Dit ben jij
volgt jou! Dat wil ik niet!
Jij volgt
Jij en zijn buddies
Wil je volgen?
Hieronder zie je de nieuwe versie van ValtAf.nl. Terug naar de oude website.   Meer informatie
Deelnemers Forum Webshop
Inloggen

Afslankprofiel van Tinkerbel19

Tinkerbel19 weegt 92.70 kg, is 11.80 kg afgevallen en heeft nog 9.70 kg te gaan

104.50 kg
83.00 kg
Doel vandaag: 83.00 kg
Huidig gewicht: 92.70 kg

Tinkerbel19 over zichzelf

:dagboekje:

Ik ben Petra en heb nu eindelijk de moed verzameld om een eigen site aan te maken. Sinds 2 oktober 2009 ben ik begonnen met het Prodimed dieet.
De reden was dat ik te veel lichamelijke klachten kreeg en natuurlijk walgde van mijn eigen uiterlijk.

Mijn doel dat ik op 2 oktober 2009 heb gesteld is 20 kilo afvallen.
Ik hoef geen gezond BMI te hebben, als ik onder de 85 kilo zit, voel ik me super en dat straal ik dan ook uit. Ik ben mijn hele leven te zwaar geweest en eerlijk gezegd is maatje 38 oo... 
Lees verder »
:dagboekje:

Ik ben Petra en heb nu eindelijk de moed verzameld om een eigen site aan te maken. Sinds 2 oktober 2009 ben ik begonnen met het Prodimed dieet.
De reden was dat ik te veel lichamelijke klachten kreeg en natuurlijk walgde van mijn eigen uiterlijk.

Mijn doel dat ik op 2 oktober 2009 heb gesteld is 20 kilo afvallen.
Ik hoef geen gezond BMI te hebben, als ik onder de 85 kilo zit, voel ik me super en dat straal ik dan ook uit. Ik ben mijn hele leven te zwaar geweest en eerlijk gezegd is maatje 38 ook niet voor mij weggelegd. Je moet reële doelen in het leven stellen en het niet te zwaar voor jezelf maken!!

:gezelligzijn::tinkerbel19:

Laatste dagboekbericht

Wednesday, August 11, 2010
Strumectomie oftewel volledige schildklierverwijdering
Op 22 juli 2010 was het dan zover. Om 7.00 uur 's ochtends kon ik me melden op de Verpleegafdeling West 54 te Orbis Sittard-Geleen.
Ik kreeg mijn kamer toegewezen en ik zou rond 9.00 uur mijn operatieschort aan kunnen gaan doen en rond 9.15 uur zou ik dan naar de OK gereden worden.
Robert, mijn mannetje, had ik daarom rond 8.00 uur maar naar huis gestuurd, want hij kon verder toch niets doen. Mijn boek gepakt en ik had nog geen hoofdstuk uit of de verpleegkundige kwam al naar mijn toe met de mededeling dat ik me kon omkleden; de OK was vrij. Dit was al rond 08.15 uur.

Ik werd door 2 verpleegkundigen vervolgens in mijn bed naar de recovery-ruimte gereden; tevens de ruimte waar je voorbereid werd voor de operatie. Nadat ik was overgestapt op het smalle OK-bedje, kreeg ik het infuus geplaatst door een man die toevalliger wijze ook op dezelfde dag geboren was dan ik.
Even later kwam de chirurg, Dr. Pijnenburg, aan mijn bed en zij vert... 
Lees verder »
Strumectomie oftewel volledige schildklierverwijdering
Op 22 juli 2010 was het dan zover. Om 7.00 uur 's ochtends kon ik me melden op de Verpleegafdeling West 54 te Orbis Sittard-Geleen.
Ik kreeg mijn kamer toegewezen en ik zou rond 9.00 uur mijn operatieschort aan kunnen gaan doen en rond 9.15 uur zou ik dan naar de OK gereden worden.
Robert, mijn mannetje, had ik daarom rond 8.00 uur maar naar huis gestuurd, want hij kon verder toch niets doen. Mijn boek gepakt en ik had nog geen hoofdstuk uit of de verpleegkundige kwam al naar mijn toe met de mededeling dat ik me kon omkleden; de OK was vrij. Dit was al rond 08.15 uur.

Ik werd door 2 verpleegkundigen vervolgens in mijn bed naar de recovery-ruimte gereden; tevens de ruimte waar je voorbereid werd voor de operatie. Nadat ik was overgestapt op het smalle OK-bedje, kreeg ik het infuus geplaatst door een man die toevalliger wijze ook op dezelfde dag geboren was dan ik.
Even later kwam de chirurg, Dr. Pijnenburg, aan mijn bed en zij vertelde mij dat de andere chirurg, Dr. Renkens, door onvoorziene omstandigheden nog niet aanwezig was, maar dat zij al zou beginnen met de operatie.

