Dit ben jij
volgt jou! Dat wil ik niet!
Jij volgt
Jij en zijn buddies
Wil je volgen?
Hieronder zie je de nieuwe versie van ValtAf.nl. Terug naar de oude website.   Meer informatie
Deelnemers Forum Webshop
Inloggen

Hongergevoel benutten

Geschreven door Wortmann op September 2, 2008

Als ik aan mensen in mijn praktijk vraag of ze goede trek kennen, krijg ik vaak verzuchtend te horen ‘ja, teveel trek, dat is juist het probleem’. Jarenlang hebben velen strijd gevoerd tegen de normale behoeften van hun lichaam. Ze hebben zich laten leiden door externe prikkels (eten omdat anderen dat van je verwachten, omdat het er zo lekker uitziet, omdat het zonde is om weg te gooien, omdat het nu mogelijk is) of door emotionele factoren (je bent alleen en verveelt je, je hebt een zware dag gehad en hebt het verdiend, je voelt je leeg en in de steek gelaten). Toch ligt een goede eetlust aan de basis van gezond eetgedrag. Als we tegen onze eetlust vechten, vechten we tegen onze natuur. Die strijd gaan we altijd verliezen. Niet alleen gaan we er de verkeerde producten door eten, zoals producten waarvan we denken dat we ervan afvallen in plaats van producten die ons lichaam nodig heeft. Ook raken we vervreemd van onze behoeften. Als we onze behoeften niet meer (er)kennen zijn we ons innerlijk kompas kwijt dat ons de juiste weg wijst. Eten gaan we ervaren als moeilijk of zelfs gevaarlijk, honger wordt iets wat we moeten zien te negeren en ons (over)gewicht is een teken van falen.

Wanneer we goed zijn voor ons lichaam door het te geven wat het nodig heeft, zoals gezonde voedzame producten, we met aandacht koken en eten, we eten wanneer we honger hebben en stoppen wanneer we ons prettig verzadigd voelen, zullen we een gewicht krijgen en behouden wat bij ons past qua bouw en persoonlijkheid. Maar hoe krijg je dat voor elkaar als je nooit echt honger hebt en vooral eet omdat het tijd is, omdat je je onrust niet wilt voelen of omdat je geen nee kunt zeggen tegen de verleiding? Een mogelijkheid is om eerst eens te gaan ervaren wanneer je eigenlijk honger hebt door pas te gaan eten als je voelt dat je maag leeg is en al het vorige eten verteerd is. Wacht dan niet met eten, maar neem een goede maaltijd. Stop met eten op het moment dat je je prettig verzadigd voelt, zonder helemaal vol te zitten. Het kan zijn dat dit enige oefening vergt en dat het ook niet altijd lukt of mogelijk is. Bedenk dan dat alle gewoonten tijd nodig hebben om ze af te leren en dat het helemaal niet erg is als het niet altijd lukt. Het gaat erom dat je gaat ervaren dat jijzelf prima in staat bent om je eetgedrag te reguleren. Dat er geen klok, geen weegschaal en geen calorieënteller nodig zijn om je gewicht te beïnvloeden. En dat het veel fijner is om te eten omdat je honger hebt dan om een andere reden. Je zult je fitter en in contact met je lichaam voelen.

Zorg dat je twee situaties vermijdt: een helemaal lege maag die haast pijn doet en ineenkrimpt. Nu heb je te lang gewacht met eten. En een volle, opgeblazen maag die onprettig voelt en je zwaar en duf doet voelen. Dan heb je teveel gegeten. Je maag mag liever niet voller zijn dan voor driekwart om zijn werk goed te kunnen doen. Je kunt dat voelen. Er moet nog plek overblijven, je eet niet door tot je ‘geen pap meer kunt zeggen’. Als je dit 2 of 3 weken probeert te doen zal je je lichaam heel goed leren kennen en merken hoeveel je kunt eten op een dag om je goed te voelen. Stap hierna over op een regelmatig eetpatroon dat past bij je werk- en leefritme. Bedenk daarbij dat warme, vette, eiwitrijke en/of dikvloeibare producten langer verzadigen en heel goed als lunch gebruikt kunnen worden, terwijl lichte producten bij voorkeur als ontbijt of avondeten genuttigd worden.

