Dit ben jij
volgt jou! Dat wil ik niet!
Jij volgt
Jij en zijn buddies
Wil je volgen?
Hieronder zie je de nieuwe versie van ValtAf.nl. Terug naar de oude website.   Meer informatie
Deelnemers Forum Webshop
Inloggen

Dagboek van Monday, July 28, 2008

Nuance woog op het moment van schrijven 77.00 kg (bmi: 23.50).

"Ik ben totally Zen" :cool02: was gisteren mijn decreet terwijl ik in de drukkende hitte mijn onkruid uit het tuintje zat te verwijderen. Focussen op alleen dat éne waar je mee bezig bent, doet alles om je heen verdwijnen. Ik voelde de hitte niet, niet mijn zere rug en benen. Natuurlijk dropen de zweetdruppels van mij af, soms met stralen. Ik had er géén last van. Mijn vingers gingen van happerdehap, weg onkruid!

Zen - in de vorm van: je focussen op alleen datgene waar je mee bezig bent. Ik heb het mij eigengemaakt tijdens mijn ziekzijn. Alleen bezig zijn op dat moment waar je mee bezig bent. Eet als je eet (doe niets anders), slaap als je slaapt, huil als je huilt ...etc etc. Wees je bewust van wat je doet, twee dingen tegelijk (het befaamde multitasken) is funest!

De tuin halverwege klaar, heb ik verlaten, om te gaan koken .. en als ik kook dan kook ik ook. Dan denk ik niet meer aan die tuin met al het onkruid erin.

Buiten eten - heerlijk de tuin opsnuiven en de zalige luchten van het eten.
Erbij --- een heerlijk flesje gekoelde wijn. Een big no no in het Atkins dieet en toch deed ik het - bewust.

Iedere slok, iedere hap at en dronk ik bewust. De smaakpapillen werkten goed, mijn brein proefte het heerlijke eten.

En vanmorgen was ik - lila (ketostix controle)- niet eens helemaal uit het dieet gevallen!!!!

Vandaag ga ik weer door met het dieet. Ik focus mij op - geen grammetje aan koolhydraten. Dan verdwijnen als vanzelf al die koolhydraten bevattende produkten om mij heen. Ik zie ze niet .. en wat ik niet zie is er niet. En kan ik dus ook niet eten.

Niet aangekomen en niet afgevallen deze week - ik noem dat niet "geen progressie"- ik noem dat BALANS.

Ennuh, ik heb nog ergens in de schuur een loopapparaat - zo eentje die nordic walking nabootst. Volgens de experts hierin, belast je met die manier van lopen je rug niet. Gebruik je bijna alle spieren in je lijf.

Dus ..vandaag of morgen haal ik dat ding uit het stof en ga ik nordic lopen... helemaal nergens heen (ook wel eens lekker). Ik glimlach terwijl ik er aan denk... dat ding is een vreselijk ding, ik heb al moeite met erop stappen.. dus als ik er niet afval dan ..

Tot volgende week!:cool05:




July 28, 2008 om 09:07
Helemaal zen? Hier was het "sat nam":)

maargoed..komt op hetzelfde neer.

Discussie krijgt vast een vervolg :)

Doeiii
10
July 29, 2008 om 13:31
Hey hey,

Goed van je dat je je op één ding kan richten! Zoals je schrijft, bijvoorbeeld tijdens het koken alleen daarmee bezig zijn. Ik ben zo onderhand overal tegelijk mee bezig, zoals net tijdens het avondeten bedenken hoe de rest van de avond eruiit zal zien en wat ik van plan ben om wel en niet te nemen... En in hoeverre dat invloed zal hebben op mijn weegmoment straks... Hmm... ja...

Goed ook dat je er zo positief onder blijft, ondanks dat je gewicht stabiel gebleven is. Het draait misschien wel voor een groot deel om dieten en opletten, maar genieten van het leven is ook belangrijk en vooral niet te streng zijn voor jezelf. Af en toe een keer iets extra's nemen kan geen kwaad.

Jammer dat je na het ziek zijn zoveel aangekomen was, maar ik kan het me wel voorstellen. Een tijd lang niets kunnen/mogen eten en dan zodra het weer wel mag/kan, je kans grijpen en er volop van genieten. Inderdaad een vorm van grip, het normale leven weer terugkrijgen waar je zelf controle over hebt.

Bij mij is het mis gegaan toen ik verliefd was op een jongen die een voorkeur had voor 'perfectie'. Ik was die zomer (2003) door het eten van teveel snoep/ijs een kilo aangekomen en die wilde ik eraf... Daar schoot ik een beetje in door, maar nadat ik bijna flauwviel met gym zag ik in dat ik zo niet verder wilde. Met behulp van een vriendin kwam ik er toen weer bovenop.
Het ging goed met me, totdat mijn lerares gym van toen (die ik absuluut niet mocht en zij mij ook niet) in mei 2004 alle leraren wijsmaakte dat ik iets mankeerde. Iedereen geloofde haar, en het duurde 16 lange dagen (vanwege de vakantie die er tussen zat voordat ik de gesprekken (die ik verplicht zou moeten krijgen) kon annuleren. Dat, samen met dat ik me bijna iedere dag volvrat, was een zware klap voor mijn zelfvertrouwen... Er volgde een zomervakantie die alleen maar uit bewegen en slapen bestond, en in die periode viel ik heel veel af. Na de vakantie ging kreeg ik een waarschuwing van mijn ouders (als je nu niet normaal gaat doen, stoppen we je in een kliniek), waardoor het langzamerhand weer iets beter ging. (Al zat er nog wel een dieptepunt tussen toen ik een week behoorlijk ziek was.) In die periode was ik wel nog steeds verslaafd aan bewegen en mijn controlegedrag werd er ook niet minder op.
In 2006 was ik eigenlijk het hele jaar niet zo met eten bezig, waarschijnlijk omdat ik toen te depressief was om daarover na te denken, maar toen mijn depressie verdween, keerde mijn eetprobleem weer terug... Ik had het onder controle tot Kerstmis, toen kreeg ik de eerste terugval...

