'Er komt een vrouw bij de dokter'

Note: deze column is reeds zwaar gecensureerd. Maar bevat hier en daar (en dan vooral meer hier dan daar) nog enkele krachttermen. Ik neem geen enkele verantwoordelijkheid voor de schade die u oploopt tijdens het lezen van deze column. Noch zal ik de kosten op me nemen voor het wegwerken van trauma’s bij de psycholoog. U kunt namelijk nu nog wegklikken en een recept gaan bestuderen of nogmaals op de weegschaal gaan staan, waardoor u een gevoel van totale euforie zult ervaren..... waarvan akte!! Uiteraard zal ik trots zijn wanneer ik uw vocabulaire heb weten aan te vullen met enkele nieuwe krachttermen.

Ik weet het...ik ben luidruchtig, schreeuwerig en de helft van de tijd moet ik oppassen dat ik niet iemand omver mep met mijn drukke, typisch Zuid-Amerikaanse-Spaanse-Italiaanse handgebaren...die iedere emotie die ik heb weergeven. Heel lastig als je dit niet gewend bent, maar ik heb er zelf verder weinig last van. Zo af en toe hoor ik iemand “auw!” roepen wanneer ik in mijn enthousiasme iemand half fijn knijp of bespuug met wat ik noem “enthousiasme consumptie”, maar ernstige ongelukken, buiten een paar blauwe plekken hier en daar, zijn er eigenlijk nooit gebeurd. Verder praat ik 5000 WPS (woorden per seconde) en heel soms 5000 WPHS (woorden per halve seconde) en hebben mensen soms moeite te volgen wat ik zeg. Ik spring van de hak op de tak, maar ik begrijp mezelf best goed. Verder lach ik schijnbaar veel te hard en ben vaak hysterisch vrolijk en lach veel..... veel te veel! En regelmatig blijf ik erin, en altijd op momenten dat anderen de humor er niet van inzien, of wanneer het zeer ongepast is. En geloof me, op begrafenissen en crematies is het heel ongepast...echt waar...

Ik ben zeer visueel ingesteld en zie dus meestal ook alles letterlijk voor me. Ik kom gewoon uit een familie met veel zelfspot en we bezitten allemaal een ziekelijk gevoel voor humor.

Maar helaas werken alle bovengenoemde kwaliteiten ook precies hetzelfde als ik boos ben. ‘Enthousiasme consumptie’ wordt ‘woede consumptie’, ik schreeuw 10.000 WPHS, ben ongenuanceerd en in staat om iemand met woorden om te leggen.... Mijn schrijfstijl is precies zo, ik schrijf letterlijk op hoe ik denk, voel en beleef. Aan punten en komma’s geen gebrek en ik probeer alles kracht bij te zetten met een overdaad aan leestekens, waarvan ik niet eens weet waar ze nou oorspronkelijk voor gebruikt moeten worden. But who gives a shit!?! Ik ben sowieso zwaar dyslectisch, dus aan taalfouten geen gebrek. Ik denk dat mijn man zou willen dat ik soms verbaal ook dyslectisch was...en mijn kinderen ook....en...uhm....nah ja...waarschijnlijk iedereen wel zo’n beetje!

Ik ben vandaag vreselijk boos, woest eigenlijk...... ik krijg zware Maffiosi neigingen en zoek druk online of er nog een afsplitsingbeweging bestaat van de ‘Cosa Nostra’. Dan reis ik nu nog af naar Sicilië en ga ik wonen in Palermo! En wordt ik ‘mamma Corleone’ of een soort Tony Soprano.....

Ik zal mijn frustratie uitleggen. Ik heb er bewust voor gekozen om het boek en de film ‘Komt een vrouw bij de dokter’ NIET te lezen en te zien. Ik weet dat het een intens en rauw verhaal is. En sinds kort heeft mijn moeder het boek hier neergelegd, zo van; “je wilt het vast ooit lezen”. Maar ik kan me er niet toe zetten..... het liefst lees ik romantische onnozele verhalen over domme vrouwen en nog dommere mannen die elkaar aan het eind vinden, waarvan ik de inhoud na 2 seconden (net als de goudvis in ‘Finding Nemo’) weer ben vergeten. Dat heeft er niets mee te maken dat ik intellectueel niet gevoed wil worden, maar door mijn ziekte heb ik een slecht korte termijn geheugen en komt dit gewoon beter uit.

Ik bedoel, ik ga toch geen freaking verhaal lezen van een man wiens vrouw ligt te vechten voor haar leven, terwijl de klont van een vent, als je hem al zo mag noemen, zijn voortplantingsorgaan dwangmatig moet delen met een vrouw die niet de zijne is!!! Daar ga ik alleen maar van janken en boos worden en dan wil ik M&M’s, Twixen, Kitkat Chunky’s en heel veel Toblerones (formaat halve meter) eten en dan moet ik dat allemaal weer wegspoelen met mijn favoriete rosé champagne! Daarna kan ik direct door naar de AA om mijn ‘Sue Ellen’ gedrag te verantwoorden. En ben ik zo weer een kilo zwaarder geworden. En dat dan allemaal terwijl ik nu net een beetje serieus aan het afvallen ben.

