De kleine etter, buurvrouw Wilma en opvoedingsperikelen!

Bij voorbaat: Als jij degene bent die in mijn dorp woont met die groene stationwagon en dit leest: sorry dat ik jouw kind een ‘ettertje’ noem in deze column. Maar laten we eerlijk zijn, hij was wel erg grof tegen je en eigenlijk vind ik dat je hem een pak op zijn broek had moeten geven, zijn mond met zeep had moeten wassen, zijn gameboy af had moeten pakken voor een jaar en geen tv op zijn kamer. En oh ja, laat hem maar alvast een taakstraf gaan oefenen..... voor later. Maar evengoed sorry voor dat woord ‘ettertje’, dat is hij natuurlijk niet. Ik vind hem eigenlijk een eikel-in-wording.


Lig ik heel erg ‘Zen’ in mijn bed, in mijn met gaten gevulde ‘Zeeman’ (of was het nou ‘Wibra’?) t-shirt met een lelijke onvriendelijke beer op de voorkant, die eigenlijk ook een profiel nodig heeft bij valtaf (sorry schat, ik gooi hem echt binnenkort weg), hoor ik ineens buiten een kind heel hard schreeuwen;”ik vind jou een k*twijf!”. Oh My God....het is zeven uur ‘s ochtends en ik ben dus direct uit mijn Zen modus, mijn chakra’s slaan op slot (waar die dingen ook mogen zitten) en ik schrik me de pleuris! Voor alle meelezende kindertjes, tante Geneviève bedoeld natuurlijk gewoon dat ze zich een hoedje geschrokken is. Ik schuif als een oud wijf van 90 mijn gordijntje opzij en zie het volgende tafereel. Een auto met open passagiersdeur, waar een jongetje van een jaar of 7 staat met een schooltasje in zijn hand. Moeder zit achter het stuur en probeert leunend over de passagiersstoel het kleine ettertje te overtuigen dat hij in de auto plaats moet nemen. ”Kom nou zitten lieverd, want je moet naar school” zegt de moeder op bijna huilerige en wanhopige toon. Ze probeert ondertussen zijn armpje en schooltas te grijpen, maar zonder succes. Het ettertje scheldt zijn moeder uit en weigert in de auto te stappen en geeft op de koop toe een flinke trap tegen de deur! “Blijf met je vieze poten van me af, ik ga niet in de auto en ook niet naar school met jou, stomme trut”. “Waarom dan?” zegt de moeder. “Omdat ik daar geen zin in heb!” gilt het ettertje hysterisch. Het liefst ren ik nu naar buiten om het ettertje eens een flink pak slaag te geven en de moeder met vakantie te sturen, maar herinner me dat ik dat lelijke t-shirt aan heb en kan worden opgepakt voor half naaktlopen en kindermishandeling. Hij mag best een maandje bij ons logeren denk ik, maar ik ben bang dat ze het ettertje onherkenbaar terug krijgen....en dan bedoel ik met goede manieren en respect voor zijn moeder.

Helaas hoor ik niet bij de 90% van de mensen op deze aardkloot die baby’s en kleine kinderen standaard, leuk, schattig, mooi en grappig vindt. NEE!!! Ik hoor bij die 10% die kinderen meestal vervelend vindt, vermoeiend, lastig en vaak erg slecht opgevoed.

Als die wormpjes net geboren zijn, vind ik ze meestal ook spuuglelijk. OK... sommige hebben bijzonder goede genen, maar meestal zijn ze gewoon lelijk en ben ik daar eerlijk over. Ik ben ook niet het type om als een gek te gaan benoemen van wie dat kleine wormpje nou zijn neus, oren, ogen of wat dan ook heeft geërfd. Mensen roepen vaak maar wat, en ik bedoel het is totaal zin- en kansloos. Het verandert toch allemaal weer vrij snel en dan lijkt zo’n kindje ineens op opa Harry die een bochel had, dussssss...Zo’n kind ziet er sowieso niet uit. Het heeft zich net een weg gebaand door jouw veel te nauwe vagina en dat is te zien ook!!! Waarom denk je dat ze huilen en boos kijken? Ik wil wel eens weten hoe jij je zou voelen als ik je met veel geweld door een servetring probeer te proppen! Ik denk dat je ook de eerste 6 weken niet naar me lacht………I rest my case!!!!

