Het begon allemaal met mijn inschrijving begin februari 2010 op de website van MissMaxiBelgium (MMB). Daar was ik die dag via een omweg terechtgekomen. Een facebook kennis uit een vroeger leven was lid geworden van een facebookgroepje. “Stem…..naar de finale van MissMaxiBelguim.” Ik klikte daarop , zag daar de link naar de website MMB en klikte verder.
Nou had ik in 2009 wel een reportage op TV gezien (de rode loper). Het leek mij superleuk om aan zoiets mee te doen. Jaren voordien had ik ooit nog wel eens iets opgemerkt ivm een event rond volslanke dames….maar ik hoorde of zag dat steeds pas als dat al achter de rug was. Het leek mij altijd super om aan zoiets mee te doen, maar wist nooit waar ik me daar voor moest aanmelden.
Nou stond die website voor mijn neus, de inschrijvingen waren nog maar pas begonnen. (Dat zie je nog steeds aan mijn SMS code, want voor Antwerpen was ik pas de vijfde inschrijving).
Ik herinner mij nog de inwendige pretpleziertjes die ik had, enkel en alleen van het idee dat IK mij nou zou inschrijven. Binnenpret alom.
Je moet weten: ik wil, of beter wou, nooit op de foto, ik vond het steeds zeer confronterend om mezelf op beeld te zien. Ook al zag ik mezelf (en mijn zwaardere ik) elke ochtend in de spiegel, telkens als ik een foto zag van mezelf vond ik het vreselijk. Zuchtend, van “ben ik dat nou?” en dus zeker niet tevreden met het beeld dat ik zag.
Ik was als kind al niet de magerste. Mijn moeder moest al kinderkledij bij een tante die een kinderkleding zaak had, bestellen. Toen ik 14 jaar werd kwam het toevallig met mijn moeder ter sprake dat ik eigenlijk 81kg woog. Die schrok zich rot. Haar was dat blijkbaar niet opgevallen.
Via de huisarts contacteerde ze een diëtist. Die kwam vanaf toen wekelijks zaterdag bij ons thuis langs. Sinds die dag sta ik voor het leven op dieet (alle mogelijke dingen heb ik al geprobeerd).
Ik vermagerde als tiener en kwam al wel eens een paar kilo bij of terug af (zeker na een jaar USA). Als puber en later studente, schommelde ik meestal rond 72 à 76 kg. In kledingmaat was dat 42 op zijn magerste en 44 op zijn volst.
Na de universiteit in Leuven begon ik te werken en verhuisde ik van Brabant naar Antwerpen. Lag het nou aan het feit dat ik mijn weegschaal uit het oog verloren was na deze verhuis of dat ik het fenomeen nachtwinkels in de buurt had leren kennen (koekjes), maar ineens stond daar 90 kg. Vanaf toen begon het frustratie-eten en frustratie snoepen….. samen met de diverse lijnpogingen (Ik ging zelfs fitnissen). Ik woonde alleen en probeerde gewoon geen énkele zoetigheid in huis te halen. Volgens mijn moeder, die ik nooit een koekje bij de koffie kon aanbieden, “vielen de muizen dood in mijn kast van de honger”.
Ik trouwde en kreeg twee kinderen. Mijn man vermagerde van mijn gezonde kookkunsten (hier wordt alles gestoomd), maar op een gegeven moment stond die weegschaal op 104 kg. Jongens was dat schrikken. Hallo boven de 100 kg, een driecijfer getal!!!.
Dit was de periode 2007, toen ik Valtaf leerde kennen. IK ben hier bij valtaf vaak begonnen, herbegonnen, wat afgevallen, en terug telkens herbegonnen met een paar extra kilo’s erbij en nog maar eens een nieuw afvalplan.
Resultaat net voor mijn inschrijving bij MMB: 113 kg!! Ik dacht, dit kan nooit de bedoeling geweest zijn. Ik was daar echt doodongelukkig van (en zou van dat ellendig gevoel zo een zakje snoep achterover hebben geslagen! Wat ik waarschijnlijk die avond ook gedaan heb!).
Ondertussen had ik maat 50! En ik weigerde al een langere periode echt te investeren in deftige (lees duurdere) kledij in die voor mij onaanvaardbare maat. NEE! Want dan zou dat voor mij betekenen dat ik het zou aanvaarden dat ik die maat blijvend zou hebben. No way dacht ik! (alsof ik kledij zou vinden die ik leuk vond in die maat!)