Charlotte Wortmann
Oprichtster Eetbeter.com
September 2, 2008 om 04:23
Charlotte,
Iets waar ik mee zit bij het luisteren naar mijn trek. Hoe komt het dat je onbewust trek hebt in spinazie en dan weer in een frisse bord sla. Komt dat omdat het lichaam vraagt naar de voedingsstoffen die erin zitten of ligt er iets anders aan ten grondslag?

liefs veronique
September 2, 2008 om 04:45
nou, das nou precies wat ik de laatse tijd berijkt heb!:gelijkgebleven1::jippieafgevallen:
gewoon goed eten en rust in m'n kop (voorheen was't :"is het al tijd?"," mag ik al weer wat nemen?" ,"en wat neem ik dan?" ) :argh:
en dat heb ik berijkt mede dankzij OPTIMEL CONTROL, en deze site:bighug:.
OPTIMEL CONRTOL heeft me weer geleerd een vol gevoel te hebben ,iets wat ik als kindzijnde verleerd had:"eet je bord leeg denk aan die arme kindertjes in afrika!"hoor ik m'n moeder nog zeggen.:banplz:
en ik heb op deze site ook eens goed op een rijtje kunnen zetten waarom ik zo bang ben om dik te worden, want dat maakte mij juist dik:!:
ik kan heel goed lijnen, maar ja, op een dag sla je door en dan was m'n lijf net een droge spons,......SMECK!
en alles zat er weer aan ,of het was maar een klein beetje, en dat was al depressief genoeg om de rest er alsnog aan te eten.....:jojo:dus.
en als ik hier dan lees hoeveel vrouwen er ondergewicht hebben en nog steeds willen afvallen, hoe ziek zijn wij dan als maatschappij, dat wij ze het idee geven dat ze te dik zijn?:hm:
maar nu eet ik zelf overdag meer, maar s'avonds geen kolydraten,wel veel, heeeel veeel:salade2:.
ik sport nog steeds fanatiek, maar nu over meer uren verspreid, en minder zwaar:krachttraining::!::?::!::?:.
ik weeg nu al een aantal maanden het zelfde...tenminste dat denk ik...( :mad:doe ik trouwens ook niet meer, zolang m'n kleding nog goed zit vind ik't wel best!)
en ja ik zou er heus nog wel 5 :kg01:afwillen, maar daar moet ik dan teveel voor laten .
en waarom zou ik het doen?:duh:
ik heb een gezond gewicht ,zit lekker in m'n vel:dancing2:, kan bijna alles doen wat ik wil....wat zou ik dan moelijk gaan lopen doen , terwijl ik misschien dan m'n balans verstoor,en aan kom:?:
nou....:goodluck:voor iedereen en de groetjes van:liefs2:te:kersen:
Onbekend
September 2, 2008 om 07:11
@stuudje:

jouw reactie zet mij aan het denken. Mijn zoon van 10 jaar heeft ook Asperger en is eigenlijk een kilo of vijf te zwaar.
Ook hij heeft moeite met dit probleem. Kiezen wat hij wil eten is al lastig, meestal laat hij het aan mij over.
Wat de portiegrootte betreft, hij eet op wat ik hem voorzet, want hij vindt bijna alles wat ik maak wel lekker.
Ik zal eens proberen om de porties langzaam wat te verkleinen, het kan namelijk best zijn (realiseer ik me nu) dat hij al vol zit voor zijn bord leeg is, maar zich dat niet realiseert.

Bedankt!

:bagheera:
Onbekend
September 2, 2008 om 07:53
Interessant bericht van Stuudje.
Een heel herkenbaar probleem wat eigenlijk nergens in de literatuur is terug te vinden.

Mijn zoon heeft ook Asperger.
Hij is erg structuurgericht wat betreft z'n eten. Alles moet herkenbaar zijn. Zodra het niet meer zichtbaar is wat het was of kapot, dan kan hij het niet meer eten.
Wil het ook van tevoren weten wat hij gaat eten. Slaat ook alles af wat mensen hem aanbieden.
Raakt in paniek wanneer er niet op tijd gegeten wordt, want hij kan die trek/honger prikkels niet verdragen.
Een vraag zoals, heb je genoeg? daar weet hij geen antwoord op, eet gewoon door als je hem nog meer voorschoteld. Eet ook door tot hij uit elkaar klapt als hij iets lekker vindt, heeft geen maat dan.