Maar als ik heel eerlijk ben vind ik kleine kinderen meestal hysterisch grappig en leuk, ook al is opvoeden en de daarbij behorende keuzes maken verdomd moeilijk. Ik kan op wintersport uren kijken naar die kinderen van amper 2 jaar oud die op hun kleine skietjes veel beter skiën dan hun patserige ouders. En kinderen van nog geen 3 jaar oud die hele discussies voeren met hun mamma in de supermarkt en je al na 2 minuten in de gaten hebt dat peuterlief veel intelligenter is als zijn mamma. Ik werp de moeder een 'hart-onder-de-riem- stekende'-blik toe, maar steek stiekem mijn duim omhoog tegen de kleine politicus in wording.

Door het respectloze ettertje moest ik aan mijn zoon denken toen hij een peutertje was. Ik kon een lach niet onderdrukken over mijn zoons peutertijd. Je weet wel de tijd dat je echt moet gaan opvoeden? Nou, daar bakte ik dus helemaal niets van. Ik was, denk ik, wel een chaotische en grappige moeder, maar toch ook wel weer heel streng en had heel veel regeltjes, maar of ik nou een sociaal-pedagogisch-verantwoorde moeder was?? uhm......nee dus!

Toen ik ergens in de jaren ‘90 een foetus in mijn baarmoeder in onderhuur had, bestonden er heel veel zelfhulpboeken, waaronder ‘Oei Ik Groei’ en nog veel meer van die irritante titels. Van de meeste titels kreeg je spontaan nachtmerries. Maar aangezien ik zeer goed op de hoogte wilde zijn over wat mij te wachten stond als toekomstige broedkip én opvoeder, ging ik dus van alles lezen. Ik kan je helaas niet echt meer vertellen over wat er allemaal in stond, maar de fases zijn me wel bijgebleven. De poepfase, de weet-ik-veel- wat voor fase….de ‘ja-en-nee’-fase en de ‘lusiknie’-fase. Allemaal fases waarvan je als welwillende moeder helemaal gillend gek wordt, inclusief gratis zelfmoordneigingen. Ik ben ze allemaal redelijk goed doorgekomen...met hier en daar een flinke buil, de nodige blauwe plekken en natuurlijk oneindig veel frustraties. Bijvoorbeeld de “ik ga midden in de stad op de grond liggen fase”. Is precies één keer voorgekomen...

Ik heb me verstopt in een winkel en keek rustig naar mijn kleine “moeder-treiteraar”, die gillend op zijn rug als een schildpad lag te spartelen. Toen hij uitgegild was en zag dat ik er niet eens meer was om zijn toneelstukje te aanschouwen, stond hij op en begon rustig mijn moedernaam te roepen. Het “Mamma waar ben je?” werd laag en rustig ingezet en eindigde na een paar minuten met een zeer dramatisch en hysterisch ”Mamma waar ben jij nou?!?!?”. Tranen vloeiden rijkelijk...Ik voelde geen enkele noodzaak om de winkel uit te komen, ik vond dat ik nog wel even kon wachten.

Ondertussen bekommerde een paar lieve dames zich om mijn kleine schreeuwlelijk. Pas toen hij totaal hysterisch was en de woorden er alleen nog maar schokkend uit kwamen, kwam ik de winkel uit (je moet altijd wachten tot dat er totale hysterie plaatsvindt). Ik bedankte de dames beleefd en nam mijn zoon apart. Ik ging op mijn knieën voor hem zitten en keek hem aan en zei; ”Dat gebeurt er nou met kindjes die schreeuwend op de grond gaan liggen, die raken hun mamma kwijt”. Hij heeft het nooit meer gedaan!! Dus die konden we ook weer van de lijst afstrepen. Want ik weigerde om zo’n moeder te worden die alles van een ander kind vervelend, maar dezelfde dingen van haar eigen kind leuk vindt. Nee……dat is niet aan mij besteed en nog steeds niet!!