Dus daar hadden we toch in februari 2010, die website van MissMaxiBelgium. Ik dacht, laat ik nou eens stoppen met mijn zwaardere-ik te verbergen achter slobbertruien enzo meer. Laat ik het nou maar aanvaarden wie ik ben, en er gewoon het beste van maken. Dat ijdele voornemen had ik nog al wel eens genomen….maar dacht ik als ik, nou zo mee doe aan MissMaxi, dan MOET ik wel. Dan moet ik eindelijk toch eens dat voornemen waarmaken om met zekere fierheid en ijdelheid terug bezig te zijn op een drastische manier met dat uiterlijk. Gewoon eens tijd maken voor “mezelf”. En met de hoop dat als ik me met mijn nieuwe ik wat beter in mijn vel zou voelen, het misschien wat neerwaarts zou gaan op de weegschaal.
Gelukkig had ik ook nog net een voor mij redelijk aanvaardbaar fotootje van mezelf op de laptop staan, dus hup hup, op een blits van minder van vijf minuten was ik ingeschreven. (eerste foto voeg ik bij deze column toe…vergelijk met de profielfoto!).
Geen overleg hierover met niemand! Doen gewoon! Het idee had me al plezier bezorgd dus dat kon alleen maar fun zijn, dacht ik.
Toen mijn man mij 2 uur later thuis aantrof was zijn eerst vraag: “wat zit jij daar nou te glunderen en te giechelen?” Nou gierend deelde ik het hem dus mee: Kijk ik heb mezelf ingeschreven voor MissMaxiBelgium……en voegde ik er toch even onzeker aan toe…of hij dat nou niet erg vond dat ik dat zonder enig overleg alleen had beslist.
Voor hem was het prima! En hij vond het ook best wel leuk en grappig. Zolang ik er maar plezier aan beleefde.
Ik voegde er wel dadelijk bij hem aan toe : “maar ik ga dit wel aan niemand vertellen hoor!!!”.
Tot vlak aan de voorronde , eerst selectie, op 30 mei bleef dat ook zo, mijn geheim!!
(Wordt vervolgd…..)
Groeten
Els Lefevre
Addendum:
- volgende keer bespreek ik de eerste ronde pre-selectie
- je kan mij ook terugvinden op facebook. Als je mij toevoegt schrijf er aub even bij dat je via valtaf bij mij terecht komt. (ik heb nu ook mijn eigen MissMaxigroepje dus als je mij wil steunen vind je daar meer info terug)
Nou had ik in 2009 wel een reportage op TV gezien (de rode loper). Het leek mij superleuk om aan zoiets mee te doen. Jaren voordien had ik ooit nog wel eens iets opgemerkt ivm een event rond volslanke dames….maar ik hoorde of zag dat steeds pas als dat al achter de rug was. Het leek mij altijd super om aan zoiets mee te doen, maar wist nooit waar ik me daar voor moest aanmelden.
Nou stond die website voor mijn neus, de inschrijvingen waren nog maar pas begonnen. (Dat zie je nog steeds aan mijn SMS code, want voor Antwerpen was ik pas de vijfde inschrijving).
Ik herinner mij nog de inwendige pretpleziertjes die ik had, enkel en alleen van het idee dat IK mij nou zou inschrijven. Binnenpret alom.
Je moet weten: ik wil, of beter wou, nooit op de foto, ik vond het steeds zeer confronterend om mezelf op beeld te zien. Ook al zag ik mezelf (en mijn zwaardere ik) elke ochtend in de spiegel, telkens als ik een foto zag van mezelf vond ik het vreselijk. Zuchtend, van “ben ik dat nou?” en dus zeker niet tevreden met het beeld dat ik zag.
Ik was als kind al niet de magerste. Mijn moeder moest al kinderkledij bij een tante die een kinderkleding zaak had, bestellen. Toen ik 14 jaar werd kwam het toevallig met mijn moeder ter sprake dat ik eigenlijk 81kg woog. Die schrok zich rot. Haar was dat blijkbaar niet opgevallen.
Via de huisarts contacteerde ze een diëtist. Die kwam vanaf toen wekelijks zaterdag bij ons thuis langs. Sinds die dag sta ik voor het leven op dieet (alle mogelijke dingen heb ik al geprobeerd).
Ik vermagerde als tiener en kwam al wel eens een paar kilo bij of terug af (zeker na een jaar USA). Als puber en later studente, schommelde ik meestal rond 72 à 76 kg. In kledingmaat was dat 42 op zijn magerste en 44 op zijn volst.
Na de universiteit in Leuven begon ik te werken en verhuisde ik van Brabant naar Antwerpen. Lag het nou aan het feit dat ik mijn weegschaal uit het oog verloren was na deze verhuis of dat ik het fenomeen nachtwinkels in de buurt had leren kennen (koekjes), maar ineens stond daar 90 kg. Vanaf toen begon het frustratie-eten en frustratie snoepen….. samen met de diverse lijnpogingen (Ik ging zelfs fitnissen). Ik woonde alleen en probeerde gewoon geen énkele zoetigheid in huis te halen. Volgens mijn moeder, die ik nooit een koekje bij de koffie kon aanbieden, “vielen de muizen dood in mijn kast van de honger”.
