Dit ben jij
volgt jou! Dat wil ik niet!
Jij volgt
Jij en zijn buddies
Wil je volgen?
Hieronder zie je de nieuwe versie van ValtAf.nl. Terug naar de oude website.   Meer informatie
Deelnemers Forum Webshop
Inloggen

Dagboek van Sunday, December 15, 2013

Norazingt woog op het moment van schrijven 64.60 kg (bmi: 22.89).

Hallo allemaal,

Ik heb onderstaand verhaal geloof ik alweer twee weken geleden geschreven en ik durfde het toch niet op valtaf te zetten. Nu toch besloten het te doen:

Ik heb al een tijdje niks meer geschreven en daar heb ik zo mijn redenen voor. Ik probeer niet te veel op valtaf te doen maar af en toe kan ik niet laten om mijn gewicht in te voeren. Ik kreeg na mijn gewichtinvoer van vanmorgen een lief berichtje van een buddy met een compliment op mijn gewichtsverlies en de vraag of ik nog doorga met lijnen of stabiliseren. Ik wist niet goed hoe ik moest reageren. "Zucht eigenlijk heb ik geen zin om dit allemaal uit te gaan leggen, maar ik heb ook geen zin meer om mooi weer te spelen... Laat maar" dacht ik, ik schoof het even opzij. Net zag ik dat ik een nieuwe volger had. Ik bekeek haar profiel en naar aanleiding daarvan heb ik nu toch besloten mijn verhaal hier te doen.

Ik heb een eetstoornis. Al sinds mijn 11de. Sinds een paar maanden ben ik mij hier pas echt van bewust. Toen ik hier in maart begon had ik net voor het eerst contact gezocht met een psychologische hulpverleningsorganisatie, op aanraden van de huisarts. Ik was heel zwaar en ik maakte mij zorgen over mijn gezondheid. Niet alleen omdat mijn BMI gevaarlijk hoog was, maar vooral omdat ik bang was voor wat mijn enorme eetbuien met mijn lijf deden. Ik was bang voor diabetes. In die tijd ging het echt niet goed met me. Ik had mijn leven steeds minder in de hand. Ik had ruzie met eten. In de afgelopen jaren was ik al tientallen keren 10 kilo afgevallen, die ik er daarna ook weer tientallen keren had aan gegeten+ een beetje extra.
Als ik lijnde was ik er heel goed in. Ik hield alles bij en stond mezelf niet veel toe. Ik lijnde een week of 4-8 heel strict. Ik was trots op iedere kilo die er af ging.
Op een gegeven moment ging dan ineens de knop om en trok ik het lijnen niet meer. Dan at ik ineens een hele zak met brood met alles wat maar in huis was op en daarna de rest van het eten in huis dat nog eetbaar was. Zo'n eetbui was voor mij dan het begin van een "vreetfase."
Ik stopte mezelf iedere dag vol met donuts, chocolade, pizzas, vla, ijs, koekjes, etc... Vooral zoetigheid had mijn voorkeur. En dat in hoeveelheden waarbij ik me op een helder moment echt afvraag: "Hoe dan?! Dat is toch fysiek niet mogelijk?!?" Wel dus.
Ik werd er echt niet lekker van en toch at ik door. Omdat ik niet lekker was, had ik geen zin meer om de deur uit te gaan. Bovendien voelde ik me ook alsof iedereen op dat moment aan me zou zien hoe dik ik was en hoeveel ik zat te eten thuis. Ik schaamde me. Ik ging niet meer naar mijn studie of werk. Dus ik bleef thuis en dan at ik me in mijn joggingbroek op de bank de hele dag vol. Ik leefde als een zombie en de tijd ging aan me voorbij. Ik was zo van de wereld dat niks meer bij me binnen kwam, behalve het eten. Ik stopte met studeren en ging niet meer naar mijn tentamens. Het verpestte mijn leven en toch kon ik niet stoppen.
Een dergelijke vreetfase hield meestal een maand aan tot ik op een helder moment (als ik weer eens geen enkel kledingstuk kon vinden dat paste) weer besloot naar school te gaan, te gaan lijnen, te sporten en alle suiker de deur uit te doen. En dan begon het cirkeltje weer opnieuw.

