Vul je hart, niet je buik
Geschreven door Wortmann op 7 juli 2010
Nu door het warme weer grote delen van het lichaam ontbloot blijven, is de worsteling met het lichaamsvet weer extra zichtbaar. Een goede tijd om uit de ontkenning te stappen en een besluit te nemen over je eigen welbevinden. En deze keer door werkelijk aan de slag te gaan met waar het om gaat. Want diep van binnen weet je allang dat iedere kilo vet een stukje onvrede in je leven vertegenwoordigt.
Onbewust heb je je maag gevuld wanneer je je alleen voelde, of in de steek gelaten. Je at teveel wanneer je zo je best had gedaan voor anderen en je eindelijk een moment voor jezelf had. Je kreeg een eetbui wanneer de verveling als een blok op je afkwam en je niet wist hoe je de tijd anders moest doden. Je snaaide maar door in gezelschap in de hoop dat de aandacht en gezelligheid zouden voortduren. Je suste jezelf met voedsel als je je rot voelde om weer vrolijk te worden voor je omgeving omdat je dacht dat ze je anders niet meer wilden.
Dit is zomaar een greep uit het dagelijks leed van mensen met overgewicht.
Het lijkt misschien extreem, maar de ervaring leert dat bij vrijwel iedereen die moeite heeft om z’n eetgedrag te beheersen er gevoelens van eenzaamheid, afwijzing, er alleen voor staan of in de steek gelaten worden achter zitten. Ooit in ons leven is ons hart onvoldoende gevuld: we hebben niet gekregen wat we nodig hadden. Telkens wanneer we in het hier en nu in een situatie komen waarin dat weer lijkt te gebeuren, worden er op onbewust niveau gedragingen of gedachten in gang gezet die zorgen dat we niet herinnerd worden aan de pijn van dat eerdere moment uit het verleden. Ons eetgedrag is daar een voorbeeld van, maar ook de gedachten die we hebben over onszelf, zoals ‘het lukt me nooit’, ‘ik ben het niet waard’ of ‘het is m’n eigen schuld’. Het zijn allemaal afleidingsmanoeuvres die de aandacht afleiden zodat je niet merkt dat er iets geraakt wordt.
Door te onderzoeken wat je zo nodig lijkt te hebben, te weten dat het een oude behoefte is en contact te maken met hoe het voelt om dat niet te krijgen, kan je je hart opnieuw vullen. Let op: dit is geen sinecure. Veel therapieën maar ook spirituele zienswijzen gaan er impliciet of expliciet vanuit dat we alsnog kunnen krijgen wat we in het verleden niet hebben gehad. Dit is per definitie onmogelijk. En gelukkig hoeft het ook niet meer. Als onafhankelijke volwassene kan je voor jezelf zorgen en is het niet meer levensbedreigend om op jezelf teruggeworpen te zijn of te moeten wachten op voedsel of aandacht.
Jezelf toespreken met positieve affirmaties omdat je als kind negatief bejegend bent, werkt niet, niet echt althans. Even geeft het een positief gevoel maar hoe het geweest is om aan de negativiteit overgeleverd te zijn geweest, een waarheid uit je verleden die hoort bij wie je bent, laat je daarmee niet toe tot je bewustzijn. Jezelf verwennen en belonen als je je best hebt gedaan of doel hebt bereikt laat je evenmin ervaren wat je tekort bent gekomen in het verleden en welke pijn daarbij hoort. Voordat je kunt zijn wie je bent met alles wat je ervaren hebt – iets wat nodig is om vanuit je hart te kunnen leven en goed te kunnen zijn voor jezelf – is het nodig om de pijn ervaren te hebben van wat je heb meegemaakt, ook de pijn die te heftig was om te voelen toen je nog heel klein was.
Wat er gebeurt wanneer je dat structureel doet is dat je je oude beschermingsmechanismen kunt afwerpen en je je verleden kunt integreren in het heden. Je eetgedrag wordt onbelast. Je zult weer jezelf kunnen zijn met alle gevoelens die daarbij horen en vanuit je hart kunnen leven.
Charlotte Wortmann is oprichtster van Eetbeter
7 juli 2010, gewijzigd door Soullady op 7 juli 2010 om 03:23
Hoi,
Dit is helemaal waar. Ook ik ben een emotie eter. Vanaf kind heb ik bepaalde tekortkomingen en pesterijen al met voedsel gecompenseerd.