Als ik dan zo’n moeder in de stad zie met zo’n kind dat op de grond ligt, waarvan de moeder al 10 minuten lang aan zijn armpje trekt en aan een drie jarige snotneus vraagt of hij alsjeblieft wil opstaan, krijg ik de neiging om mijn effectieve doch extreme en orthodoxe methode spontaan te gaan delen. Maar ik kan me meestal goed bedwingen. Want ik begrijp zelf ook wel dat het pedagogisch niet verantwoord is. In de ‘ja-en-nee’-fase waren we snel klaar; ik negeerde mijn zoon gewoon en vertelde hem dat als hij niet naar mij zou luisteren, ik ook niet meer naar hem luister. Hij heeft precies 10 minuten gedacht dat hij een langere adem had dan ik. Maar zoals mijn Chinese en zeer wijze grootvader altijd zei; “Ik heb ver voor jou de zon gezien”...dus die fase was ook snel over. En in de ‘waarom?’-fase (de meest afschuwelijke fase die er is) gaf ik zulke lange dramatische antwoorden, dat hij zoveel had om over na te denken dat hij een hele week als klein peutertje van drie in shock was. En dan had ik dus alle rust. Kijk dat werkt zo;

Peuter; “Mammaaaaaaaa?”
Moederfiguur; “Ja lieve schat?”
Peuter; “Wat is een buurvrouw???” (lees de peutervragen zo, dat aan het einde de toon irritant en zangerig omhoog gaat)
Moederfiguur; “Dat is iemand die naast je woont, dus in het ander huis. Bij ons is dat buurvrouw Wilma”
Peuter; “Waarom woont ze naast ons???”
Moederfiguur; “uhm…….omdat ze toch ook ergens moet wonen en toevallig woont ze naast ons”
Peuter; “Waarooooommmmmm???”
Moederfiguur; “buurvrouw Wilma kan toch niet op de straat wonen??”
Peuter; “Waarrrrrooooom????”
Moederfiguur; “Omdat ik denk dat buurvrouw Wilma het heel fijn vindt om hier te wonen”
Peuter; “Waarooohohohohmmmmm???”

Moederfiguur is nu zwaar geïrriteerd;

”Nou omdat als Buurvrouw Wilma op straat woont, heeft ze geen toilet en dan kan ze niet poepen en plassen, dus moet ze dat op straat doen, net als de hondjes, je weet wel zoals Dribbel??? Ze kan dan haar handjes niet wassen en krijgt dus hele vieze handjes met heel veel bacteriën. Buurvrouw Wilma kan dus ook niet douchen en dan wordt ze niet schoon en gaat heel erg stinken. En dan wil niemand meer tegen haar praten, of vriendjes zijn en wordt ze heel erg eenzaam en verdrietig. Ze kan ook niet koken omdat ze geen keuken heeft, dus ze moet uit de prullenbak eten en je weet dat mamma heeft verteld hoe vies dat is, want daar krijg je ziektes van. Weet je nog toen je zo ziek was?”
Peuter; “Ja” (klinkt al lichtelijk in shock, maar nog niet genoeg)
Moederfiguur; “Nou zo ziek zou buurvrouw Wilma dan iedere dag zijn en nog veeeeeel erger”.

“En dan kan de doktor ook niet bij haar thuis komen, omdat ze dan geen huis heeft. En geen bedje om ziek in te zijn, zoals jij die dus wel hebt, omdat je een huis hebt. En uiteindelijk gaat buurvrouw Wilma dan dood en dat alles alleen maar omdat ze geen huis heeft, dus daarom is buurvrouw Wilma onze buurvrouw en woont ze in het huist naast ons. En moet je heel erg blij zijn dat ze naast ons woont anders was ze dood!!!!!” Na het woord ‘dood’ laat ik de stilte extra lang hangen……………………………….De peuter kijkt stoïcijns en blijft me in een soort van trance aankijken…………ik kijk terug zonder enige vorm van emotie op mijn gezicht

En na 3 minuten verlos ik mijn peuterzoon uit zijn lijden. Ik zet mijn liefste mamma gezicht op en zeg; “Zo lieverd ga nu maar weer fijn spelen. En je weet dat je altijd alles aan Mamma kan vragen en mamma houdt heel erg veel van jou!!!”
Bij de Peuter heerst een dodelijke stilte en er zit duidelijk een discrepantie tussen zijn bewegingen en gedachten. Vervolgens speelt de peuter een hele week fijn met zijn Duplo blokken, zonder vragen te stellen van welke aard dan ook. Lekker rustig kan ik je vertellen. Hij had wel zo’n diepe frons tussen zijn wenkbrauwen, dat botox waarschijnlijk een goede optie zou zijn!!

