Dit ben jij
volgt jou! Dat wil ik niet!
Jij volgt
Jij en zijn buddies
Wil je volgen?
Hieronder zie je de nieuwe versie van ValtAf.nl. Terug naar de oude website.   Meer informatie
Deelnemers Forum Webshop
Inloggen

Dagboek van Monday, November 28, 2011

CarinaMG woog op het moment van schrijven 98.00 kg (bmi: 33.13).

Toen ik een klein meisje was, kon ik niet wachten tot ik 1 meter 20 was. Want dan mocht ik eindelijk in de Python en andere grote achtbanen! Jaar na jaar stond ik teleurgesteld onder de lat die aan wees of ik al groot genoeg was, en toen ik zeven jaar oud was, bleek ik groot genoeg. Ik heb toen heel wat ruige ritjes gemaakt, samen met mijn vader. Het kon mij niet wild genoeg zijn! We gingen ook erg veel naar pretparken, kan ik me herinneren. De Efteling, Bobbejaanland, Slagharen; noem het maar op en wij zijn er meerdere keren geweest. Ook de jaarlijkse kermis kon vijf dagen lang op ons bezoek rekenen, en dan ging ik overal in. Ik was een pretparkmeisje in hart en nieren.

Ergens in de puberteit is dat veranderd. Door mijn gewicht natuurlijk. Als je dik bent, dan wordt een pretpark of een kermis een onzekere aangelegenheid. Pas ik wel in de karretjes? Gaat de beugel wel goed dicht? En als hij dicht gaat, springt hij dan niet open tijdens de rit? Kijkt iedereen naar hoe ik me ergens in probeer te proppen? Niet leuk dus.

En dan komt de dag dat je écht ergens te dik voor bent. In mijn geval een wilde attractie op de Roosendaalse kermis, die over de kop ging. Je moest dus in een voorgevormd stoeltje met een beugel. Het was op een zaterdagavond, de drukste avond, en de markt stond VOL met mensen die zagen hoe het gebeurde: ik ging zitten, en de beugel ging niet dicht. Er kwamen maar liefst twee kermismannen aan die met een smalend gezicht hard op de beugel drukten, maar hij bleef open springen. Ik werd dus en plein public de attractie uitgestuurd omdat ik er niet in paste...

Die ervaring was zo gênant en vernederend, dat ik sindsdien bijna nergens meer in ben gegaan. Op de kermis koos ik alleen karretjes die geen vaste beugels hebben en in het pretpark ging ik niet eens meer in de rij staan als ik niet zeker wist of ik er in paste. Dat betekende wel dat de coolste attracties aan mijn neus voorbij gingen. In Amerika bezochten we gave pretparken, en daar stonden buiten, bij elke attractie, 'probeerkarretjes' opgesteld. Zo konden dikke mensen eerst proberen of ze pasten, voordat ze in de rij gingen staan. Typisch Amerikaans. Jammer genoeg paste ik bijna nergens in.

De laatste jaren van mijn vaders leven zijn we vaak met hem en de kinderen naar allerlei pretparken geweest, maar meestal stond ik aan de kant. Geen achtbanen voor mij, en samen met de kinderen ergens in, dat paste meestal niet. Dat liet ik aan pa en Erik over. Voor mij was de pret wel een beetje van de parken af.
Maar....nu weeg ik 68 kilo minder! Ik had er niet echt bij stil gestaan dat dit ook invloed zou hebben op mijn pretparkbezoek, al had ik het kunnen weten nu ik ook beter in vliegtuigstoeltjes pas. Dit weekend zijn we naar de Winterefteling geweest, en voor het eerst in jaren heb ik zonder zorgen daar rondgelopen. Wilden de kinderen ergens in met mama? Geen probleem, in alle kleine autootjes en karretjes van kinderattracties paste ik moeiteloos. Samen rennen naar de volgende attractie? Mama rent vrolijk mee (zonder buiten adem te raken!) Even op de wip met de jongens? Geen probleem, Brent en ik wegen samen maar iets meer dan Vince en Erik, dus we zijn nu als gezin op de wip in balans.

Ik ben overal in geweest, alleen had ik jammer genoeg geen maatjes voor de achtbanen. In mijn eentje ben ik in de Vogel Rok geweest, en ik gilde de longen uit mijn lijf. Wat zat ik LOS in die achtbaan! Vroeger zat ik natuurlijk overal klemvast in, nu rammelde ik aan alle kanten. Dat geeft de achtbanen een hele nieuwe dimensie. Jammer genoeg moest ik de achtbanen verder links laten liggen, omdat ik de rest niet wilde laten wachten. Erik en mijn moeder en Brent durven daar niet in, en Vince.... die wil wel, maar die is nog geen 1 meter 20! Na al die jaren wordt het dus weer met smart wachten tot iemand lang genoeg is om in de Python te gaan.

Je kunt hier reageren op mijn column.