Hij is nu 20. Heb hem geleerd hoe hij moet koken, daardoor lukt het nu wel om meer dingen te eten. Want hij weet dan meer wat er in gaat, wat er mee gebeurd is.
Bij andere mensen eten blijft lastig, omdat de structuur/smaak dan niet meer is wat hij ervan verwachtte.
Vaak is zijn excuus dan, het is niet zoals mijn moeder het maakt. Schattig als ze jong zijn, maar als ze ouder worden kan dat als belediging of gezeur overkomen.

Bij hem is om deze reden McDonalds heel erg favoriet. Want daar weet hij altijd exact wat hij krijgt en is het overal hetzelfde.
Tot hij in Frankrijk op vakantie was. Daar klopte er niets meer van en ging hij stennis maken bij de plaatselijke McDonalds.
Vrienden die later aansloten bij zijn groepje, gaf ik daarom ook een reeks van z'n vertrouwde producten mee, zodat hij zich weer rustiger kon voelen.
Gaf hem een schema mee wat hij voor de groep kon koken. Daar ging iedereen mee accoord, dus dat was een mooi alternatief.
September 2, 2008 om 12:52
Oh de colum is zo herkenbaar.
Nu weet ik wel beter, heb door mijn vriend (bodybuilder) geleerd hoe je moet eten, wat, waneer, ben 180 graden omgeslagen.
September 2, 2008 om 13:34
Wel wel, wat bij een schijnbaar relatief eettechnisch artikel zo allemaal komt bovendrijven...

Bij mijn oudste (17) is sinds een tweetal jaar ook Asperger vastgesteld (de appel valt niet ver van de boom, vermoed ik, al bestempel ik mezelf bij gebrek aan een officiële diagnose/stempel maar "gewoon" als een moeilijk karakter ;)

Ze vertoont ook een aantal eetgerelateerde problemen waar we soms redelijk moedeloos van worden. Zo wil ze bij wijze van spreken haast de koe zien slachten (cru, maar ik wil een punt maken) die de biefstuk heeft geleverd, uit angst voor een overschreden versheidsdatum. Bij alles, maar dan ook àlles checkt en dubbelcheckt ze de datum, en vraagt ze ons nog eens apart of het zeker wel vers en pas "open" is. Ze heeft ook een immense braakfobie. Een klein flesje water dat ze gisterenavond opende, zal ze de morgen nadien niet meer aanraken. Heel het huis staat vol met halfvolle flesjes ;)

Haar pro's en contra's zijn ook eigenaardig: ze eet kilo's snoep, maar ook appels en fruit. Ze is superslank, ook al zuipt ze liters frisdrank.

Voor alles wat ze nà het avondeten eet, wil ze van ons een officiële goedkeuring. Of ze het zeker nog wel "aankan"...

Ze kickt op koken, overigens. Wil 's morgens al weten wat er 's avonds op tafel komt.

Elke week mag ze een pak friet halen, en daar maakt ze dan een heel ritueel van.

Maar goed, als ik het zo teruglees, merk ik dat m'n reactie weinig te maken heeft met de topic, waarvoor excuus ;)

Succes allemaal.
September 2, 2008 om 15:57
Wat herkenbaar allemaal. ik ga ook ff off-topic.
mijn zoontje van 9 heeft ook asperger en heeft een hekel dat dingen op zijn bord met elkaar in aanraking komen. Alles moet apart. Eten kan hij ook stroef in de mond vinden en daarom niet willen eten. mijn zoontje is juist een hele slechte eter.
Interessant om jullie verhalen ook es te lezen.
groeten Joke.
Onbekend
September 2, 2008 om 18:28
We wijken inderdaad misschien van het onderwerp af, maar ik had het er vanavond hier thuis ook over met m'n zoon van 20.
Hij wil zelf niet inloggen, maar vond het fijn om te horen dat hij niet de enige was.

Vooral die voorspelbaarheid, het voordenken, de houdbaarheidsdatum, zoveel factoren zijn van invloed.

