Dit ben jij
volgt jou! Dat wil ik niet!
Jij volgt
Jij en zijn buddies
Wil je volgen?
Hieronder zie je de nieuwe versie van ValtAf.nl. Terug naar de oude website.   Meer informatie
Deelnemers Forum Webshop
Inloggen

Dagboek van Thursday, September 15, 2011

Luievark woog op het moment van schrijven 116.90 kg (bmi: 29.82).

### UPDATE ###

Op vrijdagavond 2 september, als ik terug kom van mijn eerste avonddienst, is er een mailtje binnen gekomen van een kennis, met daarin een mededeling over de 80 van de Langstraat.

Een Kennedymars in Waalwijk en omgeving.

Ik kijk even op de site en wordt meteen enthousiast. De start is op zaterdagavond 10 september 21:00 uur. 80 Kilometer. Ik heb de trainingskilometers van De Omloop nog een beetje in de benen, al hebben die zelfde benen al twee weken geen kilometer meer gewandeld.

Dan volgen enkele dagen waarin ik probeer dat enthousiasme vast te houden, want ik moet verlof zien te regelen. Dat verlossende antwoord krijg ik woensdag aan het eind van de middag en vanaf dan gaat het snel.

Slaapplaats regelen. (gelukkig is er een hotel in de buurt dat een wandel arrangement heeft, gericht op “de 80 van de langstraat” zoals die wandeling daar wordt genoemd. Misschien kan het ergens anders goedkoper, dat slapen, maar nu kies ik voor de makkelijkste weg. Dus dat hotel.

Vrijdagavond nog even op visite geweest bij een oud-collega/vriend. We hebben elkaar al een lange tijd niet gesproken. En iedere keer als we afspraken, kwam er weer wat tussen. (nu dus eigenlijk ook). Weer verplaatsen van de datum vinden we beide ook weer niet nodig. Het zal niet laat worden, neem ik me voor, maar natuurlijk werd het weer later dan de bedoeling was.

Een slechtere voorbereiding op een lange afstand wandeling kan je je volgens mij niet bedenken.

Zaterdag 15:30 uur reis ik af naar Waalwijk, inchecken, spullen in de kamer en op de fiets naar het centrum van Waalwijk om me in te schrijven. Dan weer als een speer terug naar het hotel want er wacht een koolhydraat rijke maaltijd (zat in het arrangement) Een krachtige heldere bouillon van paddenstoelen en een pasta maaltijd, met stukjes ham en een truffelsaus) Nou, het zal allemaal wel, het smaakte in ieder geval goed.

Dan terug naar de kamer, tassen inpakken, lopers nummer opspelden, nog even rusten, 20:00 uur nog een bakkie thee in het hotel en dan rustig naar Waalwijk fietsen. (komen de beentjes alvast los. Op advies van mijn diëtiste heb ik geen eten ingekocht maar sportgelletjes. Net als de wielrenners in de Tour gebruiken.

In Waalwijk klik ik het slot van mijn fiets om een boom, glip een steegje door en dan ben ik in het hart van Waalwijk waar het straks allemaal gaat beginnen.

Als ik mijn tas heb ingeleverd loop ik een rondje over het bomvolle Unnaplein en zie in een uiterste hoek twee tuinstoelen staan. Als ik nou net doe of ik mijn veters wil strikken en even wat langer kan zitten kan ik dat misschien rekken tot aan de start. Het plannetje lukt, de eigenaars van de stoelen staan ze
met plezier af. Even later komt een andere wandelaar naast me op de andere lege stoel zitten. Die denkt dat de start om 22:00 uur is. Nou niet dus, gewoon om 21:00 uur.

Op raadselachtige wijze lijkt het er op dat het plein nagenoeg is leeg gelopen. Ach zegt die man naast me, het zal wel een beetje inschikken omdat de start zo begint en zo zitten wij nog in die uiterste hoek van dat plein te wachten op wat komen gaat. Omdat ik niet zeker van de zaak ben besluit ik mijn stoel maar te verlaten en polshoogte te nemen. Ze zijn al weg, zeg ik lachend tegen die man als ik een heel leeg plein voor me ziet .

Via twee openslaande hekken aan de zijkant van het plein is een route vrijgemaakt die ruim 2550 wandelaars voor ons hebben gevolgd, daardoor langs de eerste tijdregistratie zijn gegaan en nu allemaal in de winkelstraat van Waalwijk, de Grotestraat, staan te wachten op het startschot. Die man en ik staan letterlijk achteraan.