Het is heel erg lastig om niet steeds weer in die valkuil te stappen. Ik probeer me voor het moment dat ik een eetbui krijg in te zien dat ik leegte, verdriet of iets anders wil weg eten. Ja het helpt even. Maar direct na de eetbui voel ik me schuldig, vies en dik en nog veel meer. Soms lukt het niet op het moment tussen het gevoel en het eten te stoppen. Ik probeer dan ook maar in te zien dat dit proces in stapjes zal verlopen met ups en downs. Als het maar wel in de stijgende lijn is.
Ik wens iedereen die hier ook mee worstelt veel kracht toe!
Liefs Désiré
7 juli 2010 om 04:23
Vicieuze Cirkel
Als je kijkt zoals je altijd hebt gekeken
Blijf je zien wat je altijd hebt gezien
Als je ziet wat je altijd hebt gezien
Blijf je denken wat je altijd hebt gedacht
Als je blijft denken wat je altijd hebt gedacht
Blijf je doen wat je altijd al hebt gedaan
Als je blijft doen wat je altijd al hebt gedaan
Blijft je overkomen wat je altijd overkomt!!!
Je zal de cirkel moeten doorbreken, positief denken kan geen kwaad, mij helpt het iig wel.
7 juli 2010 om 06:17
Voor mij komt deze column precies op het juiste moment, de juiste dag, het juiste uur.
Ik ben sinds een poosje bezig met regressietherapie, en ben juist aan het herbeleven vanuit mijn jeugd.
Daar zitten behoorlijk wat pijnpunten, die onlosmakelijk verbonden zijn met mijn eetbuien van nu.
Dit stukje is voor mij de bevestiging dat ik goed zit, dat ik hiermee door moet en dat dit de weg is die ik verder moet gaan.
Dank je wel, je laat me zien dat bevestiging van een heel andere kant kan komen dan waarvandaan ik'm hoopte te krijgen.
Een leerpunt op zich..
Onbekend
7 juli 2010 om 06:47
shit...je hebt gelijk.....nu eerst eens kijken wat er in mijn voorrraadkast staat. Ik heb zo'n trek.....
offe...vul ik nu weer een gat met leegte....de leegte van de waarheid...waar honger ik naar? naar genezing....naar liefde...naar erkenning....naar begrip...
maar nu eerst een dropje (of wat...)
thanks wederom voor de bewustwording van mijn gedrag..ooit kom ik er wel...
7 juli 2010, gewijzigd door Smit1974 op 7 juli 2010 om 23:23
Het stukje zal zeker wel herkenbaar zijn voor veel mensen en helaas ook zo werkt  .
Misschien geldt dit soms ook wel voor mij, maar ik ben meer een ` gemakszuchteter`. Daar bedoel ik mee dat als ik even niets te doen heb, denk van, nou dan ga ik maar even iets pakken om te knabbelen  !
Maar dit heb ik gelukkig inmiddels aardig onder controle en daar helpt mijn 500 ml limo (suikervrij!) aardig aan mee als ik in de verleiding kom.
Maar goed ook dat ik geen emotie-eter ben, want dan zou ik echt tonnetje rond zijn! Iedereen maakt zijn portie van emoties en soms ellende helaas mee en vervelend als je wel een emotie-eter bent.
Daarom succes voor diegene die het zijn en een goed stuk hoor Charlotte!!
8 juli 2010, gewijzigd door Miekje82 op 8 juli 2010 om 05:32
Ãls ik dit stukje lees denk ik ook niet dat ik een emotie eter ben..gelukkig maar! Ik eet omdat ik het gewoon heel lekker vind, uit gewoonte.
Misschien heel af en toe om een leegte op te vullen maar herken mezelf niet echt in dit stukje!
8 juli 2010 om 12:20
VlinderRups
Mijns inziens slaat deze column vooral op de ervaringen van de schrijfster.
Bij haar komen alleen de emotie-eters die al beseffen dat ze eetbuien hebben vanwege gebeurtenissen uit hun (recente) verleden.
Er zijn ook veel mensen te dik vanwege andere oorzaken...
9 juli 2010 om 03:48
wat een prachtige titel, ik ga deze titel in het groot uitprinten en op de koelkast hangen!
9 juli 2010 om 10:27
Kan me vinden in dit stukje. Heel erg raak ook. Wel vind ik dat positieve affirmaties wel degelijk een verandering in je zijn brengen. Alleen moet je ze vaak heeeeeeeeeeeel lang volhouden om verankert te krijgen.
9 juli 2010 om 13:08
Ook voor mij is dit stuk wel herkenbaar, maar ik ben er ook van overtuigd als je dit eenmaal onderkent, dat je zeker op de goede weg bent. Dus aan dat idee hou ik me maar vast ...