Mijn zoon kreeg echt een trauma over eten toen hij in een studentenflat ging wonen. Met 8 mensen een keuken delen, gezamenlijk eten, dat leek heel gezellig. Hij zag het geheel wel zonnig in nog, toen hij er aan begon. Hij was zelfs o.a. uitgekozen omdat hij had gezegd dat hij goed kon koken.
Maar na een paar weken merkte ik hoe slecht hij eruit ging zien. Na wat doorvragen, bleek hij vooral bij McDonalds te eten, zich terug te trekken van de groep. Drama's werden het. Voor de groep, maar vooral voor hem ook. In de kantine van de universiteit eten, lukte ook niet. Hij kon nog maar 1 ding hanteren en dat was McDonalds.

Na 7 maanden was m'n zoon uitgeput van alles. Niet alleen van het eetgedoe, nog meer dingetjes speelden wel mee.
Maar we weten allemaal ook, hoe basaal eten is voor je welbevinden.

Asperger mensen raken helemaal de weg kwijt zonder vaste routines. Ze kunnen niet zonder structuur en regelmaat.
Achteraf realiseerde ik mij ook wel als moeder, dat ik dit niet zo had voorzien. Voor ons waren zoveel dingen al normaal geworden en hadden we hier als gezin op ingespeeld.

Waarom ik dit hier vertel?
Natuurlijk in respons op Stuudje, Tinseltown, Grapje, Bagheera, maar vooral ook om duidelijk te maken dat niet voor iedereen die hongergevoelens en dat luisteren naar eigen behoeften, prikkels, lijf en leden zo vanzelfsprekend is.

Voor Asperger mensen en alles wat daar aan gerelateerd of verwant mee is, is dat een onmogelijkheid.
Daarom vind ik het ook niet zo'n off-topic gaan hier.

Mij viel ook een opmerking van Tinseltown op, ''Bij mijn oudste (17) is sinds een tweetal jaar ook Asperger vastgesteld (de appel valt niet ver van de boom, vermoed ik, al bestempel ik mezelf bij gebrek aan een officiële diagnose/stempel maar "gewoon" als een moeilijk karakter ""

Bij de jongere generatie worden tegenwoordig door betere zorg en diagnosticering eerder wat naamkaartjes en diagnoses opgeplakt, als bij de oudere generatie onder ons vroeger gebeurde.

Bij de oudere generatie is vaak helemaal nog nooit iets onderzocht op eetgebied in relatie met Asperger/autisme/paniekstoornissen/depressies/borderliners/hoogsensitiven enz. enz.
Veel mensen functioneren ondanks hun beperkingen gewoon in het sociale leven, hebben banen, zijn vaak ook hoog opgeleid, hebben gezinnen, voeden op, staan op het toneel of bakken jouw brood, je herkent ze echt niet zomaar of ze weten het misschien ook totaal niet van zichzelf nog, wat er mis is.

Voor veel mensen is structuurgedrag essentieel om niet te ontsporen juist, vooral met voeding.
Juist omdat voeding zo essentieel is voor je functioneren, ontstaan ook hierdoor sneller verslavingen op allerlei gebied omdat de stress te hoog wordt. Te hoge stress door gebrek aan regelmaat, aan juiste voeding, aan rust, en dan is de link snel gemaakt naar verslaving op wat voor gebied dan ook.
Ik kan het niet bewijzen, maar soms krijg ik de indruk dat veel verslaafde mensen die ik ontmoet, mensen met eetstoornissen enz. ten onder zijn gegaan aan het gebrek aan structuur in hun leven.

Verslavingen aan koolhydraten, suikerverslaving, alcohol, nicotine, snacken, sporten, sex, dwanghandelingen, vermijdingsgedrag, het zijn allemaal pogingen om te ontkomen aan extreme stress die je lichaam en geest ervaren bij gebrek aan structuur, regelmaat en juiste voeding.

Denk ook nooit van jezelf, dat jou dat niet zal gebeuren, want die grens ligt soms dichterbij dan jezelf vermoedt.

Het wordt een heel verhaal, ik ben er zelf ook nog niet helemaal uit hoor.

In grote lijnen kan ik ook achter het stuk van Charlotte staan, dat je moet gaan leren afgaan op je eigen behoeften en je hongergevoel.
Maar dan ga je uit van een ideale situatie.

