Dit ben jij
volgt jou! Dat wil ik niet!
Jij volgt
Jij en zijn buddies
Wil je volgen?
Hieronder zie je de nieuwe versie van ValtAf.nl. Terug naar de oude website.   Meer informatie
Deelnemers Forum Webshop
Inloggen

Dagboek van Saturday, June 6, 2009

Vous woog op het moment van schrijven 56.70 kg (bmi: 18.73).

Het lijkt op een goedkope trash pornofilm. Zes mannen. Zweet. En ik kijk toe. Met enige belangstelling. Naar zijn lijvige kont. Man z lijkt zichzelf te willen overtreffen met een veel te zware last. Man y stretcht vrij belachelijk de benen. Alsof ik naar een foute aerobicsvideo kijk.

Vandaag werkt de koptelefoon niet. Dus dien ik noodgedwongen te observeren. Te fantaseren. Mijn benen voelen keihard aan. Een coach benaderde me om me te 'feliciteren'. In dergelijke kringen krijg je dus voornamelijk complimenten op je prestaties. Niet of je aardig bent. Maar ik druk wel twee meelzakken met de benen. Ik probeerde een medewerker een scriptie onder de neus te duwen. Hij snoof. Bladerde. Feliciteerde. Maar niet van harte. Een beetje zoals een kat in een boot zetten. Maar toch in zee achterlaten.

Nu denk ik dat het komt omdat wij ons vervelen. Wij mensen zoeken dingen om de tijd te vullen, zo lijkt wel. Ik denk dat als wij zouden beseffen dat wij de dingen lenen en dus ook moeten teruggeven, dat wij dan aardiger zouden worden voor elkaar. Want, wat moet je eigenlijk echt meer verlangen als je je basisbehoeften kan vervullen? Materie zal nooit een leegte opvullen in het hart. Je speelt hooguit een rol in de komedie die de je jouwe nooit zal zijn. Want één mens is een kleine schakel in een groter geheel, ons lichaam begint af te takelen als onze vruchtbaarste periode voorbij is. Nu geloof ik dat ik mij verzet tegen mijn lijf omdat ik niet durf te leven. Ik moet weer vrouw worden, met vormen. Met vreselijke hormonale schommelingen. Ik moet weer leven. Ik moet vechten tegen mijn eigen visie op dit bestaan. Om het niet als louter nutte-loos te ervaren.

Terwijl ik als een idioot in het leven sta. Ik geniet van een zompige grond. Het afborstelen van een champignon. Een eerste walnoot uit de tuin. Als de zon daalt, en de stralen nog een laatste gloed op mijn rechterschouder gunnen, dan kan ik wel huilen. Maar mijn gezicht staat stoer. Want voor sentimentele, kwetsbare mensen lijkt geen plaats in een prestatiegerichte maatschappij. Daardoor voel ik mij bij momenten zo verloren dat ik weiger mijn lijf in te schrijven in het systeem. Misschien omdat ik me omring met academici, die ver van het leven staan. Ik mag dit typen. Het is een visie. één banale visie op het nu en een momentopname. U mag denken wat u wil. Ik ben niet hautain. Ergens onderweg ben ik gewoon verloren waar ik hoor te staan. Wat van belang is. Omdat de mens in de wereld elke dag de essentie verkracht. Met grotesken. Zoals ik doe. Met een 'dagboekbericht' dat niemand ooit leest...

June 8, 2009 om 17:04
....wauw...weet niks anders te schrijven..wauw..
Mocht je ooit een boek schrijven,dan zal ik je eerste klant zijn..
Schrijf alsjeblieft vaker, jij raakt! Zelfs deze ms. Untouchable..

Gr,
Sisimalena
De laatste reactie is al meer dan vier weken geleden geplaatst.

Nog geen lid?

Meld je nu gratis aan om ook af te vallen of om onze afvallers bij te staan