Maar zoals het altijd in mijn leven gaat, weet de drama mij altijd weer te vinden. Boycot ik het boek en de film, krijg ik het allemaal real life, in high definition! Mijn nicht van slechts 49 jaar jong, heeft een hersentumor in stadium 4. En mijn lieve vriendin, die 35 jaar is, heeft baarmoederhalskanker. Ook beiden in dezelfde week ontdekt, een paar maanden geleden. Ik was behoorlijk van mijn stuk en intens verdrietig. Chemo’s, bestralingen en alle andere perikelen volg ik op de voet. En vanaf de eerste dag tonen beiden partners zich ware hufters!! Bij de meeste chemo’s en bestralingen schitteren de heren in kwestie door afwezigheid, maar zijn familieleden, vriendinnen en vrienden in shifts dag en nacht aanwezig. De heren, oftewel ‘Losers’, hebben allerlei vage excuses voor het niet aanwezig zijn. De loser die zich “de partner” van mijn vriendin noemt, blaft haar regelmatig af. Terwijl ze 's nachts in haar eigen braaksel ligt en te zwak is om op te staan, heeft meneer geen zin om op te staan omdat “hij ook vroeg op moet”...(mijn gezicht staat nu wederom in totale shock modus).

Bij de cruciale uitslag van mijn nichtje was haar partner niet te bereiken. Zat hij een beetje de dikke......uhm....... hoe zeg je zoiets netjes.......nou....... oh ja...’de dikke banaan’ uit te hangen met presidenten van Zuid-Amerika!! Wie heeft daar nou trek in als je vriendin waarschijnlijk nog maar een jaar te leven heeft?! Precies, al mocht ik bij Obama op bezoek, man of kinderen ziek, dan kan Obama toch echt de boom in en daar blijven hangen totdat ik weer tijd voor hem heb.

Ik erger me dood aan beide nakketikkers, maar ik heb mijn man toch echt beloofd me er niet mee te bemoeien.

Keurig hield ik me aan die belofte.....tot gisteren. Ik krijg te horen dat de vriend van mijn nicht allang een ander heeft en gewoon aan het wachten is totdat ze het loodje legt en alles wat ze bezit aan hem nalaat. Ze heeft geen kinderen, zit goed in de slappe was, bezit een paar huizen en heeft behoorlijk wat aandelen. Ze heeft het perfect voor elkaar, waar ze bikkelhard voor gestudeerd en gewerkt heeft. Overigens is het een bovengemiddeld intelligente vrouw. Maar waar het op de smiecht aankomt is ze totaal de weg kwijt.

De bijgoochem komt nooit in het ziekenhuis, zit altijd in het buitenland, maar was er ineens wel toen het testament opgemaakt moest worden. De artsen hadden gezien de ernst geadviseerd daar niet te lang mee te wachten. Zat hij daar ineens met zijn poffertjesporum in het ziekenhuis op haar in te praten. Gelukkig heeft ze een aantal vriendinnen waarvan er eentje een über bitchy advocate is en de ander een strenge notaris. Beiden hebben onlangs eens een hartig woordje met mijn nicht gesproken. Ik hoop dat het enig effect heeft en dat we met zijn allen maar snel afscheid mogen nemen van meneer de klaploper, en hij eieren voor zijn geld kiest. Anders bel ik het vreemdelingenlegioen en mag hij gaan zwemmen bij de vissen...(voor wie de film ‘The Godfather’ gezien heeft ).

Mijn vriendin kwam er onlangs achter dat haar ‘loser’ het bed deelt met andere vrouwen........terwijl ook zij vecht voor haar leven. Hij was bij de ene scharrel toen ze te horen kreeg dat alles verwijderd moest worden en haar kans op kinderen krijgen verkeken was. Hij was bij zijn andere scharrel toen ze onder het mes lag en de artsen ontdekte dat er uitzaaiingen waren in haar lymfe. Om daarna met een uitgestreken kop naast haar bed te staan...

Ik hoor dit soort zaken natuurlijk altijd als laatste, aangezien iedereen altijd erg zenuwachtig wordt van wat ik er allemaal ongecontroleerd uit zou kunnen flappen. En zoals ik eerder al uitgelegd heb, fluctueren mijn emoties nogal, ik ben net de ‘Dow Jones’. Haar zusje kwam bij mij thuis en biechtte alle ellende huilend op. Ik bel direct met mijn vriendin en luister naar een intens verdrietige en gebroken vrouw, die niet meer weet wat ze moet doen. Ik zeg haar dat het niet uitmaakt, dat ze het allemaal niet meer weet. Ik veroordeel haar absoluut niet, ze heeft genoeg meegemaakt. Ik laat haar weten dat alles wat ze nodig heeft om keuzes te maken en wat in mijn vermogen ligt, ik met liefde voor haar zal doen. Ze krijgt nog een hele preek van mij over zelfrespect en dat ik haar een geweldige vrouw vindt die absoluut beter verdient! “Het leven is te kort om tijd te besteden aan mensen die niet het beste met je voor hebben”, blèr ik door de telefoon! Het is gewoon een sukkel (het scheldwoord dat hier stond is vervangen door sukkel).

Ik besluit dat haar vriend gewoon een lagere levensvorm is, want dat vind ik van al dat soort “mannen”. Ze zegt dat ze het allemaal weet, maar mentaal te zwak is om goede keuzes te maken. Daarna roep ik nog heel veel lelijke dingen die ik hier echt niet kan opschrijven...... en het meeste gaat over mannen in het algemeen, maar het meeste toch over haar sukkel!! Uiteindelijk sluit ik af, maar kan het niet laten nog te roepen: “Als ik ‘de pannenkoek’ tegenkom, castreer ik hem met twee bakstenen, ik hoop niet dat je dat erg vindt!!”. Mijn vriendin komt niet meer bij van het lachen...... en zegt dat het voor het eerst in lange tijd is dat ze zo moet lachen. Ik zeg tegen haar; “Goed zo, en als hij gecastreerd is, schrijven wij samen een nieuw boek......... “Er komt een man bij de dokter”!