Iedereen weet ook dat de wereldbevolking niet kan voldoen aan het ideaal van de modellen uit de modewereld.
In die lijn zie ik dit stukje van Charlotte, waarin uit gegaan wordt van een ideaalbeeld van hoe mensen in elkaar steken.
Ook psychisch gezien zijn daar heel wat gradaties, variaties en verschillen in en is het niet goed om daar een soort van standaard moraalverhaal op los te laten.
Niet iedereen is dus ook in staat om die ogenschijnlijk zo normale prikkels zoals een hongergevoel, te ervaren, te interpreteren, laat staan in te passen in je dagelijkse structuur.
Je kunt van een dove ook niet verlangen dat hij muziek kan waarderen, van een blinde vraag je ook niet of hij kan genieten van schilderen, lezen, van een verlamde vraag je niet om te lopen of te dansen. Zo vraag je b.v. van een Asperger of autist, eetverslaafden, alcoholisten, angstpatienten, anorexia mensen of nog meer anderen, niet om goed te eten en om af te gaan op hun hongergevoel.
Want wat is dan dat juiste hongergevoel?
Dat kun je niet bepalen, omdat zoiets te complex is, wanneer dat verstoord raakt.
Een advies om af te gaan op je hongergevoel, vind ik dus niet echt goed gesteld. Tenzij je van jezelf ook weet, wat jouw individuele behoeften zijn.
Ik had het een beter artikel gevonden, wanneer Charlotte ook wegen had aangegeven die je kunt kiezen, wanneer je weet van jezelf of voor je kinderen, dat de normale regels niet meer tellen.
Geef maar een lijst van alternatieve mogelijkheden voor oplossingen wanneer mensen er niet meer uitkomen of merken dat ze zich niet aan normale structurele regels kunnen houden.
Daar hebben ze meer aan dan zo’n verhaal hier dat je moet afgaan op je hongergevoel.
September 3, 2008 om 03:45
Dag lieve mensen,
Ook ik kon het niet laten mee in te pikken op dit 'afwijkende onderwerp'. Ik zit namelijk met kippevel achter mijn computer door jullie verhalen te lezen. Ik zeg al vanaf zijn peutertijd dat er iets anders is met mijn zoontje. Familie vrienden en kennisen lachen het allemaal weg en zeggen zo normaal mogelijk te doen. maar een moeder voelt zoiets aan.Zo kende Gilles bijvoorbeeld op z'n 18 maanden alle automerken. Hij herkende die aan de merksymbolen. Ik was fier, maar ook een beetje ongerust. Later in de laatste kleuterklas(5 jaar) is hij getest geweest door een psycholoog van het CLB omdat nu ook de juf vond dat hij zich toch vaak afsloot voor de groep, geen 2 opdrachten tegelijk aankon, en heel traag maar perfectionistisch werkte.Het enige wat uit die test is uitgekomen is dat Gilles hoogbegaafd zou zijn. Als kleuter bijvoorbeeld kon hij al lezen en schrijven alvorens ze dat geleerd hadden.De psycholoog verzekerde mij ervan dat hij niet autistisch kon zijn, omdat op de test de hoogste scores haalde op een bepaald item, waar je helemaal niet rechtlijnig mocht voor denken.
Hij vroeg ook of ik dan zo graag een eticket op mijn kind wou plakken, zijn resultaten waren immers fantastisch en ik mocht geen problemen zoeken.
Ondertussen wordt Gilles in november 7 jaar. Hij haalt de maximum scores in e klas, maar werkt heel traag en perfectionistisch. De kinderarts heeft op mijn vraag Rilatine voorgeschreven omdat hij het toch wel moeilijk heeft met zijn concentratie. Maar stzzds meer doen er zich conflicten voor met leeftijdsgenootjes en met ons. Gilles is overgevoelig, kan conflictjes achteraf niet loslaten, ook al zijn ze uitgepraat en bijgelegd, hij is heel chaotisch en rechtlijnig in zijn denken, maar zo intelligent.
Ik probeer er mij bij neer te leggen en gewoon te aanvaarden dan ik een hoogsensitief kind heb en van daaruit alles te verklaren.
Maar nu ik dit las, ging mijn haar weer recht staan.
Gilles eet en drinkt de laatste tijd namelijk super weinig, wat thuis dikwijls tot conflicten leidt. Maar tijdens onze vakantie was het zo erg dat hij in Turkijë in het ziekenhuis beland is met uitdrogings verschijnselen. Wij hebben hem met momenten bijna gesmeekt om dan aub toch wat cola te drinken en zelfs dat lukte hem niet, want het glas stonk of hij werd er misselijk van,...
Het was zo erg dat hij het bewustzijn verloor van te lage suikerspiegel. Gelukkig hebben we hem mee naar huis kunnen nemen, maar de frustaties rond eten en drinken worden hier steeds maar erger, omdat wij als ouders bang hebben dat dit nog eens gaat voorvallen. Laat staan op school waar wij het niet dadelijk zien en kunnen ingrijpen. Wat wij nu van plan zijn is inderdaad op voorhand een menu samen te stellen dat hij weet wat hij kan verwachten en meer structuur aan te bieden.
Maar wat denken jullie mensen als jullie dit lezen? Moet ik Gilles niet opnieuw laten testen? Is er geen grote kans dat hij asperger heeft? Alle tips zijn welkom. Mijn e-mail adres is ann.van.der.seypen@telenet .be Alvast bedankt aan iedereen die wil reageren!
Onbekend
September 3, 2008 om 05:00
Hallo Angiro,