Kort daarna werd ik ook opgehaald en naar de OK gereden. De assistent anesthesie was een jonge knul die ook in de maand september geboren was. Wel grappig! (je word constant gevraagd naar je naam en geboortedatum, dus vandaar die ‘toevalligheden’).
De anesthesist zelf was een grote brombeer, maar daar moest ik mij niet te veel van aantrekken zoals de assistent opmerkte. Ik was helemaal niet zenuwachtig; natuurlijk voel je iets van spanning, maar ik was helemaal niet bang of ongerust. Het was verdomde koud op de OK, ook al had ik een dekentje opliggen. Om 9.05 uur kreeg ik de plakkertjes voor het aansluiten van de monitoren op me geplakt en meteen daarna werd het narcosemiddel in mijn hand gespoten. De assistent hield het zuurstofkapje boven mijn hoofd en vertelde mij dat ik een branderig gevoel in mijn hand en onderarm kon gaan voelen. Hij vroeg mij om 1x te zuchten en toen vielen mijn ogenleden al dicht. Ik was mij aan het concentreren of ik iets voelde in mijn arm, maar dat heb ik dus niet meer meegemaakt.

Om 12.00 uur werd ik wakker op de recovery. Er werd meteen gevraagd hoe ik me voelde en of ik pijn had. Ik voelde me prima, helemaal niet misselijk (was mijn 1e keer onder narcose!), alleen de wond voelde branderig aan en ik had een barstende hoofdpijn.
De Verpleegafdeling werd gebeld dat ze mij konden komen halen en in de tussentijd kreeg ik een injectie in mijn been die tegen de pijn zou zijn. Na enkele minuten begon deze ook al te werken.

De verpleegkundigen kwamen mij halen en om 12.10 uur lag ik weer op mijn kamer. Het enige wat toen was, was dat ik heel erg moest plassen. Omdat ze mij nog niet wilde laten lopen, kreeg ik de pan gebracht. Maar ja, liggend plassen? Dat zijn we niet meer gewend. Dus me omhoog getrokken aan het bed, zodat ik iets rechtop zat, maar ook dat haalde niets uit.
Drie kwartier later kwam een verpleegkundige (gelukkig een iets potigere dame als de verpleegkundige daarvoor) en toen zij mij rechtop zag zitten, zei ze dat ze mij op het toilet ging zetten. Pyjama en onderbroek aan en toen voorzichtig op staan. Dat ging gelukkig allemaal heel goed. (ik ben normaal nogal ene die graag flauw valt!) Wat een opluchting als je dan eenmaal op het toilet zit.

Rond 13.30 uur kwamen Robert met mijn moeder. Mijn moeder dus huilen van opluchting en toen ze zag hoe goed ik erbij lag was ze natuurlijk heel trots op mij. Net als mijn mannetje; daar straalde gewoonweg trots en liefde van het gezicht.
Met een zeer hese en schorre stem het hele verhaal verteld, helemaal niet meer weggezakt in slaap of zo, en na een uurtje hebben ze mij weer laten rusten.

’s Middags kwam er een man aan mijn bed en hij bleek dus Dr. Renkens te zijn. Hij vertelde dat de operatie heel goed was vergaan. Wel hadden ze een minuscuul stukje schildklier laten zitten, omdat deze op de stembanden zat en tijdens de operatie hadden ze dus besloten om dat risico niet te nemen om dat stukje schildklier weg te halen i.v.m. schade aan de stembanden.

Even later kwam ook nog Dr. Pijnenburg langs en zij vertelde mij dat ze alles heel goed hadden kunnen zien, zoals de stembanden hoe deze de luchtpijp ingaan, en ze hadden 3 bijschildkliertjes gezien. Ene van deze kliertjes begon te bloeden, dus deze hebben ze moeten wegbranden, maar de andere 2 zitten nog gewoon op de plek. Zij vertelde tevens nog dat ik vrijwel zeker geen schade aan mijn stem zou overhouden.

Door het vele vertellen begon ik me wel heel duizelig en misselijk te voelen, dus op de bel gedrukt, 2x zelfs en toen na enige tijd de verpleegkundige kwam, was die vlaag al voorbij, doordat ikzelf al het bed iets platter had gezet.
Ook ’s avonds toen Robert op bezoek was, kon ik niet te veel praten, omdat dit mij duizelig maakte. Nadat Robert weer naar huis was, werd ook gelukkig het infuus afgekoppeld. Nu kon ik tenminste zelf naar het toilet gaan. (voor het bezoek van Robert had ik op de bel gedrukt voor een verpleegkundige, 3x moeten bellen, voordat eindelijk iemand kwam die mij uit bed kon helpen en naar het toilet kon brengen!)

Diverse keren op een dag werd natuurlijk je bloeddruk gemeten en werd er bloed afgenomen. ’s Avonds kreeg ik ook de trombosespuit in mijn been.
Omdat ik had aangegeven toch iets van tintelingen te voelen in mijn armen en benen, werd de volgende morgen meteen de calciumwaarde bepaald. Deze was inderdaad iets verlaagd en hierdoor moest ik weer aan het infuus. Dus vrijdag niet naar huis.