21:00 uur de start. Onder luid gebeier van Brabantse kerkklokken zet de meute van 2552 deelnemers zich langzaam in beweging. Ik wens de man die beweerd een snel wandeltempo te hebben, een goede tocht en noteer nog even zijn wandelnummer, om dat later op de site terug te lezen. Mijn eerste sms-je gaat eruit, al snel komen de reacties en helpen ze me dikwijls met een glimlach de eerste kilometers door

Het is warm, die zaterdagavond, veel drinken dus!!. In een "super rustig tempo” loop ik de eerste kilometers. Als de wegen breder worden kan ik hier en daar wat wandelaar inhalen. (en dat worden er later héél wat)

Ik heb maar een glimp van Waalwijk gezien, dus waar we lopen weet ik niet, maar het is overal gezellig. Om de 50 meter is wel een huis waar een partytent is buiten gezet en waar voor vrolijke muziek wordt gezorgd. Men zit die avond in tuinstoelen of banken, gezellig te borrelen met de vuurkorf in de buurt. En regelmatig gaat de route weer terug naar het centrum, over de Stationsstraat of de Grotestraat.

Waar ze vanuit de organisatie water staan uit te reiken, pak ik steeds twee bekers!!.

Er zijn onderweg veel flitsen in de lucht van onweer waar te nemen en af en toe valt er een druppel regen. Maar steeds als ik besluit om mijn regenjas aan te trekken, kan ik die honderd meter verder weer terug in de tas stoppen omdat het alweer droog is.

Op een plek waar we de open vlakte in gaan, wordt de tocht voor 30 minuten stilgelegd. Ik ga even verhaal halen bij een politiepost die ik misschien honderd meter ervoor gepasseerd was. Er nadert noodweer, krijg ik als reactie. In Oosterhout hagelt het grote hagelstenen en het schijnt nog steeds veel te onweren

Op de plek waar we worden tegengehouden verzamelen zich nu steeds meer lopers. Allemaal wandelaars die ik de afgelopen uren heb ingehaald. (balen!)

Wat te doen in een half uur wachten?? Vlakbij staat een tent van de Brandweer, daar staan ook stoelen. Even een praatje maken met een aanwezige en ik krijg een stoel. Mocht straks het noodweer losbarsten,zit ik hier tenminste droog. Ik zit daar een minuut of vijf of zie ineens de hele meute in beweging komen, wat is er aan de hand??. Hebben de wandelaars collectief het wachten opgegeven??

Ik zoek een agent, uitleg!: het noodweer is voorbij getrokken, de route is door de organisatie weer veilig gegeven! Dus ga ook ik weer mee met de stroom van wandelaars. (totaal 15 minuten vertraging opgelopen)

Wat eerst een uitgerekt lint van wandelaars was, is nu een blok van wandelaars, wat de komende drie kilometer over een fietspad moet en ik loop in de achterhoede van dat blok. Aanpassen aan het wandeltempo dan maar, want inhalen kan nu even niet.

Zodra de wegen weer breder worden ga ik weer verder met wandelaars inhalen. Ineens loopt die man van die stoel op dat plein naast me. Beide zijn we verbaasd, ik had hem verder verwacht, hij mij verder naar achteren. Hij heeft nog twee collega’s bij zich, daar trekt-ie verder mee op. Ik loop mijn eigen wandeling en hou het tempo wat ik aankan vol en dat ligt een stapje harder dan dat van hem. Het "super rustig aan tempo"heb ik al een paar kilometer verlaten en loop in een lekker tempo. (omdat ik mijn GPS niet bij me heb, weet ik niet echt hoe hard).

Als ik om 01:00 uur bij de post, die rond de 24K zou staan, zou binnen wandelen dan zou ik ruim 6K lopen. Het wordt 1.24 uur. (kwartiertje eraf, wat rustiger in het begin, nou dat is een mooi tempo)

Op deze hoofdpost wordt onder andere bouillon uitgedeeld. Dat gaat er wel in.

Na 25 minuten rust ga ik weer. Dan gaat er weer een uurtje voorbij waarin ik een kwart stukje banaan neem. Als er weer een waterpost staat waag ik mij aan de eerste slok sportgel. Jemig wat zoet!!. Snel drie slokken water en kijken wat het doet.