En van Kerstmis kom je vanzelf tot nu, na een lange weg van ups en downs... Op zoek naar de controle die ik had voor Kerstmis 2007: Vrij zijn om te doen en laten wat ik wil, maar tegelijkertijd wel een beetje opletten. Dat gevoel heb ik nu ook een beetje, nu het de afgelopen ruime week best goed is gegaan =), al zit ik tegelijkertijd met het idee in mijn hoofd dat ik het liefste onzichtbaar zou willen zijn om vervolgens van de wereld te verdwijnen omdat ik (behalve narigheid en ellende) toch weinig toe te voegen heb aan deze wereld...

Maar goed, een beetje lang verhaal geworden =$...

Jij ook heel veel succes met alles de komende week!

Liefs, Ikkuh87.
August 2, 2008 om 12:20
tjoo!
Ik ben der weer hoor! Uw partner in crime :)
Klinkt goed dat balansen, mijn balans is een beetje de verkeerde kant op gegaan, dus dat gaan we nu weer bijstellen ;)

de tuin is hier ook hoognodig aan een beurt toe, dus misschien moet ik goed voorbeeld maar eens even gaan volgen ;)

Succes weer!
Groeten,
:aabb:
August 3, 2008 om 20:10
Hey hey,

Je berichtje raakte me ontzettend, waardoor het even tijd kostte om het tot me door te laten dringen...

Als ik jouw verhaal lees, wat jij allemaal hebt moeten doorstaan, en hoe ontzettend zwaar dat voor je moet zijn (geweest), vraag ik me af wat ik eigenlijk loop te klagen... Dat er dingen in het leven zijn die veel belangrijker zijn dan een kilo meer of minder...
~ Gezondheid... Een deel daarvan heb je zelf in de hand door je leefstijl, maar een ander deel is genetisch bepaald of overkomt je door toeval...
~ En wat je zelf al zegt: Het overleven... Een levensbedreigende situatie doorstaan en daarna het leven weer stapsgewijs oppakken. Hier heb ik echt bewondering voor! Je vertrouwen, het zoeken naar positieve bevestiging vanuit je omgeving...

Anders zijn... Denk dat je wel gelijk hebt dat dat verder gaat dan alleen gewicht... Ik ben ook altijd 'anders' geweest dan de meesten en zal dat waarschijnlijk ook blijven (mode en make-up hebben me bijvoorbeeld nooit geïnteresseerd), maar tegelijkertijd deed ik altijd mijn best om zo min mogelijk op te vallen. Heel lang was ik iemand die niet echt gehaat, maar ook niet echt gemogen werd (tot daar in 4 vwo verandering in kwam en ik echt goede vrienden kreeg). Ik hoorde altijd wel bij een groepje, maar viel daarbinnen niet echt op omdat het groepje zo 'open' was. Je mocht een eigen mening hebben, je mocht doen wat je zelf wilde... Tegelijkertijd deed ik erg mijn best om mijn plekje binnen de groep te verdedigen door zoveel mogelijk te zijn zoals anderen dat graag zagen, omdat ik wist dat ik niet zonder mensen om me heen kon... Nu hoef ik daar gelukkig niet meer zo op te letten. Voor de vriendinnen die ik nu heb hoef ik me niet meer te bewijzen. Zij weten hoe ik ben, kennen mijn sterke en zwakke kanten en accepteren ze. Zij zijn zelf ook niet 'standaard personen' en hebben het zelf ook wel eens moeilijk. Dat heeft er bij mij wel voor gezorgd dat ik me nu ook niet meer constant aan wil passen om ergens bij te horen, en ik heb het contact met mijn beste vriendin van 6 vwo (die me heeft laten vallen als een baksteen toen ze wist van mijn diagnoses) helemaal verbroken... Je hebt helemaal gelijk dat anderen je maar moeten nemen zoals je bent! Het enige waar ik nog wel eens moeite mee heb, is dat ik nooit helemaal normaal zou kunnen zijn...

Op dit moment gaat het allemaal een beetje moeizaam, en na vanavond al helemaal... Voel me vreselijk op dit moment, en op zulke momenten ga ik nadenken. De zin van het bestaan, waarom hetgene wat ik doe nooit goed is, waarom ik me nu zo ontzettend slecht moet voelen... In dit soort situaties zou ik willen dat het kon: Vervagen, verdwijnen, onzichtbaar zijn... Al is het alleen maar om niet meer te hoeven voelen, het ellendige gevoel te laten verdwijnen en dit hele gezoe te omzijlen... Ik ben dit alles zo moe =(...

Maar goed, ik denk dat ik mijn bedje eens ga opzoeken. Moet morgen weer vroeg op en ga proberen wat frustratie kwijt te raken met fitness.

Succes met alles de komende week!

Liefs, Ikkuh87
De laatste reactie is al meer dan vier weken geleden geplaatst.

Nog geen lid?

Meld je nu gratis aan om ook af te vallen of om onze afvallers bij te staan