Mijn eerste keer.............. uit eten!

Dat mijn lijf meewerkt aan mijn missie ‘ik wil slank worden’ vind ik een Gods’ wonder. Mijn lijf is natuurlijk al niet echt gezond en dan propte ik de afgelopen 2 jaar er ook nog eens van alles in...het meeste kwam bij ‘Meneer Jamin’ vandaan! En natuurlijk bij mijn beste vrienden Ben & Jerry en meneer Haagen Dasz, die ook best veel hebben bijgedragen aan mijn omvang...ik moet natuurlijk wel de juiste mensen bedanken daarvoor, eer aan wie eer toekomt!! Dus nu lijn ik me helemaal het schompes en zwoeg als een debiel door de polder met mijn sneue Nordic-Walking-stokken...en geloof me zweten is zooo niet sjiek!! Ik heb een aantal vliegjes ingeslikt en ben een paar keer bijna aangereden door een boer op een tractor, een dronken Pool in een BMW en een gestoorde gek in een Volkswagen-busje, die mij en mijn mee-sportende kinderen en moeder van de weg reed en extra gas gaf toen hij ons zag....en nee helaas heb ik alleen de eerste vier letters en cijfers van zijn nummerbord. Mijn man zegt dat het allemaal niet zo erg is...... van die vliegjes dan, het bevat veel eiwitten en die mag ik heel veel hebben van Dr. Frank

Ik was dus mentaal echt helemaal voorbereid, na inmiddels 15 kilo afgevallen te zijn, voor mijn eerste “uit-eten-sessie”. Toch wel spannend vond ik dat... Een debat met mezelf over het wel of geen alcohol drinken, heeft ‘de partij voor alcohol’ verloren; de zetel ging naar ‘de partij voor Aqua-Planning’. Dat vond mijn sponsor bij de AA wel zo veilig. Mag ik jullie eraan herinneren dat ik geen maat kan houden, bij helemaal niets dan behalve dansen?

De restaurants in Nederland, België, Spanje, Italië en Frankrijk hebben de afgelopen twee maanden 25% minder omzet gedraaid.... ik zeg niet dat het door mij komt, maar toch gek dat ik toevallig ook net 2 maanden op dieet ben...I rest my case!! Daar gaan we vanavond dus weer wat aan veranderen; op naar een restaurant in Haarlem.

Lekker dwangmatig als ik kan zijn, maar ik noem het voorbereid, had ik thuis online al de menukaart bestudeerd. Mijn keuzes had is dus al zo’n beetje gemaakt. Maar om niet meteen dwangmatig over te komen keek ik zeer aandachtig naar de menukaart! Je wilt ook niet dat mensen denken dat ik lijd aan enige vorm van dwangneurose.

Ik bereid me geestelijk extra voor op het brood dat komen gaat, ik heb thuis nog een beetje aan zelfhypnose gedaan: “Brood en ander koolhydratengif is niet goed voor je Geneviève”; “daar wordt je moe, dik, lelijk en heeeeeel onaardig van...echt heeeeeeel onaardig!“. Het is helaas allemaal echt waar, ik reageer heel slecht op koolhydraten en bij een teveel daarvan geraak ik in een ‘carb-coma’. Helaas behoren ook brood en pasta tot mijn intieme vriendenkring en alhoewel het van die vrienden zijn die je liever niet hebt, staan ze toch iedere week weer voor de deur om mee te feesten.

En daar staat de vijand ineens op tafel! (denk hier maar een soort “tada”-muziekje bij).
Als een soort Geert Wilders die een hoofddoek ziet, kijk ik naar het brood! Ik maak bewust een keuze om het niet te eten! Maar wanneer de heerlijke olijfolie en een Afrikaanse dipper samen met het heerlijk geurende brood naar me lachen, lach ik breeduit terug als Geert die een hoofddoekloze wereld voor zich ziet...Mijn vriendin herkent de blik en roept snel het ‘brood-breng-meisje’ (oftewel de brenger van het koolhydratenvergif) terug! Ze vraagt of er niet iets vervangends is voor het brood. Het meisje zegt; ”Nou ja, we hebben zeg maar ook koolhydraatarm brood”. Ik geloof dat ik toen -van verbazing en blijdschap tegelijk- een soort hysterisch Paris Hilton gilletje maakte en debiel in mijn handen klapte (yep, ik weet het...zooo niet seksie...). Ik zie de rest van de mensen in het restaurant ook behoorlijk geïrriteerd naar mij kijken... “Gil niet zo!”, zeg ik serieus tegen mijn vriendin, waarop iedereen zijn blik verplaatst naar mijn vriendin, die mij een trap onder de tafel geeft...

Even later worden er twee geurende plakjes brood gebracht die ik flink ge-dipt heb in de Afrikaanse dipper, dat klinkt dan wel weer heel erg seksie en het was ook een waar dipgenot!