10 juli 2010 om 07:52
Mooi stukje wat de spijker op zijn kop slaat. Alleen een beetje generaliserend en persoonlijk getint is het wel. Is het ook een column voor, maar toch heb ik wat moeite met het volgende:
Jezelf toespreken met positieve affirmaties omdat je als kind negatief bejegend bent, werkt niet, niet echt althans. Even geeft het een positief gevoel maar hoe het geweest is om aan de negativiteit overgeleverd te zijn geweest, een waarheid uit je verleden die hoort bij wie je bent, laat je daarmee niet toe tot je bewustzijn.
Ik denk dat dit per persoon verschillend is en ook verschilt per methode die je gebruikt. Ik gebruik zelf de methode van 'The Journey' (de Helende Reis in het NL) en ik heb daar wel degelijk veel baat bij mbt tot mijn emotioneel eten. De positieve affirmaties verankeren bij mij wel degelijk, en voor mij is het juist de sleutel naar het omkeren van mijn emotioneel eetgedrag naar een gezond eetgedrag en een gezond eetpatroon.
Dus voel daarin voor jezelf wat je eigen waarheid is! Voor deze mevrouw zat haar waarheid daar blijkbaar niet in, maar voor veel anderen misschien juist wel.
13 juli 2010 om 00:07
We willen graag alles verklaren.
Maar wat bijvoorbeeld in mijn situatie.
Mijn zus en ik zijn ""flink""en we hebben 2 broers en die zijn ""mager"""Moeder was flink en vader mager.
Ik zie toch ook een beetje erfelijke aanleg in terug.
We kennen allemaal mensen die kunnen eten wat ze willen en drinken en die zo mager zijn als een lat.
Ik vind dat er veel meer is dan dat we weten over dik worden of zijn.
13 juli 2010 om 23:01
Vaak zie je toch wel verschillen in leefwijze Christ. Het zou me niet verbazen als je broers veel actiever zijn (dat hoeft geen sport te zijn) en daarom slanker. Dat kan dan wel weer erfelijk zijn, maar het is dan niet direct de lichaamsbouw die erfelijk is. Dat is dan meer een gevolg.
14 juli 2010 om 09:34
Ik denk dat het soms heel simpel kan zijn waarom iemand te dik is: een combinatie van én aanleg én teveel eten.
De vraag is waaróm sommige mensen teveel eten. Charlotte Wortman gelooft vooral in de psychische kant van het verhaal. Pijnlijke emoties die gedempt moeten worden, een leegte die gevuld moet worden en waarvoor eten zou helpen. Aan de reacties hierboven te zien, zijn er meer mensen die hiervan overtuigd zijn en er zal ongetwijfeld ook een kern van waarheid inzitten.
Maar ik vraag me af hoeveel invloed eten uberhaupt heeft op ons gemoed. Zelf merk ik dat sinds ik gezond eet en afgevallen ben, ik gewoon goed in m'n vel zit, positief en optimistisch ben en een ongelofelijke dosis energie heb. Ik kan veel meer aan dan voorheen. En wat het belangrijkste is: ik heb niet meer de behoefte om meer te eten dan goed voor me is. Terwijl ik me in het verleden vaak moeilijk kon beheersen.
Is dat nu omdat ik tot het inzicht ben gekomen dat ik een leegte in mijn leven moest vullen omdat ik afgewezen of in de steek gelaten ben? Niet echt. Ik heb veel meegemaakt en voel me ook wel eens eenzaam of afgewezen. Dat is nu zo en ook toen ik nog teveel en ongezond at.
Het verschil is, dat ik me nu wél kan beheersen. En dat komt omdat ik anders ben gaan eten. Ik merk telkens opnieuw dat wanneer ik dingen eet waar veel (toegevoegd) suiker in zit, of andere koolhydraten, ik gewoon kan blijven eten. Ik raak niet verzadigd, lijkt wel. Op zo'n moment is het moeilijk om mijn eetgedrag te beheersen.
Dit kan makkelijk verward worden met "het moeten vullen van een leegte in je hart", maar ik vraag me af hoeveel mensen dénken dat ze een emotie-eter zijn, terwijl het eigenlijk om iets simpels kan gaan als het aanpassen van je eetpatroon.
En dat is makkelijker op te lossen dan te gaan zoeken naar gecompliceerde psychologische verklaringen.
15 juli 2010 om 02:36
Suzan65@ Ik vermoed dat er veel meer onder zit bij mensen die ernstige obesitas hebben en mogelijk ook voor mensen die niet zo ernstig obesitas hebben.