Niet veel later krijgen de voetjes er plezier in, stap, stap, stap, lekker tempo. Het inhalen van wandelaars lijkt nu makkelijker te gaan. Goed spul die gel! Met een beetje leeggevoel in de maag kom ik twee uur later zonder problemen, bij de tweede hoofdpost aan (38K). Daar ga ik dat lege gevoel te lijf met een sportreep.
Maar halverwege bedenk ik me dat ik er daar maar twee van heb gekocht. Ik besluit deze eerste maar te delen en bij de volgende post de andere helft te nemen (of eerder als het lichaam daar om vraagt) Na 20 minuten rust ga ik weer verder de nacht in. Onderweg laat ik de boterkoek??? of chocolademelk?? aan me voorbij
gaan. (vet, dat gaat drijven op je maag!) Het is water, of anders niets.

Om het uur ongeveer, neem ik een slurpje gel met wat water en dan begint de energie weer te stromen. En zo haal ik ook die man en zijn vrienden weer in. Zij nemen weinig pauze tijd. Na een tijdje van nieuwtjes uitwisselen scheiden de wegen
weer, stap stap stap, verder de nacht in.

Ook als ik op een gegeven moment begint te geeuwen, het lichaam begint te vertellen dat het vermoeid is, doet zo’n shotje sportgel wonderen. Weg geeuw en weer vol energie. Wandelaar na wandelaar moet er aan geloven maar omdat ik langere pauzes neem dan de rest kom ik in het eerste uur na de rust, de wandelaars weer tegen die ik voor de rust had ingehaald.

Bij post 3 op 51 kilometer ga ik er echt in geloven. Ik ga dit redden. Het is ondertussen licht geworden.

Andere pijntjes kondigen zich nu aan. Door de wind waait de ene keer een scherp stikseltje in mijn broek tegen mijn linkerdij en als de wind vanaf de andere kant komt, tegen mijn rechter dij. Bij een check up, (in een stuk bos) schrik ik van de schaafplekken. En ik heb de vaseline thuis gelaten!. (gewicht beperking)

Als je weet wat je niet hebt (De Omloop) dan maak je je zorgen, maar als je weet wat je wel hebt doe je dat ook.

Bijna 12 uur onderweg nu, de tweede sms gaat eruit.

Wat te doen!. Schade gering houden, (boxershort lager dragen, zodat de broekspijpjes over de schuurplekken vallen en de wandelbroek hoog optrekken) tot de volgende EHBOpost.

EHBO-ers hebben van alles, pleisters, gaasjes, mooie glimmende schaar maar geen vaseline! Een boerin bij wie ik aan bel heeft wel uierzalf. (dat is ook vettig) En zo stond ik die zondagmorgen in een lege melkstal met de wandelbroek op de enkels, een flinke lik uierzalf op mijn schuurplekken te smeren. De eerste honderden meters waren stram, maar al snel is het weer als vanouds en begint het inhalen weer.

Onderweg zie ik dat ik bij de volgende post van wandelbroek moet wisselen, want de bloedvlekken trekken, misschien vermengd met de vette uierzalf, door de stof heen.

Op 60 kilometer is er nog een tijdcontrole en 6 kilometer verder staat mijn tas met de reserve spullen. Nog even anderhalf uurt (10 kilometer) bikkelen dus.
Weer kom ik die man van het plein tegen en ik wordt weer luidt begroet door z’n collega’s. Gezellige mensen die Waalwijkers.

20 minuten voordat ik andere kleding aan kan trekken laat een branderige pijn weer weten dat het mis is met de schuurplekken op de dijen. Ik vraag aan een ouder echtpaar dat voor hun huis zit of zij mij kunnen helpen met wat vaseline. (ik mag de pot meenemen!!)

De laatste post, nog 13 kilometer voor de boeg. Nog twee en een half uur wandelen. Na de verzorging en schone kleding, moet ik ook besluiten wat er die laatste 13 kilometer wel en niet mee moet. Het wordt één sportreep, één gelletje, water en een regenjas. De rest gaat mee met de auto naar de finish.

Om 10:30 ga ik aan die laatste 13 kilometers beginnen. De eerste kilometer moet ik op gang komen, daarna gaat het weer van stap, stap, stap in een lekker tempo. Er is één maar, de zon wint aan kracht. Ik zoek zoveel mogelijk de schaduw op van overhangende bomen.

Je merkt het aan alles, de eindstreep komt in zicht. Veel fietsers op het parcours van mensen die een vriend of bekende begeleiden tijdens die laatste kilometers. Maar ook die fans en begeleiders haal ik één voor één in. In Kaatsheuvel neem ik nog één shotje gel.