Wat een ellende allemaal, maar wanhoop nooit. Ook jouw verhaal is heel herkenbaar.
Maar als eerste, Rilatine of Ritalin is een drug en zeer gevaarlijk, je kind kan er psychotisch, zeer angstig of juist zeer chaotisch van worden. Ook behoorlijke afkickverschijnselen van krijgen.

Mijn advies is om naar een mesoloog te gaan voor zijn voeding.

www.mesologie.nl, daar kun je mesologen bij je in de buurt vinden.

Bij de mesologie zien ze vooral voeding als medicijn ook voor zijn problemen. Testen ze uit of hij voedingstekorten heeft en welke exact, krijgt hij natuurlijke preparaten er tijdelijk bij om te herstellen en hele gerichte voedingsadviezen. Mijn zoon was zielsgelukkig hier, omdat er eindelijk exact werd aangegeven wat hij wilde en kon verdragen.
Het allermooiste vond hij dat hij cola light moest drinken, die ik nooit zo gezond vond dus vaak verboden had. Maar cola light mocht hij om z'n astmatische aanvallen te voorkomen.
Dat cola verhaal is ook zo herkenbaar!
Mijn zoon kende alle smaken, hij rook zelfs gewoon aan een glas al wat er in zat en zei dan, ik wil niet dit of dat, ik wil cocacola ligth. Mensen vonden hem dan verwend, werden boos, maar voor hem was zelfs de geringste afwijking in smaak en geur al voldoende om alles te weigeren. Geen onwil, maar ze krijgen het echt niet doorgeslikt dan, slaan in paniek.

Bij die mesologie kreeg ik binnen een aantal weken een ander kind terug. Veel rustiger, hij ging beter in z'n vel zitten, z'n stress zakte terug tot een aanvaardbaar niveau.

Het zou kunnen dat Gillis ook een Asperger, maar ben geen psycholoog. Ook binnen de diagnose Asperger zitten heel wat variaties en verschillen, iedereen is anders. Diagnoses overlappen elkaar ook. Passen ze wel in meerdere hokjes.
Maar dat in hokjes stoppen heeft ook nadelen, ieder kind is uniek gewoon.
Ik zie wel vaak dat Asperger kindjes ook hoogsensitief en hoogbegaafd zijn, maar helaas ook zeer gestressed, angstig en met eetproblemen.
Juist voeding is ook een ingang om deze kinderen te helpen de balans in hun leven te vinden.
En daar kunnen ze je bij de mesologie heel goed mee helpen.

Zal je via mail een paar adressen sturen waar wij goede ervaringen mee hebben.

September 4, 2008 om 02:57
:thanx: DDVD voor de nuttige tips en de lieve reactie.
Ik ga er zeker meer lezen over mesologie en dan zien we nog wel wat we er mee doen. Maar dat ik deze keer hulp ga zoeken dat staat vast. Over de Rilatine heb ik altijd al een dubbel gevoel gehad. Ik geef het thuis niet, maar op school is Gilles er wel mee geholpen. Hij draait beter mee met de massa dan. Want hoe erg het ook klinkt, wordt dat toch nog steeds van de kinderen gevraagd, als ze geen direct opvallende problemen hebben. Geef ik Gilles geen Rilatine om naar school te gaan, zit hij zo vaak op een andere planeet en is hij zo vaak met andere dingen bezig, dat hij constant opmerkingen en straf krijgt en dat doet hem zoveel pijn!
Maar wij gaan er zowiezo werk van maken. Ik weet niet dat mesologie in België ook al bekent is?
:thankyou2: Heel erg bedankt voor de tips en tot hoors,
Ann
Onbekend
September 4, 2008 om 06:50
Hoi Angiro,

Scholen zijn een ramp voor kinderen zoals Gilles en vele anderen, veel moeders zullen wel herkennen ook.