Op een gegeven moment merkte ik ook op hoeveel dorst ik had tijdens vreetfases en aangezien mijn moeder diabetes heeft weet ik dat dit een symptoom is van deze ziekte. Ik vroeg mijn moeder om een bloedsuiker-meetapparaat en ik begon het een beetje bij te houden. Ik mat mijn suikerspiegel was als ik s'ochtends opstond. Heel vaak was het te hoog. Ik werd bang en ik snapte mezelf niet, want ik kon nog steeds niet stoppen met eten. Hoe kan je nou dooreten terwijl je weet dat je jezelf ziek maakt?! Door mijn studie was ik al talloze keren geconfronteerd met wat overgewicht en diabetes met je doen. Alle complicaties die erbij komen kijken. Het is een rotziekte en men gaat gewoon veel eerder dood dan nodig zou zijn. Ik wist dat allemaal. En nog kon ik niet stoppen! Ik voelde me een slappeling. Ik was lui, dom en ongedisciplineerd.

Ik besloot dat ik hulp nodig had bij het afvallen en wilde afslankpillen van de huisarts. Mijn bmi was immers ook veel te hoog, dus daar kwam ik heus wel voor in aanspraak. De huisarts zag dat echter niet zo zitten. Tijdens het gesprek kwamen we op de talloze mislukte afvalpogingen die ik al had ondernomen. Ik kon het dus wel, maar waarom kon ik het niet vasthouden? Of ik daar zelf ideeën over had?
Niet dus. Of het misschien verstandig was om een keer met een psychologische instantie proberen daar achter te komen. "Ik ben gewoon een slappeling en ik heb niet genoeg doorzettingsvermogen" dacht ik, maar ik stemde in, want ik was ten einde raad. Als er maar iets gebeurde.
Tijdens de intake, toen mijn eetgedrag tot in de puntjes werd uitgeplozen en uitgevraagd. Toen in kaart werd gebracht hoe lang ik dit al deed, begon er een lichtje te branden.

Ik vertoonde eigenlijk al sinds ik naar de middelbare school was gegaan afwijkend eetgedrag. Ik at stiekem op mijn kamertje en ik was altijd te dik. In de derde klas deed ik mijn eerste succesvolle afslankpoging, ik viel 10 kilo af en had een normaal postuur, maar was nog steeds wel aan de mollige kant. Dat wist ik vast te houden tot ik van school ging, door geen beleg op mijn brood te doen en heel weinig te eten overdag. Mijn thuis gesmeerde brood ging vaak de prullenbak in. 'S avonds thuis had ik dan wel nog vaak eetbuien, maar ik wist het redelijk te compenseren door overdag niet te eten en te sporten.
Ik had ook op mijn 17de, toen ik op mezelf was gaan wonen een tijdje vaak de dingen die ik tijdens een vreetbui at overgegeven. Daar was ik mee gestopt toen ik een jaar later toch weer thuis kwam wonen, omdat dat daar niet ongemerkt ging.

Door de intake werd ik me bewust van mijn eetstoornis, al wilde ik het nog niet zo noemen. Mensen met een "echte" eetstoornis waren immers superdun of superdik en ik geen van beiden. Of ze zagen er normaal uit maar gaven alles over en dat deed ik ook niet. Als ik zou toegeven dat wat ik deed ook een eetstoornis was, kreeg het een naam en dat voelde voor mij als een excuus voor mijn dik zijn. En dat gunde ik mezelf niet. Ik vond dat ik niet zo zielig moest doen. Ik vond dat ik gewoon een slappeling was. Mensen met een eetstoornis hadden echt een probleem, dat was echt erg, die konden niet anders. Maar ik? Ik was gewoon zwak. (Eerlijk gezegd voelt het nog steeds zo van binnen, al weet ik dat het niet zo is. Daar werk ik nu aan.)