Ikzelf vermoed dat het een combinatie is van factoren. Ooit een trauma opgelopen of een ernstig emotioneel iets en langzaam maar zeker in een patroon gedoken. De één gaat meer roken, de ander harder rijden, harder sporten of meer eten.
En dan ontstaat er een patroon van totaal verkeerd eten. En voor je het weet is het een geconditioneerd iets geworden.
Ik vermoed dat juist dat patroon zeer moeilijk te doorbreken is. Dat je daarvoor goed in je vel moet zitten is een vereiste.
Dan komt het erop aan om je patroon te veranderen en tegelijkertijd bewust te zijn van de emoties die opkomen door omstandigheden en die onder ogen te zien.
Ik denk echt dat er veel mensen zijn die niet goed hebben leren omgaan met pijn in hun leven met alle gevolgen van dien.
Je hebt gelijk, zodra je meer suiker gaat eten ga je meer en meer ervan eten is ook mijn ervaring. Maar de verslaving het patroon is bij mij vaak nog erg sterk. Het gaat beter, maar ik ben er nog lang niet.
Ik ben dus met je eens dat je je patronen moet aanpassen, maar ik ben het niet met je eens dat dat een makkelijk op te lossen is. Ik heb in het verleden absoluut therapie nodig gehad om te zijn waar ik nu ben. Om de kracht terug te vinden die je nodig hebt om patronen te doorbreken.
En door (vaak) al die jaren ernstige obesitas te hebben is het leven vol met verdriet gekomen over het volumpuneus zijn.
Frustraties over je vele eten. Je zou het zo graag anders doen, maar je kunt het gewoon niet.
Je zult eerst weer het gevoel moeten hebben dat je er mag zijn zoals je bent en daar hapert het bij velen denk ik aan.
Dus al met al hebben (ernstige) obesitas patienten soms wel degelijk een psychologische hulp nodig om zover te komen.
In de loop der jaren ben je nl. inderdaad meer je buik dan je hart aan het vullen geweest en dat is wat doorbroken moet worden.
Wat ik leuk vind aan jou bericht is dat het me erop wijst hoe lekker ik me eigenlijk voel als ik gezond eet, want dat is een waarheid als een koe.
Misschien moet ik die maar eens op de deur van mijn koelkast hangen. "meid, onthoud dat je je heerlijk voelt als je gezond eet"
Iedereen een fijne dag.
15 juli 2010 om 23:32
@theeagleflies: En dat laatste is nou precies wat ik bedoel: Wanneer je maar gezond eet en de goede voedingsstoffen binnenkrijgt, geeft dat je zó'n goed gevoel. Het heeft een enorme invloed op je psyche. Alles weegt minder zwaar, het doet goed voor je zelfvertrouwen, je voelt je sterker, bekijkt de wereld op een andere, meer positieve manier, je hebt meer respect voor jezelf.
En natúúrlijk speelt je psyche ook mee bij eetproblemen, maar misschien niet zo'n belangrijke rol als vaak vanzelfsprekend aangenomen wordt. Wat ik bedoel is: dwing jezelf eens een tijdje om alléén maar gezond te eten en kijk dan eens wat er nog werkelijk van je problemen overblijft.
Maar ik begrijp dat dáár juist het probleem zit, en dan met name degenen met ernstig overgewicht: je hebt het niet voor jezelf over, en kiest juist voor eten dat in zekere zin "verslavend" werkt. Je kunt moeilijker een positieve keuze voor jezelf maken en kiest liever voor iets dat op korte termijn bevredigend is, zoals eten met veel vet en koolhydraten. Je kunt wel gezond eten maar je wilt het niet. Niet écht.
Maar ik geloof niet "dat bij vrijwel iedereen die moeite heeft om z’n eetgedrag te beheersen er gevoelens van eenzaamheid, afwijzing, er alleen voor staan of in de steek gelaten worden achter zitten". Ik heb het nu niet over degenen met een eetstoornis, maar de gemiddelde mens met overgewicht.
Als je gaat graven, vind je altijd wel wat, en iedereen weet wel wat het is om eenzaam of afgewezen te zijn. Wanneer je je blijft focussen op het idee dat je eetproblemen vooral een psychische oorzaak hebben, kan dat naar mijn idee juist vertragend werken en soms zelfs een excuus zijn om ongezond te blijven eten, want "je bent nou eenmaal een emotie-eter en je voelt je niet lekker in je vel"...