Zaterdag was ik er helemaal klaar voor om naar huis te gaan, dus vol goede moed liet ik de verpleegkundige weer bloed van me nemen. Maar ja, daar ben ik zuinig op, dus dat lukte wéér niet.
Een andere verpleegkundige heeft vervolgens maar weer geprobeerd om via de infuusnaald bloed af te tappen. Geen fijne ervaring, maar ja, het moet!
Later op de ochtend, toen Robert al aanwezig was, kreeg ik dus te horen dat de waarde nog niet goed was en dat ik niet naar huis mocht, omdat ze de volgende morgen nog een buisje bloed nodig hadden. Dit kon ik dus helemaal niet verkroppen.

Robert gevaagd of hij aan de verpleegkundige wilde vragen of de arts nog langs zou komen. Deze kwam vandaag niet meer en ik moest gewoon nog daarblijven.
Ook hier liet ik het niet bij zitten, dus meteen op de bel gedrukt. De verpleegkundige kwam even later en zij vroeg waarom in gebeld had. Haar gezegd dat ik de arts wilde spreken. Zij wilde natuurlijk weten waarom en toen zei ik omdat ik naar huis wil!

Omdat het natuurlijk niet zeker was hoe laat en óf de arts wel zou komen, heb ik rond 12.00 uur Robert maar naar huis gestuurd. Na een half uurtje of zo, kan ook iets langer zijn geweest, kwam de verpleegkundige aanzetten met afsprakenkaarten en deelde hij me mede dat ik maandagmorgen bloed moest laten prikken en dat ik daarna bij de arts op spreekuur moest komen. Toen ik vroeg of ik dan nu naar huis mocht, kreeg ik op een zeer pissige toon te horen: ‘Ja, maar tegen medisch advies.’ (Tja, ik was dan ook geen lastige patiënt, deed alles zelf. Die hadden ze nog wel een dag en nacht willen ‘verzorgen’.)

YEAH! Robert gebeld dat hij mij kon komen halen en met een flinke draagtas vol medicijnen kon ik rond 14.00 uur mijn hondjes thuis weer begroeten. Mogly was helemaal blij, zij heeft het er heel moeilijk mee gehad, dat ik er niet was. Heeft ze ook nog nooit meegemaakt dat ik niet thuis was voor een nacht.

Maandags bleek de calciumwaarde in orde te zijn, wel nog doorgaan met de supplementen voor in totaal 14 dagen.

Inmiddels zijn de hechtingen eruit en het is echt waar een heel mooi smal litteken. Na verloop van tijd zal deze nog nauwelijks zichtbaar zijn.
Ik voel me nog niet optimaal en mijn stem is nog steeds hees. Nu helemaal omdat ik verkouden ben.

Dr. Pijnenburg vertelde dat mogelijk de stembandzenuwen die de hoge tonen verzorgen in de stem, toch zijn beschadigt of doorgesneden. Dus of ik de hoge tonen in mijn stem nog terugkrijg, is nog even de vraag. Tijd zal hier antwoord op gaan geven.

En wat betreft gewicht? Geen idee hoe dit allemaal gaat verlopen. Er zijn natuurlijk de nodige kilo’s aangekomen, niet alleen door de medicijnen, ook door te lekker en te veel eten en drinken. Zodra ik mij weer helemaal goed voel, meld ik me weer bij de diëtiste voor een nieuw behandelplan.
Wil je per e-mail op de hoogte blijven als Tinkerbel19 een nieuw dagboekbericht schrijft? Als geregistreerde gebruiker kan je deze optie inschakelen. Inloggen Aanmelden
August 11, 2010 om 07:46
Tijdens het rondsurfen kwam ik je profiel tegen. Ik wil je veel sterkte en succes wensen bij je herstel van die operatie!! Alles op z'n tijd. :)

October 11, 2010 om 04:49
Hey Petra,

Hoe gaat het met je?
Ben echt reuze benieuwd hoor...
En ik hoop natuurlijk dat het goed gaat....

Ik ben vandaag weer echt gestart, want het liep de spuigaten uit...

Gelukkig is er iedere dag een nieuwe kans!

Groetjes en ik hoop snel weer wat te horen!

Liefs
:helleni:
De laatste reactie is al meer dan vier weken geleden geplaatst.

Nog geen lid?

Meld je nu gratis aan om ook af te vallen of om onze afvallers bij te staan

Tinkerbel19 in het kort

  • Tinkerbel19 weegt nu 92.70 kg en wil graag 83.00 kg wegen. Haar BMI is op dit moment 31.70. Zij is 11.80 kg afgevallen.
  • Tinkerbel19 is 1.71 m, 45 jaar, geboren op September 19, 1972, aangemeld op January 28, 2010 en voor het laatst ingelogd op January 16, 2013.

Dieetdagboek

Alle consumpties en beweging van Tinkerbel19 in een handig overzicht. Naar dieetdagboek

Clubs van Tinkerbel19

· Alle clubs
  • Geen clubs gevonden.

Buddies

· Volgers · Gevolgd