Inmiddels was ik na het eerste gesprek weer aan een nieuw dieet begonnen. Ze hadden me namelijk verteld dat ik op het moment dat ik echt in behandeling zou gaan moest gaan leren normaal te eten volgens de normen van het voedingscentrum en dan mocht ik dus niet lijnen. Lees: niet afvallen. Ik zag het niet zitten om een jaar met een ongezond gewicht rond te lopen. Dus begon ik met Straight away in de hoop nog even snel wat kilo's kwijt te raken. Uiteindelijk kreeg ik door de wachtlijsten in de GGZ ruim de tijd om af te vallen. Ik kon niet terecht in een behandelingsgroep tot na mijn reis van 3 maanden door Zuid Amerika die al gepland stond.
Ik at maaltijdvervangers tot ik vertrok, zonder "in de fout" te gaan. Dit keer viel ik ook veel meer af dan tijdens mijn andere pogingen. Alsof het feit dat ik in therapie zou gaan me extra motiveerde om door te gaan totdat ik een gezond gewicht had.
Tijdens mijn reis at ik weinig, het was ook allemaal niet meer zo belangrijk en het scheelde geld. Ik at vaak een paar crackers als ontbijt, lunch en diner. Niet veel. Soms at ik in een restaurant als ik samen met anderen at, maar ik dacht er ook niet echt meer over na. Ik genoot van al het avontuur en ook van mijn nieuwe lijf. Vooral met alle fysieke inspanning was dat heel fijn.
Toen ik terug kwam raakte ik meteen weer de weg kwijt. Ik moest nog wachten tot begin november voordat ik kon beginnen met de behandeling dus ik had een maand te overbruggen. Ik had weer enorme vreetbuien en wist niet meer goed wat ik nou moest eten, dus verder at ik niet. Ik probeerde nog even de maaltijdvervangers maar dat lukte me ook niet meer. Ik was in paniek en wilde niet weer aankomen.
Ik begon mijn eten weer uit te spugen. Op die manier had ik toch weer mijn gewicht onder controle. Ik viel zelfs nog af, want ik kreeg eigenlijk niet veel meer binnen en ik was bovendien begonnen met hardlopen. Het braken werd steeds erger, soms 4 keer op een dag. Het brak me fysiek op. Ik had steeds meer moeite met hardlopen, raakte sneller buiten adem. Ik had hardkloppingen en was bang om een hartstilstand te krijgen. (Van zoveel overgeven krijg je een kaliumtekort, dit kan een hartstilstand veroorzaken) Je wordt er zo moe en apathisch van. Het kon me allemaal steeds minder schelen.

Zo ging ik 3 weken geleden mijn groepsbehandeling in. Ik ga twee keer per week naar dagbehandeling. We eten dan samen lunch en daarna hebben we therapie. De meesten hebben anorexia. Ik ben de "dikste." Maar op de een of andere manier maakt dat niks uit. We hebben bijna alles met elkaar gemeen, behalve ons gewicht.

Soms krijg ik reacties van mensen als ik ze vertel dat ik eetstoornis heb als: "maar je bent toch helemaal niet dun?" of "ja maar je hebt nu toch gewoon een gezond gewicht, je bent niet meer te dik toch? Dan kan je toch gewoon normaal gaan eten?" En mijn favoriet: "ja maar gelukkig heb je geen anorexia. Die hongeren zichzelf helemaal uit joh. Die gaan echt dood, heh! Dat is pas erg!" Ik heb dan altijd de neiging om mezelf heel erg te gaan verdedigen. Ik ben trouwens niet de enige die dit te horen krijgt. Zelfs tegen mijn superdunne groepsgenoot met anorexia (die er inmiddels een kilo of 7 heeft aan gegeten maar nog steeds een bmi van 17,5 heeft) werd laatst gezegd: "huh maar je bent toch helemaal niet zo extreem dun?!"
Dat frustreert me soms, maar ik snap ook wel waarom ze dat zeggen. Het is een stukje onbegrip, maar vooral een teken van onwetendheid. Ik dacht vroeger ook wel een beetje zo. Het beeld dat je in de media krijgt is inderdaad iemand die zich tot een skelet heeft getransformeerd en halfdood in een ziekenhuisbed ligt. Dat is iemand met een eetstoornis, toch?
Ik begrijp nu dat een eetstoornis niks te maken heeft met hoe je er van buiten uitziet. Het gaat er om dat je de hele dag met eten bezig bent en dan maakt het eigenlijk ook niet eens uit wat je er mee doet. Of je het niet of wel in je mond stopt is irrelevant. De stoornis is dat je het niet los kunt laten. Dat je de middenweg volledig kwijt bent en niet weet hoe je de controle op een normale manier behoudt. Dat je hele leven om die controle draait en dat je dingen die je leuk vond niet meer doet, omdat dit je hele leven in beslag neemt. Dat hebben we allemaal met elkaar gemeen. En daardoor vinden we steun bij elkaar, dik of dun.

