Deze 3de column ivm mijn deelname aan MissMaxiBelgium liet even op zich wachten. Deels omdat ik geveld was door Lumbago, maar deels onbewust omdat ik de vorige keer geëindigd was met de mededeling dat ik het in mijn volgende column zou hebben over campagne voeren.
Want ik denk niet dat ik van de deelnemende halve finalisten het beste voorbeeld ben van: Hoe voer je campagne, integendeel.
Ik vind mijn deelname aan MissMaxiBelguim nog steeds SUPER. Maar het echte campagne voeren is er soms voor mij te veel aan….alhoewel na enkele maanden ben ik ook daar in gegroeid en heb ik er al veel minder moeite mee. Ik begin het zelfs leuk te vinden….
Alhoewel het absoluut niet zo complex is: eigenlijk komt het maar op één belangrijk element neer, namelijk dat zoveel mogelijk mensen weten dat je deelneemt aan zo een event. En net dat laatste was voor mij aanvankelijk best wel een echte drempel waar ik over heen moest. Niet dat ik nu overkom als een verlegen introverte dame, integendeel. Toch voelde ik aanvankelijk een enorme schroom om simpelweg tegen mensen, kennissen en vrienden te zeggen dat ik meedeed, en dat ik voor de halve finale geselecteerd was. Eerlijkheidshalve moet ik er wel aan toevoegen dat de selectie bij de eerste voorronde voor de halve finale, mij toch mijn eerste schroom liet verdwijnen.
Zoals ik in mijn vorige column schreef, tot en met de voorronde wist bijna niemand dat ik mij had ingeschreven. Na de selectie had ik wel voldoende realiteitszin dat, net omdat ik het dan toch wel allemaal leuk vond, ik niet anders kon dan mijn deelname “outen”.
Dus stap voor stap doe je dat dan ook.
Er werd door twee vorige (succesvolle) finalisten van vorig jaar een info-avond georganiseerd. Zij wilden namelijk hun ervaringen -hoe zij het hadden aangepakt - wel even aan ons meedelen. Die avond was best heel leerrijk, maar toch had ik daar grotendeels het gevoel van “NO-WAY”, bij momenten hoorde ik dingen die zij ondernomen hadden waarvan ik wist, als ik dit ook ga doen hou ik een kater aan mijn deelname over. En dat wou en wil ik echt niet.
Begrijp me niet verkeerd, ik hoorde activiteiten die zij ondernomen hadden waar ik enkel bewondering kon voor hebben. “Doe het ze maar na” dacht ik. Fantastisch dat zij dat konden en vooral durfden, maar ik zag het mezelf echt niet nadoen. Ik heb het dan over, middenstands zaak in en uit lopen om sponsering te vragen (waarmee je dan bijvoorbeeld je sms-voting kan doen stijgen). Voor allerlei redenen die mij hier te ver zouden leiden, kon ik dit niet doen. Zeker niet als ik voor “mezelf” iets zou moeten “vragen”. Ook de eventuele afwijzingen zag ik mentaal niet zitten.
Na die info-avond, waar ik ook wel wat gemengde gevoelens aan overhield, nam ik me voor enkel dat te doen waar ik me goed bij voelde, die ik ook wel voor mezelf leuk en waardig vond.
Want er waren ook zaken die ik wel zag zitten, namelijk de geschreven pers contacteren, fotoshoot(s) laten doen voor flyers enz.
De geschreven pers is eenvoudig. Ook hier blijkt dat een goede voorbereiding het halve werk is. Je zoekt via internet de regionale correspondenten van nationale kranten. Je schrijft alvast een “model-artikel” , dat je dan vervolgens doorstuurt naar deze correspondenten. Sommigen reageren dadelijk, de anderen mail je nogmaals of bel je gewoon. Deze actie resulteerde bij mij toch in een artikel in drie nationale kranten (regionale pagina’s).