Soms moet je ook gewoon dóen.
16 juli 2010 om 00:47
Ik las ergens: dat je (te dikke)lichaam de schuld geeft van jou ""eenzaamheid""dan kan je van een koude kermis thuis komen.
Het gaat om heel jou persoonlijkheid.
En natuurlijk zijn er genoeg dikke mensen die gewoon een relatie hebben of krijgen.
Ik kende vroeger iemand die had een oude auto en geen meisje.
Het ligt aan de auto zei hij.
Hij stak zich in de schulden en kocht een nieuwe auto.
Ik kwam hem maanden later tegen en zei ik: nee zegt hij nog geen meisje ondanks mijn nieuwe auto.
Moraal je neemt je zelf heel je leven mee dik of dun.
Als je een kreng bent en je bent ook nog dik, en je valtaf en je blijft een kreng dan verander je niet echt.
Daarom is de psyche zeker zo belangrijk al denk jezelf van niet.
Vele die een(beetje)gek zijn denken ook dat ze normaal zijn, vandaar.
16 juli 2010 om 10:26
Susan65, je schrijft "dwing jezelf eens een tijdje om alléén maar gezond te eten en kijk dan eens wat er nog werkelijk van je problemen overblijft". Misschien begrijp ik je verkeerd, maar ik vind dit wel erg kort door de bocht hoor. Ik heb psychologishe hulp, niet in de eerste plaats voor m'n overgewicht (wat groot is, bmi van 44 nogwat) maar voor andere dingen. Door die therapie ben ik gaan erkennen dat er vroeger, in m'n opvoeding, het nodige fout is gegaan, waardoor ik nu vaak op een niet-helpende manier op dingen reageer en nog erg veel pijnpunten heb.
Ten eerste zou het wel heel makkelijk zijn dat dat, al die pijn, zoals jij m.i. suggereert, over zou zijn als ik een tijd alleen maar gezond zou eten.
Ten tweede wil ik het emotie-eten zeker niet als excuus aandragen om te dik te zijn en "lekker" achterover leunen. Ik zie het wel, mede, als reden, maar zeker niet als excuus, en ik ben dan ook hard aan het werk om de wonden die in mijn jeugd ontstaan zijn te genezen en om anders met mijn emoties om te leren gaan, zodat ik daar het eten niet meer voor nodig zal hebben.
16 juli 2010 om 11:48
@Lomathe: Het was absoluut niet mijn bedoeling om mensen voor het hoofd te stoten hoor, met wat ik schrijf. En ik geloof absoluut dat er bij jou meer voor nodig is dan "gewoon even gezond gaan eten". Ik zag op jouw profiel dat je jezelf beschouwt als eetverslaafd en je geeft zelf ook aan dat er veel meer aan de hand is. Jouw reactie is dan ook terecht.
Ik had het er echter wel al bijgeschreven dat ik met mijn stukje niet op degenen doelde die een eetverslaving of ernstig overgewicht hebben, want ik geloof zeker dat er dan méér aan de hand is. Je gaat uiteraard niet voor je lol zo ver over grenzen.
Ik bedoelde eigenlijk dat mensen er wellicht wat aan zouden hebben om niet alles té vanzelfsprekend te schuiven op het idee dat ze een "emotie-eter" zijn, maar ook eens kijken naar de rol die voeding speelt op je emoties. Ik ben er van overtuigd dat dit vaak méér invloed heeft dan de meesten denken.
Ik wens je heel veel succes met afvallen en sterkte met je genezingsproces!
16 juli 2010 om 12:24
Dank voor je reactie Susan! Blijkbaar heb ik er overheen gelezen dat je niet doelde op mensen met eetverslaving of ernstig overgewicht. Ik snap nu hoe je het bedoelt, en ik ben het met je eens dat eten en emoties elkaar kunnen beinvloeden! En ... emotie-eten zie ik zeker niet als excuus om dan maar dik te blijven! Het kan hoogstens een reden zijn waarom het zo moeilijk is om gezond te eten. Maar er zijn andere en betere manieren om met emoties om te gaan, maar dat is een kwestie, zoals ik het zie tenminste, van leren, vertrouwen en doen.
Dank je wel!
De laatste reactie is al meer dan vier weken geleden geplaatst.
|
Nog geen lid?
Meld je nu gratis aan om ook af te vallen of om onze afvallers bij te staan
Trefwoorden
afvallen, buik, eenzaamheid, eetgedrag, emoties, eten, gevoel, gezond, hart, pijn, slank, voelen.
Meer artikelen van Wortmann
|