Ik heb mijn doel op een groepje wandelaars in de verte gezet waarvan er één met een vlag loopt. Daar wil ik wel samen mee over de finish. Maar ruim voor die in zicht komt heb ik die vlaggendrager al te pakken. En zo slurp ik wandelaar voor wandelaar op. Die laatste kilometers krijg ik vleugels. Stap, stap, stap, gaan
de voetjes. Op een grote kerkklok zie ik dat het half één is. Ik wil voor 13:00 uur eindigen.

Mensen langs de kant, jong of oud, ze zijn allemaal enthousiast. Door een DJ die ook op Internet zit mee te kijken en mijn naam opzoekt wordt ik alvast gefeliciteerd, ik haal nog steeds wandelaars in.

De laatste kilometer is ingegaan, ik weet dat aan het einde je over de rode loper moet en op de kerkklok zie ik dat het richting 13:00 uur gaat. Nog even tempo.

Plots zie ik de matten voor me opduiken en hoor ik de piepjes van de apparatuur die mijn veter chip hebben opgepakt. De laatste tijdregistratie is een feit.
80 kilometer in 15 uur en 50 minuten, als 793e over de finish.

1759 wandelaars achter me gelaten!!

Nu nog de wandeling naar de rode loper. Ook hier is het een gekkenhuis en gaat mijn naam "verkeerd" door de speakers, maar ik ben er en het is al goed.

Als ik mijn medaille in ontvangst heb genomen hoor ik de kerkklok één uur slaan. Mijn eerste Kennedy mars zit er op. Anders dan bij de Nijmeegse is er na de uitreiking van de medaille weinig opvang voor de lopers. Alle terrassen in de buurt van de finish zijn vol. Ik besluit daarom mijn derde sms vanuit het hotel te versturen en ga door de mensenmassa richting mijn fiets.

Onderweg bel ik mijn vriendin en vertel haar dat ik het gehaald heb. Onderweg naar het hotel voel ik aan het trillen van mijn mobieltje dat er sms-jes binnen komen en krijg ik het ene belletje na het andere van collega’s, familie en vrienden die me willen feliciteren.

In het hotel, heerlijk in bad, sms de deur uit en daarna een diepe slaap en straks nagenieten.

Al snel komt het eerste plannetje...een koksmuts…..maar dat doe ik pas volgend jaar.

:luievark:




September 16, 2011 om 04:35
Hoi Luievark,
Wat een ontzettend leuk verslag - daar werd ik helemaal blij van!! Super hoor dat je dit hebt gedaan - gefeliciteerd met je grote overwinning, ik vind het heel erg knap.
Fijn weekend!
:fooddiva:
September 18, 2011 om 16:56
Ha Luievark,
Dank je wel voor je uitgebreide reactie bij mijn dagboekje van gisteren... Ik vind dat wel een goed plan, dat je niet zo onder druk staat van die weegmomenten... Zat ik ook al te overwegen, ik word er chagrijnig van. Met mijn moeder gaat het gelukkig heel erg goed, het lijkt er op dat ze niet veel gaat overhouden aan het infarct, dus daar ben ik heel dankbaar voor. Tja... die toekomstplannen??? Zingen vanuit mijn hart en niet voor het geld, daar komt het geloof ik op neer - zo'n beetje dan, ach, dingen zijn niet zo zwart wit. Je leest het allemaal wel - als ik het zelf weet:lacheuh:
Jammer dat er even geen tijd voor wandelen is bij jou - maar je hebt wel een mooi statement gemaakt met die laatste lange wandeling! Daar kun je nog heel lang van nagenieten, of niet?
Sterkte met de nachtdiensten - al kan ik me voorstellen dat dat ook wel heel prettig is, werken in de nacht - rustig en stil (of heb ik het dan helemaal mis).
Liefs,
:fooddiva:
September 21, 2011 om 03:55
Hoi!
Gelukkig gaat het nog niet zó slecht met mij dat ik deze site als podium nodig heb:haha::haha::haha: Maar ik vind het wel leuk - net als jij- om de berichtjes bij anderen te lezen en te volgen! Er staan weer leuke zangprojecten op de planning, dus ik kan me weer uitleven...
Slaap ze (overdag??? als je in de nachtdienst zit?).
:fooddiva:
De laatste reactie is al meer dan vier weken geleden geplaatst.

Nog geen lid?

Meld je nu gratis aan om ook af te vallen of om onze afvallers bij te staan