Op die info-avond had ik de naam gekregen van een fotograaf waar ik al mooie foto’s van had gezien van voorgaande kandidaten. En tja, als je toch flyers overweegt heb je natuurlijk wel een paar mooie foto’s nodig. Wat die fotoshoots betreft zou ik een aparte column kunnen vullen, en misschien doe ik dat nog wel dus voorlopig laat ik het hier even bij.
Wat die flyers betreft. Aanvankelijk had ik geen flauw idee hoe ik dat in een leuke, klassevolle lay-out moest krijgen. Wel, ook hier is openheid belangrijk. Door aan je vrienden te laten weten dat je wel wil, maar niet weet hoe, kennen zij ineens wel iemand die dat voor jou wel wil doen. Zo zijn er vaak zaken die eerst een probleem lijken die zich vanzelf gaan oplossen. Maar geldt dit ook niet in het echte leven , met andere (belangrijkere) levensvragen?
En eenmaal je een flyer–ontwerp hebt, is er het World Wide Web om op een economische manier je bestelling te plaatsen.
Campagne voeren dus: net zoals met een nieuw product, gaat het om mond aan mond reclame. Vooral de laatste weken en dagen merk ik dat…meer en meer mensen het beginnen te weten. De ene heeft mijn affiche zien hangen, de andere heeft via via zelfs al een flyer in zijn handen gestopt gekregen. Een bevriend tandarts-koppel heeft hun ganse tandartskabinet behangen hebben met affiches van mij. Een aangezien de doorsnee patiënt een maatje meer heeft, zou het op sympathie onthaalt worden door hun patiënten. Leuk toch?
In mijn vorige column gaf ik ook de primeur van “mijn” youtube filmpje. Zowel het idee als de “productie” ontstond uit het brein van een toen recente (en ondertussen zeer dierbare) vriendin. In eerste instantie was het om mijn deelname kenbaar te maken aan de andere leden van de New Beetle Club, maar achteraf bleek het filmpje best wel leuk om mijn deelname ook hier op het World wide web te gooien.
Campagne voeren? Openheid en communicatie: JA!
Els
Wil je op zondag 3 oktober mee komen supporteren? Dat kan! Geef me gewoon een seintje.
Want ik denk niet dat ik van de deelnemende halve finalisten het beste voorbeeld ben van: Hoe voer je campagne, integendeel.
Ik vind mijn deelname aan MissMaxiBelguim nog steeds SUPER. Maar het echte campagne voeren is er soms voor mij te veel aan….alhoewel na enkele maanden ben ik ook daar in gegroeid en heb ik er al veel minder moeite mee. Ik begin het zelfs leuk te vinden….
Alhoewel het absoluut niet zo complex is: eigenlijk komt het maar op één belangrijk element neer, namelijk dat zoveel mogelijk mensen weten dat je deelneemt aan zo een event. En net dat laatste was voor mij aanvankelijk best wel een echte drempel waar ik over heen moest. Niet dat ik nu overkom als een verlegen introverte dame, integendeel. Toch voelde ik aanvankelijk een enorme schroom om simpelweg tegen mensen, kennissen en vrienden te zeggen dat ik meedeed, en dat ik voor de halve finale geselecteerd was. Eerlijkheidshalve moet ik er wel aan toevoegen dat de selectie bij de eerste voorronde voor de halve finale, mij toch mijn eerste schroom liet verdwijnen.
Zoals ik in mijn vorige column schreef, tot en met de voorronde wist bijna niemand dat ik mij had ingeschreven. Na de selectie had ik wel voldoende realiteitszin dat, net omdat ik het dan toch wel allemaal leuk vond, ik niet anders kon dan mijn deelname “outen”.
Dus stap voor stap doe je dat dan ook.
