Dit ben jij
volgt jou! Dat wil ik niet!
Jij volgt
Jij en zijn buddies
Wil je volgen?
Hieronder zie je de nieuwe versie van ValtAf.nl. Terug naar de oude website.   Meer informatie
Deelnemers Forum Webshop
Inloggen

Dagboek van Wednesday, January 27, 2010

Superchubby woog op het moment van schrijven 181.00 kg (bmi: 54.05).

Vanochtend voelde ik me al niet zo best. Een beetje ziekjes, langdurige niesbuien en wat hoofdpijn. Ik had goed geslapen maar toch zat ik niet helemaal goed in mijn vel. Ik had wel een hoop op mijn agenda. Je kent het wel. Even wat fruit halen op de markt, een dingetje afleveren hier, iets ophalen daar, boodschappen bij Appie, van A naar B naar C naar D en uiteindelijk weer naar huis.

De signalen waren niet gunstig maar tsja soms moet het. Gisteren kon het niet, morgen komt ook niet uit dus dan vandaag ondanks dat ik me niet zo goed voelde. Daarboven kwam ook nog dat iedereen (inclusief de KNMI) zei dat het te koud was om naar buiten te gaan. Ondanks deze signalen, puur omdat het niet anders uitkomt, ben ik naar buiten gegaan.

Buiten gekomen eerst de scootmobiel ontdooit voor ik kon wegrijden. Dan glijdend door het hofje en de weg op. Het gaat daar prima. Al het ijs is weggehaald dus lekker karren door de straatjes. Toch was het behoorlijk koud. Vlak voor de Dappermarkt is een benzinestation met allerlei producten waar ik al eens eerder was. Ruim zat voor mij met mijn scootmobiel te betreden en manoevreren. Ik naar binnen om even wat warms naar binnen te nemen zodat ik lekker warm de markt op kan gaan. Nadat ik klaar ben rijd ik in een bochtje door de winkel richting de deur. Maar daar zou ik nog veel langer over doen dan ik verwachte.

Ineens sloeg de scootmobiel af. Dat gebeurt soms wel eens en dan zet je hem even uit en weer aan en je rijdt door. Dat deed ik nu dus ook, maar er kwam geen reactie. Niet eens een kort schokje of wat voor beweging dan ook. Helemaal niets. Nog eens proberen, geen reactie. Nog eens, nog eens, nog eens. Helaas er was geen beweging in te krijgen. Even wachten en dan nog een keer proberen had ook al geen resultaat. ik kwam geen centimeter vooruit.

Dan rest er maar een ding: Welzorg bellen. Dat is een soortement van ANWB voor scootmobiel. Ze hebben me in het verleden al vele malen gered uit een soortgelijke situatie. Ik bellen met het landelijk nummer. Daar wordt keurig alle gegevens opgenomen en geprobeerd contact op te nemen met de locale afdeling. Dat lukt helaas niet. Er wordt een emailtje gestuurd. Ik wordt terug gebeld. Ik zeg er nog bij dat ik niet zo lang kan wachten in verband met mijn fysieke belemmeringen. Ik kan tenslotte maar maximaal 2 uur op mijn scootmobiel zitten vanwege de pijn aan mijn cyste.

Het enige dat je dan kunt doen is wachten. Wachten tussen de vele producten van de winkel van het benzinestation. Het is een grote winkel omdat het midden in een woonwijk staat. Met een 24-uurs opening is het ook zeer gewild als nachtwinkel. Dus zijn er veel meer artikelen dan elders. Ik sta tussen de chips, nootjes, ontdooi- en andere autoproducten. Aan de andere kant staat de porno en de rest van de typische mannenbladen. Tegenover me een klein televisieschermpje waar elke anderhalve minuut een promo van een scifi film wordt herhaald. Wat een omgeving om in te wachten

Na een half uur nog steeds niets gehoord. Nog maar eens bellen. Ja, ze hadden het doorgegeven en de monteur is onderweg. Hij zou nog bellen maar komt binnen een kwartier. Oke, dan wacht ik nog wel even. Ik sta tussen de snacks maar vreemd genoeg doet het me niets. Dat realiseer ik me ineens. Vreemd gevoel omdat ik vroeger wel anders gereageerd had. Dan was ik tekeer gegaan met de chipsen en de nootjes. Nu niet eens de neiging. Leuke constatering toch

Na nog een half uur nog niemand te zien. Ik klets ondertussen heel amicaal met het personeel. Krijg een chocolademelk aangereikt en maak er maar het beste van. Dan ineens zie ik een busje van Welzorg de bocht doorrijden. Maar wel de verkeerde kant in. Ik zwaai nog, maar dat ziet hij natuurlijk niet. Na nog een kwartier (het is ondertussen al zeker 2 uur nadat ik gebeld had) komt dan eindelijk de bus het terrein oprijden. Het is dezelfde monteur die nog geen 3 weken geleden mijn scootmobiel afleverde met nieuwe accu’s. Wat is er aan de hand? Ik leg het hem uit en hij herinnerd zich ook dat de accu’s net nieuw zijn.