Maar zoals alles in het leven heeft iedere daad consequenties. Ook deze dus!!! Buurvrouw Wilma kwam er al snel achter dat haar bijna 3-jarige buurjongetje een beetje “apart” was. Ik zal je vertellen waarom. Mijn zoon liet geen enkel moment ongemoeid om werkelijk iedere keer wanneer hij buurvrouw Wilma zag te roepen; “Oh buurvrouw Wilmaaaaa!!! Fijn hè dat u onze buurvrouw bent, want u moet ook ergens wonen! En anders gaat u dood!!!” Buurvrouw Wilma begreep er geen sodemieter van en lachte zoals altijd zo zuur als een citroen.

Een andere keer ging ik hem van het dagverblijf halen. Bij binnenkomst keek zijn juf mij onderzoekend aan. Of we even konden praten over hem. Daarbij wees deze zeer onvriendelijke juf naar mijn spelende zoon, alsof de duivel in hem gevaren was en ze op het punt stond de exorcist te bellen!

Tijdens het eten had mijn zoon geconstateerd dat hij zijn juf niet zo lekker vond ruiken. Nou is dat natuurlijk niet zo’n probleem was het niet dat hij deze constatering hardop heeft uitgesproken!!! Je voelt hem natuurlijk al aankomen……..Hij zei tegen haar met serieus gezicht; “Jij ruikt niet zo lekker en jij wordt dan heel erg eenzaam en alleen, dan ga je stinken en dan praat niemand tegen je en misschien ga je dan wel dood!!!” Ahum……………lange stilte bij deze mamma en net als bij mijn zoon een diepe frons tussen mijn wenkbrauwen en alle reden voor botox!!

Uiteraard vind ik dat veel mensen te weinig gevoel voor humor hebben en dan vooral de zichzelf veel te serieus nemende moeders en juffen. Maar in dit geval voelde ik met haar mee. Diep in mijn hart vond ik de desbetreffende juf ook niet zo lekker ruiken en ze was al helemaal niet aardig. Gewoon een kindertreiteraar, maar dit had ze nu toch ook weer niet verdiend. Je weet wel van die juffen die de echt asociale vervelende kinderen niet durven aanpakken. En altijd het verkeerde kind de schuld geven. Maar goed in dit geval was mijn zoon zo schuldig als maar zijn kon, en ik ook!

Mijn zoon had al eerder laten merken dat hij haar niet lief vond. Toen ik hem een keer kwam ophalen zat hij met zijn jasje aan en rugzakje op, op een bankje in de gang te wachten. De gemene juf vertelde op hooghartige toon dat hij daar al de hele dag zat vanaf dat ik weg was gegaan. Ik was verbaasd...mijn lieve kleine ettertje????? Waarom dan?! Zijn juf vertelde met rode blossen op haar wang dat hij haar heel gemeen had aangekeken (hoe gemeen en eng kan een peuter van 3 jaar oud zijn?). Daarbij had hij gezegd dat hij haar niet lief vond. Vervolgens pakte mijn mini-monster zijn jas en tas, deed deze aan, rugzak op en ging op de gang zitten met zijn armen over elkaar. De tas is alleen af gegaan toen zijn liga eruit moest. (heey, er moet natuurlijk wel gegeten worden, het blijft wel een kind van zijn moeder)

Toen zijn juf vroeg wat hij ging doen, antwoordde hij; ”Ik vind jou niet zo lief, dus neem ik een snipperdag”. Ze kreeg hem dus ook niet meer mee naar binnen. Maar meer verbaasd was ze over het feit dat mijn 3-jarige monstertje wist wat het woord snipperdag betekende……ik dus ook!!!

Zo heeft mijn zoon tot zijn 11e jaar geloofd dat ik aan zijn tandenborstel kon zien of hij er mee gepoetst had. Ik zag dit ooit in de film “Uncle Buck” en besloot dit te gebruiken als ik zelf kinderen zou krijgen. Het werkte 11 jaar lang……..Als hij naar me toe kwam en zei dat hij gepoetst had zei ik: ”Je weet dat ik een vriend heb bij de geheime dienst en die heeft mamma precies geleerd hoe je aan de tandenborstel kan zien of er mee gepoetst is….of dat hij alleen nat gemaakt is...”. Daarbij keek ik heel mysterieus en trok 1 wenkbrauw omhoog! Meestal rende hij dan snel terug naar de badkamer. Toen hij 11 jaar oud was zag hij de bewuste film en riep: “Mam jij bent echt gemeen en slecht, ik kan niet geloven dat je dat gedaan hebt!!!” Ik zei dat ik niet kon geloven dat hij er zo lang was ingetrapt!!! Ja ja…….je kan lachen, maar mijn kind heeft 11 jaar lang heel goed zijn tanden gepoetst. Nu zeg ik gewoon; ”Luister vriend, geen enkele vrouw zit te wachten op een stinkende kerel met een slechte adem, dat vinden vrouwen een afknapper. En ik kan het weten, want ik ben een vrouw”. Deze waarheid, neemt hij heel erg serieus. Aangezien hij nu een tiener is en ontdekt heeft dat er nog een andere soort rondloopt op deze planeet genaamd “meisjes”!!