We worden begeleid door een diëtiste en een psychologe. Ik ben nu een vast eetpatroon aan het opbouwen. Ik vind het heel moeilijk om 6 eetmomenten op een dag aan te houden, maar ik ga vooruit. Ik snap dat ik op deze manier veel minder snel een vreetbui zal krijgen. Omdat het nog in de opbouw is en ik ook slechte dagen heb waarop ik amper eet, of alles uitkots, krijg ik nu nog niet heel veel binnen en val ik dus nog af. Maar ik ben er mee bezig. Ik ben nog niet ver en ik moet echt nog een hele weg voor ik dat eetgestoorde gedrag beter zal begrijpen, erkennen en beheersen, maar ik ben blij dat ik hiermee begonnen ben.

Zo dat is een lang verhaal geworden. Ik had eerst geen zin om het allemaal op te schrijven, maar toen zag ik het profiel van een volger. Ik las haar dagboekje en herkende wat dingen, het heel hard zijn voor jezelf etc.
Waarom wilde zij mij volgen? Omdat het hier op mijn profiel er uit ziet alsof ik een heel succesvol afvaller ben en beschik om een enorme discipline (waarvan zij waarschijnlijk denkt dat ze die discipline gewoon niet heeft en dat ze lui, stom, zwak, etc is ;) )
Dat is geen eerlijk beeld en bovendien geen realistisch beeld. Ik wil geen mooi weer meer spelen. Ik zou natuurlijk ook gewoon mijn profiel kunnen weghalen. Maar bedacht me dat ik door mijn verhaal op te schrijven en te delen misschien mensen met dit probleem kon helpen. Dus heb ik besloten nog even te blijven en dit met jullie te delen.

Ik hoop met mijn verhaal over te brengen dat een eetstoornis niet gebonden is aan hoe je er van buiten uitziet. Dat het er om draait dat het je denken en leven totaal overneemt en dat dat je beperkt in je functioneren. Dat het een ernstige aandoening is die je leven kan verzieken (of je je leven kan kosten.) Of het nu is omdat je extreem vermagerd bent of jezelf de diabetes en een hartprobleem in hebt gegeten. En dat je daar behandeling voor kunt zoeken, ook als je denkt dat je niet in "het plaatje" past.

Misschien vinden 100 mensen die dit lezen dit onzin, maar als er ook maar 1 iemand geholpen is met dit verhaal heb ik mijn doel bereikt.

Liefs,
Nora

December 15, 2013 om 10:09
Wat onwijs knap dat jij dit hier zo neerzet! Dat is ook een goede stap naar een goede levenswijze en ik hoop naar het einde of iig onder controle krijgen van je eetstoornis. Goed dat je onder behandeling bent en zo met jezelf bezig bent! En idd misschien kan je mensen helpen door je verhaal. Succes!!
Onbekend
December 15, 2013 om 11:10
Hi Noor..
Bedankt voor je berichtje…

Ik heb je verhaal gelezen en het is inderdaad heel herkenbaar. Ik vind het echt een hele eer dat je zo naar mijn verhaal kijkt. Ik hoop dat je uit mijn verhaal haalt dat verandering ECHT mogelijk is…voor iedereen!

Ik herken de reacties "een eetstoornis, maar je bent toch niet super mager?" Veel mensen kennen alleen het beeld van chronische anorexia terwijl boulimia of iets er tussenin net zo zwaar kan zijn en ook heel slecht voor je gezondheid.

Wat goed dat je in behandeling bent gegaan… dat is voor mij ook DE stap geweest die de grootste verandering heeft gebracht. Het begin is lastig. Het wennen aan het eetpatroon, de acceptatie etc. Maar als je doorgaat zullen er steeds minder slechte dagen zijn en kan je steeds meer van het leven gaan genieten zonder altijd maar aan eten te hoeven denken.

Ik ben heel blij dat je op valtaf bent gebleven en je verhaal hebt geschreven. Het is ook mijn streven om open te zijn over wat een eetstoornis is en al helpen we maar een paar mensen, dan is dat al een hele boel!