November 28, 2011 om 10:48
heel leuk verhaal. Ik hoop dat Vince snel groot genoeg is voor die Python, of anders moet je eens hier naar collega-valtaf-pretparkliefhebbers op zoek gaan om je gezelschap te houden
November 28, 2011 om 12:31
pffff herkenbaar... ik pas overal nog net in, maar comfortabel is wat anders... Ik kijk ook altijd in de rij voor me of iemand que omvang op me lijkt en als die er dan inpast, dan weet ik dat ik ook pas... Laatst met zwetende handjes in Phantasialand bij een attractie... nou echt op het nippertje kreeg ik hem zelf dicht, ik kon alleen niet meer bij het klikding, wat die meneer heel vriendelijk voor mij dicht deed... vanaf dat moment was mijn afval-motivatie weer helemaal terug!
Onbekend
November 28, 2011 om 13:05
Ik had dit toen ik 120kg woog met joris en de draak achtbaan...
ik kon er echt maar net in...
Nu heb ik zelfs ruimte over en pas ik overal weer zonder moeite in, dat is toch enorm fijn...
November 28, 2011 om 15:45
Toen ik 11 jaar geleden samen met mijn toenmalige partner onze dochter uit China ging ophalen, paste ik nauwelijks in een vliegtuigstoel.
Blauwe heupen leverde dat de heenreis op, omdat we toen net achter het schot van de 1e klas zaten en de middenleuning niet opgeklapt kon worden.
Een extra tussengordel moest tussen de gordel en het bevestigingspunt.

Ik weet het nog zo goed.
Nu zou ik er zo in kunnen, maar vliegen zit er even niet in, helaas.
November 29, 2011 om 10:04
Hallo Carina!
Super voor je zoals je nu in het leven staat! En weer van alles kunt genieten.
Je columns zijn altijd heel aanschouwelijk geschreven: ik krijg het gewoon een beetje benauwd als ik over de te kleine stoeltjes lees. Dat heb ik gelukkig in mijn dikke perioden (net niet!) meegemaakt, maar toch kan ik me je gevoel van onmacht en schaamte indenken. Gelukkig is dit nu allemaal achter de rug en gaat het alleen maar steeds beter met je. Fantastisch!
Blijf nog maar lang columns schrijven en genieten van je slankere leven.
Veel succes!
:l:iefs :t:joepie

November 29, 2011 om 15:39
Ik heb in de Efteling helaas 1 probleem en dat is Joris en de Draak! Buiten de beugel die over je schoot naar beneden gaat moet je ook een heupgordel om en die is net te kort! Ik krijg hem zelf niet vast omdat ik in die houding niet goed kracht kan zetten. 1 van de medewerkers moet hem erin persen en dan lukt het gelukkig net. Was wel genant maar kon toch van de achtbaan genieten en die is gaaaaf! Verder kan ik gelukkig overal in maar ik hoop toch dat Joris en de Draak in de toekomst ook wat makkelijker gaat!
Onbekend
November 30, 2011 om 04:23
Ik heb nooit meegemaakt hoe het is om ergens niet in te passen, maar ik kan me wel voorstellen dat dat een verschrikkelijke ervaring is. Als kind was ik erg slank en dat deed een achtbaan juist vaak pijn op de plekken waar m'n botten "uitstaken". Later had ik meer vet op die plaatsen en had ik daar geen last meer van. Dat was wel een voordeel van mijn vetkussentjes;)
Sinds ik weer slank ben, heb ik nog geen pretpark bezocht. Maar ik vrees nu weer voor m'n uitstekende botten:)
November 30, 2011 om 06:14
Wat herkenbaar!
De stoeltjes in een restaurant, je niet durven bewegen tijdens een musical.
Ik hoop nu ook voor eens en voor ALTIJD mijn gewicht naar beneden te krijgen en te HOUDEN.
Heb sinds 17nov ook een GBP!
Mis je verhalen in MG, kocht hem eigenlijk speciaal voor jou.
Hoop ook nog eens te lezen of je moeder nog voor de GBP gaat?!!

Je doet het zo goed!, top!
Elly
November 30, 2011 om 08:57
Wat leuk voor je dat je dit nu ook bereikt hebt, voor je kinderen moet dit toch ook super zijn, lekker gillen met mama in de achtbanen? Ik "volg" je nu al heel wat jaartjes (al sinds je in Intiem schreef, ik heb gelezen over je huwelijk, de geboortje van je kinderen, de ziekte van je vader, enz.) en ik heb bewondering voor de manier waarop je in het leven staat en nu deze stap gezet hebt. Petje af!
December 1, 2011 om 03:02
Wat een vreselijk herkenbaar verhaal, ook ik zit nu weer mijn longen uit mijn lijf te gillen in elke achtbaan die voor m'n neus komt, maar meer van angst omdat ik zo los in de karretjes zit....een geheel nieuwe dimensie. Geniet nog van alle rollercoasters in je leven.....

December 1, 2011 om 13:58
Leuke columns schrijf je! Heel herkenbaar ook! Complimenten...
December 2, 2011 om 09:02
Heel herkenbaar! Toen ik zwanger was, mocht ik nergens in. Dan is een pretpark helemaal niet zo leuk. Ik heb het onlangs gecompenseerd door op een doordeweekse dag lekker met mijn zus naar de Efteling te gaan (mijn 2e zwangerschap is onlangs uitgelopen op een grote teleurstelling). Ik mocht weer overal in en heb er extra van genoten. Ik heb met mijn zus al heel wat attractieparken bezocht in het verleden. Gillen tijdens attracties is mij overigens nog nooit gelukt op een natuurlijke manier, dat zit er bij mij en mijn zus niet in ;) Over een paar jaar mag mijn zoon (hij is nu 4 jaar en 1,06 m) ook overal in en hij is niet bepaald bang aangelegd :)
De laatste reactie is al meer dan vier weken geleden geplaatst.

Nog geen lid?

Meld je nu gratis aan om ook af te vallen of om onze afvallers bij te staan