Ik trouwde en kreeg twee kinderen. Mijn man vermagerde van mijn gezonde kookkunsten (hier wordt alles gestoomd), maar op een gegeven moment stond die weegschaal op 104 kg. Jongens was dat schrikken. Hallo boven de 100 kg, een driecijfer getal!!!.
Dit was de periode 2007, toen ik Valtaf leerde kennen. IK ben hier bij valtaf vaak begonnen, herbegonnen, wat afgevallen, en terug telkens herbegonnen met een paar extra kilo’s erbij en nog maar eens een nieuw afvalplan.
Resultaat net voor mijn inschrijving bij MMB: 113 kg!! Ik dacht, dit kan nooit de bedoeling geweest zijn. Ik was daar echt doodongelukkig van (en zou van dat ellendig gevoel zo een zakje snoep achterover hebben geslagen! Wat ik waarschijnlijk die avond ook gedaan heb!).
Ondertussen had ik maat 50! En ik weigerde al een langere periode echt te investeren in deftige (lees duurdere) kledij in die voor mij onaanvaardbare maat. NEE! Want dan zou dat voor mij betekenen dat ik het zou aanvaarden dat ik die maat blijvend zou hebben. No way dacht ik! (alsof ik kledij zou vinden die ik leuk vond in die maat!)
Dus daar hadden we toch in februari 2010, die website van MissMaxiBelgium. Ik dacht, laat ik nou eens stoppen met mijn zwaardere-ik te verbergen achter slobbertruien enzo meer. Laat ik het nou maar aanvaarden wie ik ben, en er gewoon het beste van maken. Dat ijdele voornemen had ik nog al wel eens genomen….maar dacht ik als ik, nou zo mee doe aan MissMaxi, dan MOET ik wel. Dan moet ik eindelijk toch eens dat voornemen waarmaken om met zekere fierheid en ijdelheid terug bezig te zijn op een drastische manier met dat uiterlijk. Gewoon eens tijd maken voor “mezelf”. En met de hoop dat als ik me met mijn nieuwe ik wat beter in mijn vel zou voelen, het misschien wat neerwaarts zou gaan op de weegschaal.
Gelukkig had ik ook nog net een voor mij redelijk aanvaardbaar fotootje van mezelf op de laptop staan, dus hup hup, op een blits van minder van vijf minuten was ik ingeschreven. (eerste foto voeg ik bij deze column toe…vergelijk met de profielfoto!).
Geen overleg hierover met niemand! Doen gewoon! Het idee had me al plezier bezorgd dus dat kon alleen maar fun zijn, dacht ik.
Toen mijn man mij 2 uur later thuis aantrof was zijn eerst vraag: “wat zit jij daar nou te glunderen en te giechelen?” Nou gierend deelde ik het hem dus mee: Kijk ik heb mezelf ingeschreven voor MissMaxiBelgium……en voegde ik er toch even onzeker aan toe…of hij dat nou niet erg vond dat ik dat zonder enig overleg alleen had beslist.
Voor hem was het prima! En hij vond het ook best wel leuk en grappig. Zolang ik er maar plezier aan beleefde.
Ik voegde er wel dadelijk bij hem aan toe : “maar ik ga dit wel aan niemand vertellen hoor!!!”.
Tot vlak aan de voorronde , eerst selectie, op 30 mei bleef dat ook zo, mijn geheim!!
(Wordt vervolgd…..)
Groeten
Els Lefevre
Addendum:
- volgende keer bespreek ik de eerste ronde pre-selectie
- je kan mij ook terugvinden op facebook. Als je mij toevoegt schrijf er aub even bij dat je via valtaf bij mij terecht komt. (ik heb nu ook mijn eigen MissMaxigroepje dus als je mij wil steunen vind je daar meer info terug)
Ook reageren? Het reactieformulier staat onderaan de pagina
14 augustus 2010 om 01:11
GEWELDIG! Ze zouden dergelijke evenmenten vaker moeten doen om de maatschappij te laten zien dat mooi dik niet lelijk is!
Ik wens je heel veel succes en wacht met spanning af.
Kunnen wij ook op jou stemmen? En hoe doen we dat dan?
Jij wint zeker als iedereen van valtaf op je stemt!
Groetjes,
Ik wens je heel veel succes en wacht met spanning af.
Kunnen wij ook op jou stemmen? En hoe doen we dat dan?
Jij wint zeker als iedereen van valtaf op je stemt!
Groetjes,