Succes meis!
Als je een keer vragen hebt, dan weet je me hopelijk te vinden.
Yww
December 16, 2013 om 04:02
Wow, heftig verhaal! En ik je nog complimenteren... Nou ja, die complimentjes verdien je wel. Als je ziet wat je bent afgevallen in de eerste helft (zeg maar voor je vakantie) dat was op eigen kracht en op een redelijk gezonde manier. Na je vakantie is het natuurlijk fout gegaan, maarja, het heeft je wel gebracht tot waar je nu bent. Je hebt al 2 dingen bereikt: wel een gezond BMI, wat je hopelijk in stand kunt houden door nu verantwoord te eten en je krijgt hulp. Dat betekent dat je op de goede weg bent.

Er zijn echt delen van jouw verhaal zo herkenbaar. In mijn leven draait het ook vaak om eten. En het gekke is, ik las in een dagboekje dat mijn moeder voor mij bijgehouden heeft, dat dat al op mijn eerste verjaardag duidelijk was. Ik at mijn eigen, eerste stukje taart op dat ik kreeg. Terwijl het bezoek gezellig aan het kletsen was had ik ondertussen de taart van 2 mensen zitten wegvreten. In mijn kinderjaren scheen ik bij ieder krakend papiertje richting de keuken gevlogen te zijn om te kijken of er wat te eten viel, scheen zelfs mijn bed uit te komen als ik dacht dat mijn moeder chips aan het eten was.
Mijn ouders hebben dat ook tot ongeveer mijn 12de in toom weten te houden. Daarna ging ik stiekem eten. Halve koektrommel leeg eten na schooltijd als er niemand in de buurt was.
En was dat wel zo, dan smeerde ik gewoon 3 boterhammen dik belegd met hagelslag. Dat was inderdaad het beginnetje... Ik sportte het er altijd af. Of deed 3 dagen rustig aan met eten.

Afvallen is mij in 2010/2011 ook heel goed gelukt. Voelde me zoals jij je beschreef in die 3 maanden. Mijn leven was weer begonnen. Totdat... mijn moeder ziek werd, overleed en ik ook nog eens 3 maanden zwanger bleek te zijn. Eindresultaat: +30/33 kilo

Ik herken me heel erg in jouw verhaal. Met een kleine eetstoornis zal ik al wel geboren zijn... Maar denk dat het bij mij doorzettingsvermogen is. Gewoon te slap. Ik zie het in die slechte periodes in alles terug: er zelf slonzig uitzien, het huishouden niet goed bijgehouden en één grote puinhoop, me er op mijn werk gemakkelijk vanaf maken (zodat ik weken later met bergen werk zit), weinig bewegen, etc. etc. Gelukkig begin ik ze steeds beter te herkennen en als ik er op tijd bij ben, dan voorkom ik zo'n periode. Geloof dat ik dat dit weekend heb gedaan.

Wat betreft hulp... ik ben nog niet naar de huisarts geweest. Gewoonweg geen tijd voor gehad i.v.m. werk. Ik denk dat ik in de kerstvakantie zal gaan als ik terug ben gekomen uit Turkije. Ik ga daar het hele verhaal aankaarten. Maar ik wil pertinent geen diëtist. En ik weet hoe mijn huisarts is. Die wuift het weg. Gewoon gezond eten en goed bewegen. Ja, zo simpel is het, maar toch ging het mis. Ik heb namelijk al 7 jaar geleden aan de bel getrokken en toen werd ik recht in mijn gezicht uitgelachen. Kan er nog boos om worden.

Maar goed, we gaan ervoor. Hopelijk slaat de behandeling snel aan en zie je na elke bijeenkomst een beetje vooruitgang. Ik vind het super knap van je.
Het heeft ook mijn ogen weer even geopend moet ik zeggen wat betreft hulp vragen. En de opmerking diabetes... waar ik ook zo bang voor ben, zodat ik me weer wat extra in ga zetten!

Sorry, het is een heel lang verhaal geworden.
Heel veel sterkte en zet hem op!

Liefs, yww
Onbekend
December 18, 2013 om 16:00
Ik ben er stil van, wat goed van je om toch de knoop door te hakken en je verhaal hier met iedereen te delen. Het is voor mij een stuk duidelijker waar iemand met een eetstoornis mee worstelt.

Wat ik eerste even kwijt wil, je bent absoluut geen slappeling. Je hebt zelf aan de bel getrokken, ook al ging je er in eerste instantie van uit dat je probleem met afslankpillen te verhelpen was, na het gesprek met je huisarts heb jij de knoop doorgehakt en hulp gezocht bij een instantie die je de juiste weg kan wijzen.
De intake heeft je ogen geopend, en heeft je doen beseffen dat er werk aan de winkel is.
Uit je verhaal komt ook heel duidelijk naar voren dat je er nu echt voor gaat.
Ik hoop dat je een goede klik met je psychologe en de groep hebt, dat maakt een succesvolle behandeling een stuk eenvoudiger.

