Dit ben jij
volgt jou! Dat wil ik niet!
Jij volgt
Jij en zijn buddies
Wil je volgen?
Hieronder zie je de nieuwe versie van ValtAf.nl. Terug naar de oude website.   Meer informatie
Deelnemers Forum Webshop
Inloggen

Dagboek van Wednesday, May 10, 2006

Chacama woog op het moment van schrijven 82.40 kg (bmi: 27.53).

Soms doet een datum meer met je dan je zou willen......

Samen met mijn vader en mijn zus hebben we 3 jaar geleden besloten om niet de dood van mama te herdenken, maar haar leven te vieren. Dit doen we dan ook op de dag dat ze jarig zou zijn. 11 september komt de hele familie bij elkaar. Halen we herrineringen op en genieten van het samen zijn.

Maar hoe graag ik ook alleen aan de mooie momenten wil denken, lukt het niet altijd. Het is vandaag 4 jaar geleden dat mama is overleden. Ze stierf om 10 voor 1 's nachts. Hoe ik dat weet, omdat ik toen in 1x wakker was. Papa was bij d'r in het ziekenhuis en nadat ik het telefoontje had ontvangen van papa ben ik in de auto gestapt naar het ziekenhuis. Na een gevecht van 2 jaar tegen de kanker had mama eindelijk rust. Met het liedje 'breath in, breath out'. Van Ilse de Lange op de radio reed ik het lange en stille stuk naar het ziekenhuis.

Ik heb in het ziekenhuis nog zeker een half uur naast d'r bed gezeten en d'r vastgehouden.

De dagen na het overlijden werden gevuld met regelen en veel drukte. En het verdriet kreeg nog niet de kans om zich te uiten. De dag na mijn verjaardag is mama gecremeerd. De liedjes voor de mis en in zaal waren allemaal al door haar uitgezocht. Zelfs de tekst op de kaart had ze zelf bedacht. Ze wist dat ze zou sterven. En nadat ze zelf ook de rust had gevonden is ze rustig gaan slapen.

Ik heb met veel pijn in mijn hart en een brok in mijn keel een stuk voorgelezen. Want mijn gedachten toevertouwen aan papier is voor mij de beste manier van afscheid nemen.

Mijn echte verdriet kwam er pas uit toen ik zwanger was van Fleur. De hormonen deden hun werk en binnen een maand zat ik overspannen thuis. Na gesprekken met een lieve psycholoog kon ik eindelijk rouwen om mijn mama. Mijn mama die Fleur nooit heeft vastgehouden, maar er wel over waakt. Mijn mama die me niet zo maar even vast kan houden. Die ik niet zo maar even kan bellen. Die ik nu niet kan vertellen dat ik weer zwanger ben. En dat ik haar zo ontzettend mis en nodig heb. Mijn mama die als ze er nog was zeker nu bij me zou zijn. Gewoon om me te helpen. Me te steunen.

Mama ik mis je...:roos:

May 10, 2006 om 05:28
lieve Chantal,
heel veel sterkte, niet alleen vandaag, maar wel vandaag in het bijzonder.

je bent een kanjer.
:hug:
Hans
May 10, 2006 om 05:37
:hello:

Ik heb eigenlijk precies het zelfde alleen met mijn schoonvader....
Mijn schoonvader is overleden 07-07-04 en in augustus dat jaar kwam ik er achter dat ik zwanger was van Sem...
Hij heeft mijn zoontje ook nooit gekend maar we weten dat hij waakt over hem...
Met zijn verjaardag en feestdagen gaan we er altijd heen zette mooie plantjes voor hem neer want hij hielt van plantjes en bloemen.
ik mis mijn schoonvader heel erg het was een hele lieve man.Alleen 1 ding dat me altijd bij blijft is dat mijn zwagers ruzie met elkaar hadden en dat mijn schoonvader altijd wilde dat het goed kwam en alleen maar door een overlijden is het weer goed gekomen waarom..... waarom kon het niet eerder door al die stress had die man misschien nog geleefd want hij kon er niet meer tegen.
Ik heb het daar heel erg moeilijk mee dat er altijd iets moet gebeuren voordat het weer goed komt raar he !!!!!.
Nou meid in ieder geval heel veel sterkte tijdens je :zwanger2:

groetjes :m:arijke
May 10, 2006 om 05:39
:hello:

Ik heb je in mijn buddylijst gezet ik hoop niet dat je het erg vind.

groetjes :m:arijke
May 10, 2006 om 06:31
:together: Ik ken het gevoel...
May 10, 2006 om 08:12
Chacama,
Ik heb je verhaaltje gelezen met een dikke brok in mijn keel....
Heel veel sterkte toegewenst en hopelijk heb je een schouder in de buurt die je kan helpen......

:bloem1:
Fammes
May 11, 2006 om 06:07
Hi meis.....

Ik begrijp heel goed waar je het over hebt, en hoe je je moet voelen....
:knuffel:

Toch ben ik eerlijk gezegd wel een beetje 'jaloers' (niet dat woord, maar je begrijpt wel wat ik bedoel) op jou. Verlies is altijd vreselijk zwaar.... maar wel heb je afscheid van haar kunnen nemen.... bij leven.
Ik heb dat niet kunnen doen omdat Joe Black zo snel ineens om het hoekje kwam kijken......

Je moeder waakt inderdaad over jou en je kids......
Geef de liefde die je van haar hebt gekregen aan hen door ;)
En vergeet niet dat liefde uiteindelijk sterker is dan welke scheiding dan ook.....

Geniet van het lekkere en mooie weer :) Je mamma had vast en zeker gewild dat je dat zou doen....

En hoe gaat het zwanger zijn nu?

Sterkte meis! Mijn gedachten zijn bij je
:knuffel:

:aaioverbol:

Christine
De laatste reactie is al meer dan vier weken geleden geplaatst.

Nog geen lid?

Meld je nu gratis aan om ook af te vallen of om onze afvallers bij te staan