Je zoontje is nog zo jong, hij moet nog heel veel jaren, ik zou ook nadenken over een school die meer aansluit bij zijn behoeftes en persoonlijkheid.
Mijn kind was ook diepongelukkig op z'n eerste reguliere basisschool. Zelfs de juffen pestten hem, isoleerden hem, hij mocht b.v. z'n vinger niet meer opsteken, werd voor ''meneer de professor'' uitgemaakt door de juf. Werd het zwarte schaap van de klas. Uiteindelijk kreeg hij werkelijk geen hap meer door z'n keel van alle stress die school hem bezorgde.

Hij was daarna maanden thuis, tot ik een Jenaplanschool vond, zoiets hebben ze vast ook wel in Belgie. Na wat voorgesprekken mocht m'n zoon het gaan proberen daar. Aan diagnoses deden ze daar niet zo, ze vonden daar ieder kind een uniek wezen met eigen talenten en mogelijkheden. Daar was het basiswoord respect! respect voor elkaar en vooral alles samen doen. Dat laatste was nu juist wel het zwakke punt, maar ze verzekerden mij dat ze wel ingangen zouden vinden. Daar kon iedereen wel iets goed, de een was goed in sport, de andere in leren, anderen konden weer mooi zingen of toneelspelen, of was erg goed in de tuin, het maakte allemaal niet uit. Hij mocht het gaan proberen.
Vanaf de eerste dag vond hij het daar geweldig!
Op die Jenaplanschool mocht hij gewoon zijn wie hij was.
Voor deze school moest ik eindes reizen, jarenlang een dagelijks gedoe om er te komen, maar ik heb daar nooit spijt van gehad.

Ik bedoel te zeggen, niet alle scholen komen tegemoet aan de behoeften van jouw kind. Op een andere school heeft hij die Ritalin misschien helemaal niet nodig om te kunnen functioneren.
Ik ben altijd blijven geloven in m'n eigen kind, hoe afwijkend hij soms ook was en hoe tureluurs ik er af en toe zelf van werd. Nu volgt hij een universitaire studie, is gewoon lekker bezig met van alles en nog wat.
Iedere 3 maanden zit hij bij de mesoloog die hem strikte dieten voorschrijft. Dat heeft hij nodig en dat weet hij ook. Anderen mogen daar niet op ingrijpen, want dat dieet is z'n houvast, anders wordt het echt crisis weer hier in huis.
Hij is nu 20, maar zou totaal de weg kwijtraken wanneer hij het zou moeten gaan redden met een advies van, ga maar af op je hongergevoel of je trek.
Zo weet ik ook zelf als moeder dat hij alles binnenkrijgt wat hij nodig heeft, desnoods met extra vitaminepillen of natuurlijke preparaten erbij.

Op die site van mesologie staat ook een contactadres van een mesoloog in Antwerpen. Even kijken bij mesoloog zoeken en dan Belgie aanklikken.
Als het tever voor je uit de buurt is, gewoon een keertje bellen, misschien weten ze andere mogelijkheden die dichter bij huis zijn.
September 4, 2008 om 20:02
hm ,ik heb ook autisme (officiele diagnose) en ik moet bekennen dat ik hier helemaal niets van herken.
ik ben verlegen en kan me goed concenteren, maar die angst voor nieuwe dingen die autisten zouden hebben heb ik nauwelijks. ook wat eten betreft niet. er zijn natuurlijk wel dingen die ik niet lekker vind, maar als die in een nieuw recept zitten verwerkt of ik heb gewoon honger dan eet ik het op.
ik ben gewend om zelf te koken, maar vind het geen probleem om te eten wat een ander voor me klaarmaakt.