Wat ik ook heel knap van je vindt, je zet hier zonder omhaal het complete verhaal neer.
Je omschrijft je gevoelens heel pakkend, met alle kwetsbare momenten en al je ups en downs.

Ik heb alleen maar waardering voor je, mensen die dit verhaal onzin vinden nemen of zichzelf niet serieus, of ze leven en zo oppervlakkig leven dat het geen discussie waard is.

Ik kom af en toe even bij je kijken hoe het met je gaat.

Succes, groetjes Hans
December 20, 2013 om 16:16
Meid, ik wou dat ik jou 'ballen' had... Ik ben bij jou bericht terecht gekomen via via via, maar damn wat een herkenningspunten. Vind het gewoon eng om te lezen, want dan denk ik; heb ik nu ook een eetstoornis? Dat zou toch niet? Ik ben toch die nuchtere meid die nooit problemen heeft en altijd goed in d'r vel zit. Nou, m'n vriend weet inmiddels wel anders ;) Die weet donders goed dat ik met m'n gewicht/uiterlijk in de knoei zit en maakt me af en toe huilend in bed mee...
Ik herken het succesvol afvallen voor een paar weken en daarna weer knoeperd hard aankomen.. Het stiekem eten vroeger ook heel erg. Samen met m'n twee zussen waren we met z'n drieën altijd stiekem aan het snoepen, maar bij mij was het echt extreem. Als ik naar bed moest dan legde ik een zak chips in m'n nachtkastje en als m'n moeder dan langs was geweest voor een slaap-lekker kus kon ik lekker in m'n eentje die zak wegvreten.. Zo zijn er nog meer dingen, ik eet nu zelfs af en toe nog stiekem voor m'n vriend.. Dat is toch eigenlijk verschrikkelijk! En wordt ik er blij van? nou totaal niet, alleen maar schuldgevoel, verdriet en het gevoel dat je niets kunt. Gelukkig is mijn allergrootste hobby niet eten maar sporten en ben ik daardoor nooit echt ongezond dik geweest. Ik ben nog nooit zo zwaar geweest als nu (bmi 26) en dat komt echt doordat ik altijd veel gesport en bewogen heb.
Jou verhaal opent m'n ogen toch. Iris gaf al aan dat ik meer moest eten (met name op dagen dat ik sport), dat vind ik moeilijk maar ik denk wel dat ze gelijk heeft. Daarnaast moet ik ook meer regelmatig in m'n eten krijgen, ook erg belangrijk..Maar goed, dat is allemaal aan mezelf ;).

Meid, je hebt mijn ogen geopend met je verhaal, vind het echt super knap van je dat je dit zo op valtaf.nl zet. Je mag trots op je zijn dat je die stap hebt gezet en ik hoop dat je behandeling z'n vruchten gaat afwerpen. Succes!
Onbekend
January 1, 2014 om 06:33
Hi meis..
Een mooi en gezond 2014 toegewenst!
xxx
Onbekend
January 24, 2014 om 10:37
Kom hier maar eens voorzichtig vragen hoe het met je gaat, ben wel benieuwd hoe de therapie bevalt en of je al wat lekkerder in je vel zit. Ik heb nog steeds super veel waardering voor je openheid en hoop dat je stappen vooruit maakt om de eetstoornis de baas te worden en de juiste weg naar een gelukkig leven gevonden hebt.
February 3, 2014 om 03:42
Oh lieve Nora wat is dit herkenbaar!
Ik word dit jaar 28 en daarvan heeft zeker 16 jaar mijn leven on-hold gestaan.
Dit alleen door die stomme eetstoornis.. studies niet afmaken, niets ondernemen en nog veel meer.
Dat kreng probeer ik nu via PsyQ aan te pakken maar het lijkt nog een lange weg.

Meis heel veel succes.en ik.hoop nog eens wat van je te lezen.
Liefs
De laatste reactie is al meer dan vier weken geleden geplaatst.

Nog geen lid?

Meld je nu gratis aan om ook af te vallen of om onze afvallers bij te staan