Proberen of hij het doet. Nee dus. Hij rommelt wat, nog een poging. Duwt de kar heen en weer. Geen resultaat. Wat hij ook probeert er is geen reactie in de scootmobiel te krijgen. Alle andere dingen als lampen, richtingaanwijzers en achteruitknop doen het wel. Er is dus wel electra. Maar rijden ho maar. Wat nu? Dat vraagt de monteur aan mij! Ja ehm, geen idee. Ik ben niet de techneut. hij probeert nog een paar dingen. Eigenlijk moet de kap er vanaf maar dan moet ik van de scootmobiel af. Maar waar kan ik dan zitten? Er is geen stoel te vinden. Hij besluit dan maar de kap te verwijderen met mij er boven op.

Een paar keer moet ik de scootmobiel uit en aan zetten. Doet hij het nu? Nope. En nu? Nee nog steeds niet. De monteur wordt steeds moedelozer. Hij ziet het niet meer zitten. Dat gaat niet lukken. Ja maar wat dan? Ik kan niet naar huis lopen. Dat is nog veel te ver voor me. Hij weet geen oplossing. Hij neemt wel de scootmobiel mee, maar niet mij. Welzorg doet geen patiëntenvervoer. Ja oke, maar wat dan? Stadsmobiel duurt uren voor ze er zijn. Ik heb ondertussen behoorlijk veel pijn in mijn benen van het lange zitten en het stretchen van de huid door de cyste.

Nog een paar pogingen en aanschroeven van moertjes verder is er nog steeds geen resultaat. Hij duwt me naar de balie. Of die een oplossing weten voor het vervoer naar huis. Nee, wij zijn met de bus hier gekomen. Een taxi is niet te doen of het moet een busje zijn. Maar dat kan uren duren voor die er is. Ook geen oplossing. De monteur wil nu toch wel het “middel” meenemen. Ja, maar ik dan? Geen idee.

Dan doe ik nog een laatste poging. En JA! Hij doet het! Geen idee waarom nou ineens wel, maar er zit beweging in. Maar een 10 centimeter maar toch hij doet iets. Nog eens proberen. Heel voorzichtig in zijn 1. Ja dat lukt ook nog. Voorzichtig rijd ik terug naar mijn ondertussen vertrouwde plekje. Daar ligt de kap nog steeds met alle schroefjes los. Die wordt er weer terug opgezet en ik ben klaar om naar huis te gaan. Doet hij het? JA! Voorzichtig rijd ik naar buiten. De monteur stapt in de bus en rijd voor de zekerheid achter me aan voor het geval ik toch nog stil val.

Ik voel dat de kar weer de kracht terug heeft gevonden. Waarschijnlijk is er een los moertje toch nu vast gedraaid. Het kan ook zijn dat er vocht in de kar gekomen is en dat die, met al die tijd binnen staan, is verdampt. In ieder geval doet hij het weer. Toch nog met veel voorbehoud en voorzichtigheid ga ik weer huiswaarts. Hoe verder ik ga hoe meer ik de scootmobiel weer begin te vertrouwen. Hij heeft weer zijn kracht teruggevonden. Hij doet weer als vanouds. Gelukkig maar. De bus rijdt achter me tot ik bij de buurtsuper ben. Daar nemen we afscheid. Ik doe binnen de hoogstnodige boodschapjes en rijd het laatste stukje nog naar huis. Doodop en met pijnlijke benen klim ik weer terug in mijn bed. Ik ben weer thuis! Hehe gelukkig wel. Toch maar mooi zonder eetbui, niet eens de neiging. En dat terwijl ik uren vast stond tussen het eten. Ik ben een heel eind gekomen. Letterlijk en figuurlijk.

:superchubby:

January 27, 2010 om 21:59
Jezus, wat een toestanden! Moet wel veel van je gevraagd hebben om zo lang onder weg te blijven. En heb je ècht geen enkel snoepje aangeraakt toen je daar die hele tijd bleef wachten? Zou ik niet kunnen hoor, chapeau!
January 28, 2010 om 00:33
Haha

Heerlijk die verhalen van jou. Het is voor mensen als ik lastig ons mezelf in jou positie te verplaatsen maar ik blijf ze positief lezen. Voor alles is wel een oplossing al is het soms ver weg.
Ik knok nu al jaren tegen adhd, pddnos en andere lekker zaken. Ook mn gewicht geeft me meer dan eens een punthoofd, helemaal nu aangezien ik nu al maanden stilsta of beter gezegd schommel rond de 92-93 kg en das voor een kabauter als ik onzinig zwaar. Veel sport en goed op mn eten letten en zelfs de wijn is uit het pakket en het maakt niks uit...bah.
Ik ben blij voor je dat het allemaal op zn pootjes terecht kwam, dat zeker weten.