ik weet van gezinsleden wat een schade de diagnose (dus niet de ziekte als zodanig) van autisme kan aanrichten. je word door scholen en werkgevers niet meer voor vol aangezien.
ook al roepen al die scholen dat ze het beste uit een kind willen halen, maar dat zeggen en het ook doen zijn 2 verschillende dingen. het is op nogal wat 'autisten-scholen' doodnormaal om enkele klassen achter te lopen, terwijl een van de aanwijzingen voor autisme juist een hoge intelligentie is. dan klopt er dus iets niet.
ik ben er absoluut van overtuigd dat als ik mijn officiële autisme-diagnose 10 jaar eerder had gekregen ik nu niet op de universiteit zou zitten, maar in de sociale werkplaats.
ook het 'lotgenotencontact' dat ik kreeg aangeboden na mijn diagnose had ik erg weinig aan. de meesten van die autisten wilden eigenlijk gewoon in een hoekje zielig gaan zitten zijn, terwijl ik meer het type ben dat vind dat je problemen moet proberen op te lossen in plaats van erover te zeuren. en ik wil ook niet het idee hebben dat ik de nederlandse gezondheidszorg misbruik zoals een aantal andere cursisten die vonden dat ze recht hadden op een deeltaxi (daarin volledig gesteund door de hulpverleners) ook al waren ze lichamelijk in goede conditie en gewoon in staat om over straat te lopen (dan kun je dus ook in een gewone bus mee).
en dan heb ik het nog niet eens over de mensen die vinden dat je als autist om de een of andere reden het recht zou hebben om andere mensen/kinderen pijn te doen. dat is heel beledigend voor al die autisten die zich wel fatsoenlijk weten te gedragen.(is voor mijn net zoiets als roepen dat alle zwarten crimineel zijn en je ze daarom een zwarte crimineel maar niet te hard moet aanpakken, want hij kan er niks aan doen)

ook de medicijnen ben ik niet al te enthousiast over. wat mij betreft moeten die alleen gegeven worden aan de ernstige gevallen (die op hun 10e verjaardag nog niet kunnen praten, zeg maar).
de rest van de bahandeling gaat dan net als met gezonde eetgewoontes aanleren: niet met een wonderpilletje, maar door geduld en aandacht.
(en bedenk ook dat die pillen die je kleine kindje zo goed lijken te doen door anderen als drugs worden gebruikt)


het is echt wel een heel autisme-topic geworden zeg :) on-topic dan maar: ik heb een tijdje geprobeerd om te eten volgens mijn hongergevoel. dat is mislukt. ik had honger op tijden dat ik geen eten bijhad (op school) en ging daarna thuis uit verveling eten.
Onbekend
September 13, 2008 om 19:36
@Selena,

Ben het helemaal met je eens dat de diagnose autisme ook heel veel deuren kan sluiten. Ik liep toen ook maanden met m'n zoon te leuren, hij was opeens nergens meer welkom. Toen ik later meemaakte op die Jenaplanschool hoe het ook kon, besloot ik ook om het er nooit meer over te hebben op die manier.

Niet alle autisten hebben een hoge intelligentie, daar zitten ook variaties in.
Over dat gratis vervoer, daarin ben ik het niet met je eens. Sommigen hebben toch echt last van drukte, verkeer, openbaar vervoer. De stress en paniek die dat kan betekenen voor hen, zie je niet altijd aan de buitenkant. Zelf kunnen lopen is daarvoor geen criterium.

Je vertelt ook dat je geen problemen met eten hebt, alles lust, zelf kookt.
Dat geloof ik allemaal wel van je. Maar ik vraag me dan ook af, hoe het met jouw hongergevoel zit?
Je bent een intelligente meid, zit op de universiteit, je bent jong, toch heb je een morbide obesitas met een erg hoog BMI.
Iets is er dan toch ergens verkeerd gegaan? Sinds wanneer ben je zo zwaar geworden?

In de 1.5 jaar tijd dat je hier op Valtaf zit, ben je niets afgevallen maar aangekomen. Je ging eten uit verveling schrijf je.
Verveling is natuurlijk ook een vorm van structuurverlies in je leven.
Voel je niet wanneer je vol zit?
Hoe probeer je nu af te vallen?
Hoe ga je nu met hongergevoelens om?
Doe je dat via vaste voedingsschema's?
De laatste reactie is al meer dan vier weken geleden geplaatst.

Nog geen lid?

Meld je nu gratis aan om ook af te vallen of om onze afvallers bij te staan

Deel dit artikel

LinkedInFacebookGoogle+

Rubrieken