Wanneer het hoofdgerecht gebracht wordt door een zeer breed grijnzende jongeman, kijk ik verbaasd naar mijn bord. “Jaja” zegt de lieve jongeman met grijns van oor tot oor. “U denkt natuurlijk; “dat heb ik niet besteld”, maar toen u het koolhydraatarme brood bestelde is onze chef zo vrij en vriendelijk geweest om alles aan te passen en zo min mogelijk koolhydraten toe te voegen aan uw gerecht. Zoals u ziet hebben we de Gamba’s niet in een tempura jasje gemaakt, maar gegrild!”. “Uh...ja..mmm” stamel ik....De grijnzende jongeman vervolgd zijn riedel zonder zich van de wijs te laten brengen door mijn gestamel en gemompel. “En we hebben een aantal groenten vervangen door Japanse vitaminerijke groenten” Op mijn bord staren groene en rode soort van gekreukelde paprika-achtige dingen me aan. Hij legt uit waar de mayonaise van gemaakt is (pfffff gelukkig toch nog iets vettigs) en hij wijst me nog op een ander gegrild stukje vettige vis dat ik op mijn gezonde bord zie liggen en dat zo te zien drijft in de olie...tenminste dat hoop ik! De grijnzende jongeman wenst ons smakelijk eten en als hij wegloopt is zijn grijns nog groter, ik wist echt niet dat mensen zoveel tanden konden hebben!

“Smuigers” denk ik...”Vraag ik helemaal niets, doen ze toch van alles voor je...”. Deze geplande “ongezonde” trip naar het restaurant wordt ineens wel heel erg “healthy”, was dat eigenlijk wel de bedoeling? Als je gaat zondigen, moet je dat toch zo dus danig doen dat de paus aftreedt en jij 5 jaar lang iedere dag moet biechten??? Nou ja wat kan mij het schelen..... het is mooi meegenomen, over een paar dagen zal ik wel toch wel gekruisigd worden door de weegschaal, om maar in de sferen van de kerk te blijven.

Maar dan, alsof ik een emmer water over mijn plofkop krijg, snap ik het ineens allemaal! Ze zijn hier helemaal niet aardig, ze doen gewoon alsof ze aardig zijn, maar ze lachen me ondertussen gewoon uit! Die chefkok heeft mij natuurlijk binnen zien komen waggelen met mijn “Ben & Jerry’s”-lijf en mij zien worstelen met mijn tafel en stoel, waar ik amper met mijn “Kontus Enormes” in paste en hij besloot mij ter plekke op dieet te zetten!! Hmm...ik wil die chef zien! En wel nu! Wanneer ‘grijnzende ober’ langsloopt vraagt hij of het smaakt. Mijn ‘evil me’-kant wil expres roepen dat het allemaal niet lekker is en dat ik de chef wil spreken, maar zoals altijd wint mijn eerlijkheid het. Ik zeg dat het allemaal erg lekker is. “Ja, ja”, zegt ‘De Grijns’ apetrots, “en dat allemaal koolhydraten vrij....” en weer die tanden...! Hij lijkt verdorie wel een wandelende Colgate-reclame...

Wanneer ‘De Grijns’ weer aan ons tafeltje komt met de dessertkaart, zegt hij net iets te luid tegen mij; “Ik kan u twee heerlijke desserts aanbieden die in uw dieet passen!!” DIEET!!?? “Hoezo dieet?”, denk ik! Ondertussen kijk ik schichtig om me heen, om te checken of iemand heeft gehoord dat ik op dieet ben. “Wie heeft gezegd dat ik op dieet ben?”, denk ik lichtelijk para, “misschien ben ik wel allergisch ofzo!”. “Zie je wel ze hebben me op dieet gezet; ik wist wel dat ze niet zomaar aardig waren”.

Wanneer mijn bonafide dessert wordt gebracht, loopt echter het kwijl uit mijn mooi gestifte bekkie! Daar staat het dan, na 2 maanden ‘Valtaf-meets-Dr Frank-meets-Yvonne Lemmers-meets South Beach’ staat daar mijn “Thai Yellow Mango Tasting Pikante Mango Salade - Mango Crème Brulée” op tafel. Het was een waar orgasme..... culinair dan, bedoel ik. Hier ga ik zeker vaker komen. Wat een vriendelijke mensen en wat een fijn gevoel dat er nog mensen zijn die het niet vermoeiend vinden om met je mee te denken en een beetje support te geven. In tegenstelling tot bepaalde mensen die het nodig vinden om te zeggen; ”Leuk hoor dat afvallen, maar over een jaar zit het er allemaal toch weer aan”, waarbij ze je minachtend aankijken. Waardeloos hoor, en meestal komt het van degenen waarvan je het niet verwacht.

Wanneer we buiten komen zegt een dame die naast ons zat in het restaurant; “Sorry, dat ik uw gesprek afgeluisterd heb, maar u moet zich niet zo druk maken over uw figuur, u heeft toch een prachtig gezicht?!” Mijn vriendin kijkt me aan met een ‘houd je grote mond!’-blik, maar dat lukt me niet. Ik zeg: “dank u wel voor het goed bedoelde compliment, geloof ik......maar helaas hoort alles onder dat gezicht er ook bij, dus maak ik me maar wel druk als u het niet heel erg vindt?”. De vrouw mompelt nog wat en lacht zuur. Mijn vriendin schaamt zich rot....nergens voor nodig vind ik....mijn vriendin kijkt me aan en zegt; “Kun je nagaan wat je voor antwoord had gegeven als je volop aan de koolhydraten was gegaan!”.
Tja, daar heeft ze een punt...Wat voor gluiperd ik Dr. Frank ook vind, ik ben tegenwoordig een stuk aardiger, alleen heeft die “aardige” mevrouw dat niet mee mogen maken!