Er werd door twee vorige (succesvolle) finalisten van vorig jaar een info-avond georganiseerd. Zij wilden namelijk hun ervaringen -hoe zij het hadden aangepakt - wel even aan ons meedelen. Die avond was best heel leerrijk, maar toch had ik daar grotendeels het gevoel van “NO-WAY”, bij momenten hoorde ik dingen die zij ondernomen hadden waarvan ik wist, als ik dit ook ga doen hou ik een kater aan mijn deelname over. En dat wou en wil ik echt niet.
Begrijp me niet verkeerd, ik hoorde activiteiten die zij ondernomen hadden waar ik enkel bewondering kon voor hebben. “Doe het ze maar na” dacht ik. Fantastisch dat zij dat konden en vooral durfden, maar ik zag het mezelf echt niet nadoen. Ik heb het dan over, middenstands zaak in en uit lopen om sponsering te vragen (waarmee je dan bijvoorbeeld je sms-voting kan doen stijgen). Voor allerlei redenen die mij hier te ver zouden leiden, kon ik dit niet doen. Zeker niet als ik voor “mezelf” iets zou moeten “vragen”. Ook de eventuele afwijzingen zag ik mentaal niet zitten.
Na die info-avond, waar ik ook wel wat gemengde gevoelens aan overhield, nam ik me voor enkel dat te doen waar ik me goed bij voelde, die ik ook wel voor mezelf leuk en waardig vond.
Want er waren ook zaken die ik wel zag zitten, namelijk de geschreven pers contacteren, fotoshoot(s) laten doen voor flyers enz.
De geschreven pers is eenvoudig. Ook hier blijkt dat een goede voorbereiding het halve werk is. Je zoekt via internet de regionale correspondenten van nationale kranten. Je schrijft alvast een “model-artikel” , dat je dan vervolgens doorstuurt naar deze correspondenten. Sommigen reageren dadelijk, de anderen mail je nogmaals of bel je gewoon. Deze actie resulteerde bij mij toch in een artikel in drie nationale kranten (regionale pagina’s).
Op die info-avond had ik de naam gekregen van een fotograaf waar ik al mooie foto’s van had gezien van voorgaande kandidaten. En tja, als je toch flyers overweegt heb je natuurlijk wel een paar mooie foto’s nodig. Wat die fotoshoots betreft zou ik een aparte column kunnen vullen, en misschien doe ik dat nog wel dus voorlopig laat ik het hier even bij.
Wat die flyers betreft. Aanvankelijk had ik geen flauw idee hoe ik dat in een leuke, klassevolle lay-out moest krijgen. Wel, ook hier is openheid belangrijk. Door aan je vrienden te laten weten dat je wel wil, maar niet weet hoe, kennen zij ineens wel iemand die dat voor jou wel wil doen. Zo zijn er vaak zaken die eerst een probleem lijken die zich vanzelf gaan oplossen. Maar geldt dit ook niet in het echte leven , met andere (belangrijkere) levensvragen?
En eenmaal je een flyer–ontwerp hebt, is er het World Wide Web om op een economische manier je bestelling te plaatsen.
Campagne voeren dus: net zoals met een nieuw product, gaat het om mond aan mond reclame. Vooral de laatste weken en dagen merk ik dat…meer en meer mensen het beginnen te weten. De ene heeft mijn affiche zien hangen, de andere heeft via via zelfs al een flyer in zijn handen gestopt gekregen. Een bevriend tandarts-koppel heeft hun ganse tandartskabinet behangen hebben met affiches van mij. Een aangezien de doorsnee patiënt een maatje meer heeft, zou het op sympathie onthaalt worden door hun patiënten. Leuk toch?
In mijn vorige column gaf ik ook de primeur van “mijn” youtube filmpje. Zowel het idee als de “productie” ontstond uit het brein van een toen recente (en ondertussen zeer dierbare) vriendin. In eerste instantie was het om mijn deelname kenbaar te maken aan de andere leden van de New Beetle Club, maar achteraf bleek het filmpje best wel leuk om mijn deelname ook hier op het World wide web te gooien.