Inmiddels is mijn kleine “kloon van zijn vader” dus niet meer klein, maar wordt hij dit jaar 16. Waarom heeft niemand de moeite genomen om mij te vertellen dat pubers grote gelijkenissen vertonen met Satan???? Als jij bij een van die ouders hoort die geen problemen heeft met obstinaat gedrag bij zijn tieners, dan ben ik heeeeeeel erg jaloers op jullie. En de rest zal begrijpen waar ik het over heb. Hier volgt mijn irritatielijstje:

• “Nee, mamma ik heb geen huiswerk”; Als deze mamma zijn vriendje belt heeft hij dus 3 proefwerken, twee schriftelijke overhoringen en bijna voor alle vakken opdrachten, maar een lege agenda??

“Ja mam mijn kamer is opgeruimd”; Ik vind in het stinkende varkenshol, waar mijn zoon slaapt, boterhammen van een maand oud en andere ondefinieerbare zaken, als ik ze al vind want je kan bijna niet lopen in dat hok. En dan die bergen met kleding die niet gedragen zijn, maar van luiigheid gewoon op een stapel wordt gegooid!!

• “Oh ja mam je moet vanavond naar een ouderavond”; De brief zat al een maand in zijn tas, is inmiddels onleesbaar door vlekken, kreuk en ander niet nader te noemen viezigheid...

• “Ja mam ik kom zo onder de douche vandaan, want ik sta er net pas onder”; volgens mijn klok staat hij er al precies 38 minuten onder...

• “Ja mam ik ben mijn huiswerk al aan het maken”; vervolgens hoor ik het geluid van iemand die zich aanmeld bij msn en zijn tweevingerig getik op zijn toetsenbord...

Zucht, puf, nog meer zuchten nog meer puffen…..ogen rollen, verveeld kijken, binnensmonds mompelen en vooral zorgen dat je je Bjorn Borg ziet boven je spijkerbroek die op je knieën hangt.....dat is van levensbelang!
Als ik hem vertel dat niemand zit te wachten op het aanschouwen van zijn
Bjorn Borg die overigens zoooooooo 1990 is..... krijg ik een zure blik terug!!

• “Waarom mag ik niet naar dat feest mam? En hoezo heb je er geen ‘goed gevoel over’, iedereen gaat!!!” (Als deze brutale mammie “iedereen” gaat bellen mogen ook deze onnozele tieners niet van hun ouders……….einde oefening)

De meeste ouders zullen vast wel begrijpen wat ik bedoel.... maar wat dat ettertje vanmorgen bij zijn moeder flikte, dat heb ik nog nooit meegemaakt.
En wanneer mijn kinderen over mijn grenzen gaan is dit wat ik aan ze vraag;

“Betaal je huur, gas licht, water of de telefoonrekening? Als je antwoord “nee” is, denk dan nog maar eens eens goed na over die grote mond van je! Want tenslotte is niets in dit huis echt van jou, je hebt het allemaal in bruikleen. En wij hebben zo’n groot hart dat wij dat alles met jou willen delen. Pappa en ik werken ons drie slagen in de rondte om je alles te geven wat je nodig hebt inclusief een overdosis liefde. Daar vragen we een redelijke vorm van gehoorzaamheid en respect voor terug en dat je je best op school doet. En ik geloof dat ik, gezien je grote mond, je daar maar weer eens even aan moest herinneren”

Ik ben bang dat het ettertje van vanochtend deze preek nooit heeft gehad of zal krijgen. Tenzij hij Gilles de la Tourette heeft is er geen excuus voor zijn gedrag. Dus de volgende keer dat ik hem zie zal ik hem toch even aanspreken, met heel veel liefde uiteraard! Jammer dat ik nu een stuk slanker ben geworden, ik was namelijk graag met 110 kilo bovenop hem gaan zitten!

Ik wens jullie allemaal heel veel geduld toe

Liefs Geneviève