Vandaar ook deze :cheerleader: Voor jou.
Het is niet het probleem wat het zwaar maakt maar hoe je ermee omgaat, dat lees ik tussen je regels.

grtz peter
January 28, 2010 om 05:04
Hoi Eric,

Wat een verhaal man! Balen is dat hè, dat je zo afhankelijk bent van allerlei log en traag werkende diensten.

Het is mijn vrouw en mij wel eens overkomen dat de accu leeg was en de scoot niet verder wilde. Na een rit van ca. 47 km en nog 1 km te gaan... Gelukkig kon ik Personen Vervoer Groningen bellen. De taxi kwam een uurtje later. Scoot er in, wij er in en hup naar huis.

Wij rijden vaak in "the middle of nowhere" met de scootmobiel. Dus diep in de bossen, over de hei (en dan het liefst de meest onmogelijke en onbegaanbare paden), enz. Als de motor uitvalt dan zijn we echt zuur, want daar waar wij dan zitten kan echt geen hulpdienst komen...

Zo af en toe doen we een "challenge tocht". Dat is een tocht met hindernissen waar we ter plekke een oplossing voor moeten bedenken. Bijvoorbeeld een omgevallen boom over een pad, een lange zandweg (waar je accu 2 x zo snel leeg gaat) en soms simuleren we een storing waarbij we om de beurt of met z'n tweetjes de scootmobiel moeten trekken/duwen.

Maar de meeste tochten die we rijden zijn natuurtochten waarbij we de fotocamera's, videocam, telescoop, verrekijker, enz. mee hebben om bijzondere dieren te spotten. Eergisteren hebben we in de vrieskou een paar uur zitten wachten op een bever die al een paar keer was waargenomen vlak bij de stad Groningen. Na ong. een uurtje (waarin wij er inmiddels uitzagen als ijspegels) zagen we "Barend" de bever. Schitterend! De bever terug in Groningen. Man, wat kunnen we genieten van zo'n plaatje! En wat is het thuis dan genieten van alle foto's en video's die we hebben geschoten!

Ik rij op een Afikim Sportster XL. Die heeft een grote laadbak achterop waar Marian in kan zitten (met alle outdoor spullen) Het is een scootmobiel met een extra brede zitting. De actieradius is 45 - 55 km (afhankelijk van de belasting en de temperatuur) en hij is zeer geschikt voor het wat ruigere terrein. De topsnelheid is maar 10 km/u, maar het voordeel is dat je echt overal kunt komen met dat ding.

Eigenlijk zou je met nog iemand met een sterke scootmobiel aan de rit moeten gaan. Sleepkabel mee zodat ie bij panne jou op sleeptouw kan nemen :happy:

Zoals ik je al eerder had geschreven staat 2010 voor mij in het teken van de mobiliteitsverbetering. We gaan er dus vaker op uit waarbij ik ook stukken zal gaan lopen in gebieden waar ik met de scoot niet kan komen. Spannend....

Ik hoop dat je snel van die cyste verlost kunt worden! Dat is letterlijk een blok aan je been... Ik denk dat als je dat ding kwijt bent én je wat verder kunt lopen dat er een compleet nieuwe wereld voor je open zal gaan!

Trouwens... Klasse dat je de verleidingen kon weerstaan. :okidoki: Je bent op een gegeven moment zo aan je gezonde leefpatroon gewend dat je niet meer taalt naar de snacks. Wat een heerlijk gevoel geeft zo'n persoonlijke overwinning hè?

wij wensen u succes!
:bigrat:
Onbekend
January 28, 2010 om 13:16
petje af...zo lang tussen al dast lekkers en niets nemen!
Onbekend
January 29, 2010 om 07:24
Beste Eric
Knap, dat je je niet hebt afgereageerd op al dat lekkers rondom je.
Hopelijk heeft die scootmobiel geen kuren meer.
groetjes ijslandse
February 1, 2010 om 10:59
:okidoki:

gr. liesbeth
De laatste reactie is al meer dan vier weken geleden geplaatst.

Nog geen lid?

Meld je nu gratis aan om ook af te vallen of om onze afvallers bij te staan