Campagne voeren? Openheid en communicatie: JA!
Els
Wil je op zondag 3 oktober mee komen supporteren? Dat kan! Geef me gewoon een seintje.
16 september 2010, gewijzigd door Els67 op 16 september 2010 om 14:53
Katleen, maar dat had ik niet gedaan hoor
Maar als je iets stuurt vind ik wel dat men uit beleefdheid TENMINSTE op de mail mag reageren.
En toen ik inderdaad naar één van de kranten nog eens bericht stuurde bleek dat het op de een of andere manier niet was toegekomen.
Maar bijv bij ATV 2x mail gestuurd en NOOIT enige mail terug gekregen. En dat past ook niet in de het ISOkwaliteitslabel he
Dat bellen was eerder om te vragen of ze al een idee hadden van de publicatiedatum. Maar bij mij waren het lieve journalisten...die stuurden mij een smsje als het er in stond.
In elke commerciele cursus (ja voor ambtenarij had ik een ander leven) wordt er net wel gezegd om na een brief (hedentendagen mail) de ontvanger van je boodschap net wel telefonisch te contacteren. In bedrijfswereld is dat heel gewoon hoor. Heb daar enkel goede ervaringen mee. Iets wat ze anders vlug vlug bekeken hebben gaan ze dan toch extra aandacht geven. Zeker als je een sympathieke telefoonstem hebt
groeten
Els
Als ik hoor hoe dat sommige succesvolle finalisten, soms de pers zijn blijven contacteren, bijna stalking...en daar lukte het wel...maar zo ver ging het dus niet. Bij mij ging het een beetje vanzelf.
Twee van de drie kranten hebben binnen de 24 uur gereageerd dat ze interesse hadden voor een artikel. En de derde krant nam mijn eigen artikel gewoon over
Bij Politieke en sociale wetenschappen heb ik indertijd (20 jaar geleden dus) nog keuzevak media en Public realtions genomen....er zal wel iets blijven plakken zijn zeker....alhoewel ik mij de inhoud van het cursusboek absoluut niet meer kan herinneren. LOL
groeten
Els
Maar als je iets stuurt vind ik wel dat men uit beleefdheid TENMINSTE op de mail mag reageren.
En toen ik inderdaad naar één van de kranten nog eens bericht stuurde bleek dat het op de een of andere manier niet was toegekomen.
Maar bijv bij ATV 2x mail gestuurd en NOOIT enige mail terug gekregen. En dat past ook niet in de het ISOkwaliteitslabel he
Dat bellen was eerder om te vragen of ze al een idee hadden van de publicatiedatum. Maar bij mij waren het lieve journalisten...die stuurden mij een smsje als het er in stond.
In elke commerciele cursus (ja voor ambtenarij had ik een ander leven) wordt er net wel gezegd om na een brief (hedentendagen mail) de ontvanger van je boodschap net wel telefonisch te contacteren. In bedrijfswereld is dat heel gewoon hoor. Heb daar enkel goede ervaringen mee. Iets wat ze anders vlug vlug bekeken hebben gaan ze dan toch extra aandacht geven. Zeker als je een sympathieke telefoonstem hebt
groeten
Els
Als ik hoor hoe dat sommige succesvolle finalisten, soms de pers zijn blijven contacteren, bijna stalking...en daar lukte het wel...maar zo ver ging het dus niet. Bij mij ging het een beetje vanzelf.
Twee van de drie kranten hebben binnen de 24 uur gereageerd dat ze interesse hadden voor een artikel. En de derde krant nam mijn eigen artikel gewoon over
Bij Politieke en sociale wetenschappen heb ik indertijd (20 jaar geleden dus) nog keuzevak media en Public realtions genomen....er zal wel iets blijven plakken zijn zeker....alhoewel ik mij de inhoud van het cursusboek absoluut niet meer kan herinneren. LOL
groeten
Els
